ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ੁਭਕਾਰਿਣਃ। ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ। ਆਚਾਰਾਃ ਪਰਮਾ ਧਰ੍ਮਾਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਚੰਗੀ ਚਲਣੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੇ ਫਰਜਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਾਚਾਰਨਿਰਤਾ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਾ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਂਤੀਤਿ ਨੈਤਚ੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਮਤਂ ਮਮ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਚਲਣੀ 'ਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।
ਅਸਂਸ਼ਯਂ ਚ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਲੋਕਾਨਨ੍ਯਾਨਪਿ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਵਿਨਾ ਪਦ੍ਮੋਪਵਾਸੇਨ ਤਥੈਵ ਨਿਯਮੇਨ ਚ
ਬਿਨਾ ਸ਼ੱਕ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਏ ਲੋਕ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਦਮ ਉਪਵਾਸ ਜਾਂ ਹੋਰ ਨਿਯਮ ਨਾ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹੋਣ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਮ੍ਲੇਛਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਪਸ਼ਵੋ ਮृਗਾਃ। ਮੂਕਾ ਜਡਾਨ੍ਧਬਧਿਰਾਸ੍ਤਪੋ ਨਿਯਮਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਔਰਤਾਂ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਸ਼ੂਦਰ, ਪੰਛੀ, ਗਾਂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਗੂੰਗੇ, ਮੂਰਖ, ਅੰਨ੍ਹੇ, ਬਹਿਰੇ—ਜੋ ਤਪ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹਨ—
ਤੇषਾਂ ਵਦ ਗਤਿਂ ਵਿਪ੍ਰ ਪੁष੍ਕਰੇ ਯੇ ਤ੍ਵਵਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪਸ਼ਵਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਮृਗਾਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ—ਔਰਤਾਂ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਸ਼ੂਦਰ, ਗਾਂ, ਪੰਛੀ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ—ਦੀ ਗਤੀ ਦੱਸੋ।
ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੁ ਮृਤਾ ਭੀष੍ਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਤੇ। ਸ਼ਰੀਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਰੂਪੈਸ੍ਤੁ ਵਿਮਾਨੈ ਰਵਿਸਪ੍ਰਭੈਃ
ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ—ਔਰਤਾਂ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਸ਼ੂਦਰ, ਗਾਂ, ਪੰਛੀ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ—ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ, ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦਿਵ੍ਯਵ੍ਯੂਹਸਮਾਯੁਕ੍ਤੈਃ ਸੁਵਰ੍ਣਵਰਕੇਤਨੈਃ। ਸੁਵਰ੍ਣਵਜ੍ਰਸੋਪਾਨਮਣਿਸ੍ਤਂਭਵਿਭੂषਿਤੈਃ
ਉਹ ਦਿਵਯ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਧੀਆ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਹੀਰੇ ਦੀਆਂ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਥੰਭਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮੋਪਭੋਗਾਢ੍ਯੈਃ ਕਾਮਗੈਃ ਕਾਮਰੂਪਿਭਿਃ। ਨਾਨਾਰਸਾਢ੍ਯਂ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਸਮਾਕੁਲਾਃ
ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਆਨੰਦ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਲੋਕਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਦ੍ਵੀਪੇषੁ ਯਾਂਤਿ ਤੇ
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇ ਹੋਰ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਟਾਪੂਆਂ 'ਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੁਲੇ ਮਹਤਿ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਧਨੀ ਭਵਤਿ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿ ਗਤਾ ਯੇ ਤੁ ਸਰ੍ਪਕੀਟਪਿਪੀਲਿਕਾਃ
ਵੱਡੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਪਰਿਵਾਰ 'ਚ, ਉਹ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਅਕਤੀ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮ 'ਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਸੱਪ, ਕੀੜੇ, ਚੀਟੀ—
ਸ੍ਥਲਜਾ ਜਲਜਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਵੇਦਾਂਡੋਦ੍ਭਿਜ੍ਜਰਾਯੁਜਾਃ। ਸਕਾਮਾ ਵਾਪ੍ਯਕਾਮਾ ਵਾ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੁ ਵਨੇ ਮृਤਾਃ
ਥਲ ਦੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ, ਪਸੀਨੇ, ਅੰਡੇ ਜਾਂ ਜਣੇ ਹੋਏ, ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਇੱਛਾ ਦੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਮਰਨ ਵਾਲੇ—
ਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਭਵਿਮਾਨਸ੍ਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਤੇ। ਕਲੌ ਯੁਗੇ ਮਹਾਘੋਰੇ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪਾਪਸਮੀਰਿਤਾਃ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਲਿਜੁਗ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਸਮੇਂ 'ਚ, ਲੋਕ ਪਾਪ ਵਲ ਵੱਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਨ੍ਯੇਨਾਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਪਾਯੇਨ ਧਰ੍ਮਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਲਭ੍ਯਤੇ। ਵਸਂਤਿ ਪੁष੍ਕਰੇ ਯੇ ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਰ੍ਚਨਰਤਾ ਨਰਾਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ 'ਚ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੁਗਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ; ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਰਹਿ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਕਲੌ ਯੁਗੇ ਕृਤਾਰ੍ਥਾਸ੍ਤੇ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਂਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਨਿਰਰ੍ਥਕਾਃ। ਰਾਤ੍ਰੌ ਕਰੋਤਿ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਨਰਃ ਪਂਚਭਿਰਿਂਦ੍ਰਿਯੈਃ
ਕਲਿਜੁਗ 'ਚ ਉਹ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਵਿਅਰਥ ਲੋਕ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਵਿਅਕਤੀ ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਾਨੁਗਾਃ। ਪ੍ਰਾਤਃ ਸ ਜਲਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੁ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਕਰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ—ਜੇ ਸਵੇਰੇ ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਦਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇ—
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਉਦਯੇऽਰ੍ਕਸ੍ਯ ਚਾਰਭ੍ਯ ਯਾਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਮੂਰ੍ਧ੍ਵਗਮ੍
ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਉੱਗਣ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਦੀ ਝਲਕ ਅਸਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ।
ਮਾਨਸਾਖ੍ਯੇ ਪ੍ਰਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯੋਗੇ ਹਰੇਦਘਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਰਿਂਚਿਂ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਨਰਃ ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਮਨ ਦੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਧਿਆਨ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਾਸ੍ਤਮਯਾਨ੍ਤਂ ਯਦਿਂਦ੍ਰਿਯੈਃ ਪਾਪਮਾਚਰੇਤ੍। ਪਿਤਾਮਹਸ੍ਯ ਸਂਧ੍ਯਾਯਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਧਿਆਨ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੱਕ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪਾਪ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਾਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਬ੍ਦਾਦੀਨ੍ਵਿषਯਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭੁਂਜਾਨੋਪਿ ਸਕਾਮਤਃ। ਯਃ ਪੁष੍ਕਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਕ੍ਤੋ ਨਿਵਸੇਤ੍ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ — ਜਿਵੇਂ ਧੁਨ, ਆਦਿ — ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਰਦਾ ਹੋਏ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ,
ਪੁष੍ਕਰਾਰਣ੍ਯਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਾਸ੍ਵਾਦਭੋਜਨਃ। ਤ੍ਰਿਕਾਲਮਪਿ ਭੁਂਜਾਨੋ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਸਮੋ ਮਤਃ
ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੋਏ, ਜੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਵਾਯੂ-ਆਹਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਸਂਤਿ ਪੁष੍ਕਰੇ ਯੇ ਤੁ ਨਰਾਃ ਸੁਕृਤਕਰ੍ਮਿਣਃ। ਤੇ ਲਭਂਤੇ ਮਹਾਭੋਗਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਜੋ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾ ਮਹੋਦਧੇਸ੍ਤੁਲ੍ਯੋ ਨ ਚਾਨ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਜਲਾਸ਼ਯਃ। ਤਥਾ ਵੈ ਪੁष੍ਕਰਸ੍ਯਾਪਿ ਸਮਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਲ-ਥਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ।
ਪੁष੍ਕਰਾਰਣ੍ਯਸਦृਸ਼ਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਧਿਕਂ ਗੁਣੈਃ। ਅਥ ਤੇऽਨ੍ਯਾਨ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਯੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਪੁਸ਼ਕਰ ਜੰਗਲ ਵਰਗਾ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਹੋਰ ਕੌਣ-ਕੌਣ ਇੱਥੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵ ਇਂਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਗਜਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਕੁਮਾਰਸ਼੍ਚ ਰੇਵਂਤਃ ਸਦਿਵਾਕਰਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਗਜ-ਮੁਖ (ਗਣੇਸ਼), ਕੁਮਾਰ, ਰੇਵੰਤ ਅਤੇ ਸੂਰਜ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਤਥਾ ਦੇਵੀ ਕਨ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂਕਰੀ ਸਦਾ। ਅਲਂ ਤਪੋਭਿਰ੍ਨਿਯਮੈਃ ਸੁਕ੍ਰਿਯਾਰ੍ਚਨਕਾਰਿਣਾਮ੍
ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ, ਦੇਵੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਕੁੰਵਾਰੀ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗਾ ਕਰਦੀ ਹੈ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਤਪ, ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਰਤੋਪਵਾਸਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਮਹਾਂਤ੍ਯਪਿ। ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਤੁ ਪੁष੍ਕਰਾਰਣ੍ਯੇ ਯਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਨਿਰੁਦ੍ਯਮਃ
ਕੋਈ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵਰਤ, ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਕਰਮ ਕਰ ਲਵੇ, ਪਰ ਜੋ ਪੁਸ਼ਕਰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਮੁੱਖ ਸਥਾਨ ਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ,
ਲਭਤੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਿਤ੍ਵਂ ਯੋऽਤ੍ਰੈਵਾਸ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਃ ਸਦਾ। ਪਿਤਾਮਹਸਮਂ ਯਾਤਿ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪਰਮਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਥੇ ਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਉੱਚਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸਥਾਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਰ੍ਵਰ੍षੈਸ੍ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਹਾਯਨੇਨ ਤੁ। ਮਾਸੇਨ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਭੀष੍ਮ ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੇਣ ਤਤ੍ਕਲੌ
ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਲ, ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ, ਤੇ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਭੀਸ਼ਮ।
ਫਲਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਲੋਕੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥਵਾਸਿਭਿਃ। ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਪੁਰੋਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਮਮ
ਇਸ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।
ਨਾਤਃ ਪਰਤਰਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਸ੍ਤੀਹ ਭੂਤਲੇ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨਾਰਣ੍ਯਮੇਤਤ੍ਸਮਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਖੇਤਰ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਹਰ ਕੋਈ ਇਸ ਜੰਗਲ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲਵੇ।