ਬਹ੍ਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਸਮੋਪੇਤੈਃ ਕ੍ਰੀਡਾਵਿਜ੍ਞਾਨਸ਼ਾਲਿਭਿਃ। ਸੁਪ੍ਰਭੈਰ੍ਗੁਣਸਂਪਨ੍ਨੈਰ੍ਮਯੂਰਵਰਵਾਹਿਭਿਃ
ਕਈ ਅਜੋਕੇ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਖੇਡ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਮਯੂਰਾਂ ਵਲੋਂ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਨਰਾ ਧੀਰਾ ਰਮਂਤੇ ਨਾਸ਼ਕੇ ਮृਤਾਃ। ਤਤ੍ਰੋषਿਤ੍ਵਾ ਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਨ੍ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਚ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਧੀਰ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉੱਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ-ਸਮਪਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਧਨੀ ਵਿਪ੍ਨਕੁਲੇ ਭੋਗੀ ਜਾਯਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਮਾਗਤਃ। ਕਾਰੀषੀਂ ਸਾਧਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੁ ਵਨੇ ਨਰਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੁੜ ਮਰਤਭੂਮੀ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਨਵੰਤ ਤੇ ਵਧੀਆ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਸੁਖ-ਸਮਪਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਾਰੀਸ਼ੀ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਵਸੇਤ੍ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਤ੍ਕਲ੍ਪਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਉਹ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਕਲਪ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦਾ।
ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਹਿ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨਂ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਭਿਃ। ਗਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯਾऽਪ੍ਰਤਿਹਤਾ ਤਿਰ੍ਯਗੂਰ੍ਧ੍ਵਮਧਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਮਰਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਉਸ ਦੀ ਰਾਹ ਅਟਕਦੀ ਨਹੀਂ—ਚਾਹੇ ਪਾਸੇ, ਉੱਪਰ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ।
ਸ ਪੂਜ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਯਸ਼ੋ ਵਿਸ੍ਤਾਰਯਨ੍ਵਸ਼ੀ। ਸਦਾਚਾਰਵਿਧਿਪ੍ਰਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯ ਮਨੋਹਰਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਵਿਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੀ ਆਚਰਣ ਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ।
ਨृਤ੍ਯਵਾਦਿਤ੍ਰਗੀਤਜ੍ਞਃ ਸੁਭਗਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਨਿਤ੍ਯਮਮ੍ਲਾਨਕੁਸੁਮੋ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ
ਨੱਚਣ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਤੇ ਗੀਤ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ, ਸੁਭਾਗਾ ਤੇ ਪਿਆਰਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾ ਮੁਰਝਣ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਦਲਸ਼੍ਯਾਮੋ ਨੀਲਕੁਂਚਿਤਮੂਰ੍ਦ੍ਧਜਃ। ਅਜਘਨ੍ਯਾਃ ਸੁਮਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸੌਭਾਗ੍ਯਪੂਰਿਤਾਃ
ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਰਗਾ ਸ਼ਾਮਾ ਰੰਗ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਘੁੰਮਰੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ; ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੋਹਣੇ, ਪਤਲੇ ਕਮਰ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਗੁਣੋਪੇਤਾ ਯੌਵਨੇਨਾਤਿਗਰ੍ਵਿਤਾਃ। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸੇਵਂਤਿ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਃ ਸ਼ਯਨੇ ਰਮਯਂਤਿ ਚ
ਉਹ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦਾ ਘਮੰਡ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਔਰਤਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਛੋਣੇ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵੀਣਾਵੇਣੁਨਿਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਸੁਪ੍ਤਃ ਸਂਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਤੇ। ਮਹੋਤ੍ਸਵਸੁਖਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਦੁਃਪ੍ਰਾਪ੍ਯਮਕृਤਾਤ੍ਮਭਿਃ੨੫੦ 1.15.
ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਵੀਂਨਾ ਅਤੇ ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਉਤਸਵ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੰਭਾਲਦੇ।
ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ੁਭਕਾਰਿਣਃ। ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ। ਆਚਾਰਾਃ ਪਰਮਾ ਧਰ੍ਮਾਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਚੰਗੀ ਚਲਣੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੇ ਫਰਜਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਾਚਾਰਨਿਰਤਾ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਾ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਂਤੀਤਿ ਨੈਤਚ੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਮਤਂ ਮਮ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਚਲਣੀ 'ਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।
ਅਸਂਸ਼ਯਂ ਚ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਲੋਕਾਨਨ੍ਯਾਨਪਿ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਵਿਨਾ ਪਦ੍ਮੋਪਵਾਸੇਨ ਤਥੈਵ ਨਿਯਮੇਨ ਚ
ਬਿਨਾ ਸ਼ੱਕ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਏ ਲੋਕ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਦਮ ਉਪਵਾਸ ਜਾਂ ਹੋਰ ਨਿਯਮ ਨਾ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹੋਣ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਮ੍ਲੇਛਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਪਸ਼ਵੋ ਮृਗਾਃ। ਮੂਕਾ ਜਡਾਨ੍ਧਬਧਿਰਾਸ੍ਤਪੋ ਨਿਯਮਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਔਰਤਾਂ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਸ਼ੂਦਰ, ਪੰਛੀ, ਗਾਂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਗੂੰਗੇ, ਮੂਰਖ, ਅੰਨ੍ਹੇ, ਬਹਿਰੇ—ਜੋ ਤਪ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹਨ—
ਤੇषਾਂ ਵਦ ਗਤਿਂ ਵਿਪ੍ਰ ਪੁष੍ਕਰੇ ਯੇ ਤ੍ਵਵਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪਸ਼ਵਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਮृਗਾਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ—ਔਰਤਾਂ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਸ਼ੂਦਰ, ਗਾਂ, ਪੰਛੀ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ—ਦੀ ਗਤੀ ਦੱਸੋ।
ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੁ ਮृਤਾ ਭੀष੍ਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਤੇ। ਸ਼ਰੀਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਰੂਪੈਸ੍ਤੁ ਵਿਮਾਨੈ ਰਵਿਸਪ੍ਰਭੈਃ
ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ—ਔਰਤਾਂ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਸ਼ੂਦਰ, ਗਾਂ, ਪੰਛੀ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ—ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ, ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦਿਵ੍ਯਵ੍ਯੂਹਸਮਾਯੁਕ੍ਤੈਃ ਸੁਵਰ੍ਣਵਰਕੇਤਨੈਃ। ਸੁਵਰ੍ਣਵਜ੍ਰਸੋਪਾਨਮਣਿਸ੍ਤਂਭਵਿਭੂषਿਤੈਃ
ਉਹ ਦਿਵਯ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਧੀਆ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਹੀਰੇ ਦੀਆਂ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਥੰਭਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮੋਪਭੋਗਾਢ੍ਯੈਃ ਕਾਮਗੈਃ ਕਾਮਰੂਪਿਭਿਃ। ਨਾਨਾਰਸਾਢ੍ਯਂ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਸਮਾਕੁਲਾਃ
ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਆਨੰਦ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਲੋਕਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਦ੍ਵੀਪੇषੁ ਯਾਂਤਿ ਤੇ
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇ ਹੋਰ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਟਾਪੂਆਂ 'ਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੁਲੇ ਮਹਤਿ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਧਨੀ ਭਵਤਿ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿ ਗਤਾ ਯੇ ਤੁ ਸਰ੍ਪਕੀਟਪਿਪੀਲਿਕਾਃ
ਵੱਡੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਪਰਿਵਾਰ 'ਚ, ਉਹ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਅਕਤੀ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮ 'ਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਸੱਪ, ਕੀੜੇ, ਚੀਟੀ—
ਸ੍ਥਲਜਾ ਜਲਜਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਵੇਦਾਂਡੋਦ੍ਭਿਜ੍ਜਰਾਯੁਜਾਃ। ਸਕਾਮਾ ਵਾਪ੍ਯਕਾਮਾ ਵਾ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੁ ਵਨੇ ਮृਤਾਃ
ਥਲ ਦੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ, ਪਸੀਨੇ, ਅੰਡੇ ਜਾਂ ਜਣੇ ਹੋਏ, ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਇੱਛਾ ਦੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਮਰਨ ਵਾਲੇ—
ਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਭਵਿਮਾਨਸ੍ਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਤੇ। ਕਲੌ ਯੁਗੇ ਮਹਾਘੋਰੇ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪਾਪਸਮੀਰਿਤਾਃ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਲਿਜੁਗ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਸਮੇਂ 'ਚ, ਲੋਕ ਪਾਪ ਵਲ ਵੱਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਨ੍ਯੇਨਾਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਪਾਯੇਨ ਧਰ੍ਮਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਲਭ੍ਯਤੇ। ਵਸਂਤਿ ਪੁष੍ਕਰੇ ਯੇ ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਰ੍ਚਨਰਤਾ ਨਰਾਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ 'ਚ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੁਗਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ; ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਰਹਿ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਕਲੌ ਯੁਗੇ ਕृਤਾਰ੍ਥਾਸ੍ਤੇ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਂਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਨਿਰਰ੍ਥਕਾਃ। ਰਾਤ੍ਰੌ ਕਰੋਤਿ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਨਰਃ ਪਂਚਭਿਰਿਂਦ੍ਰਿਯੈਃ
ਕਲਿਜੁਗ 'ਚ ਉਹ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਵਿਅਰਥ ਲੋਕ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਵਿਅਕਤੀ ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਾਨੁਗਾਃ। ਪ੍ਰਾਤਃ ਸ ਜਲਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੁ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਕਰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ—ਜੇ ਸਵੇਰੇ ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਦਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇ—
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਉਦਯੇऽਰ੍ਕਸ੍ਯ ਚਾਰਭ੍ਯ ਯਾਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਮੂਰ੍ਧ੍ਵਗਮ੍
ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਉੱਗਣ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਦੀ ਝਲਕ ਅਸਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ।
ਮਾਨਸਾਖ੍ਯੇ ਪ੍ਰਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯੋਗੇ ਹਰੇਦਘਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਰਿਂਚਿਂ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਨਰਃ ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਮਨ ਦੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਧਿਆਨ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਾਸ੍ਤਮਯਾਨ੍ਤਂ ਯਦਿਂਦ੍ਰਿਯੈਃ ਪਾਪਮਾਚਰੇਤ੍। ਪਿਤਾਮਹਸ੍ਯ ਸਂਧ੍ਯਾਯਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਧਿਆਨ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੱਕ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪਾਪ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਾਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਬ੍ਦਾਦੀਨ੍ਵਿषਯਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭੁਂਜਾਨੋਪਿ ਸਕਾਮਤਃ। ਯਃ ਪੁष੍ਕਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਕ੍ਤੋ ਨਿਵਸੇਤ੍ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ — ਜਿਵੇਂ ਧੁਨ, ਆਦਿ — ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਰਦਾ ਹੋਏ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ,
ਪੁष੍ਕਰਾਰਣ੍ਯਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਾਸ੍ਵਾਦਭੋਜਨਃ। ਤ੍ਰਿਕਾਲਮਪਿ ਭੁਂਜਾਨੋ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਸਮੋ ਮਤਃ
ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੋਏ, ਜੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਵਾਯੂ-ਆਹਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।