ਸੁਰੂਪਃ ਸੁਭਗਃ ਕਾਂਤਃ ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਿਤਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਾਸਿਨਃ
ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਛਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਖੇਤਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ—ਜੇ ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਨਸੀਬ ਵਾਲੇ, ਪਿਆਰੇ, ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੇ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣ—
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤਾ ਰਾਜਨ੍ਸੁਵृਤ੍ਤਾਸ਼੍ਚਿਰਜੀਵਿਨਃ। ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਕ੍ਤਾ ਭੂਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਿਣਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੁ ਮਹਾਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਯੇ ਵਸਂਤਿ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ਵਃ। ਮृਤਾਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਵਨਂ ਵਿਮਾਨੈਰ੍ਯਾਂਤਿ ਸ਼ੋਭਨੈਃ
ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਮਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਜਦੋਂ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਵਾਈ ਰਥਾਂ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਸਂਘੁष੍ਟੈਃ ਕਾਮਗੈਃ ਕਾਮਰੂਪਿਭਿਃ। ਅਥਵਾ ਸਰ੍ਵਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨੌ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਂ ਜੁਹੋਤਿ ਯਃ
ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ—ਜਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਦਾ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਧ੍ਯਾਯੀ ਮਹਾਸਤ੍ਵਸ੍ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਵਨਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੋऽਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੋ ਵਿਭਵੈਃ ਸਹ
ਜੋ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਲੋਕ ਨਾ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸਮਪਤੀ ਸਮੇਤ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕੋਤ੍ਤਮੋ ਰਮ੍ਯੋ ਭਵਤੀष੍ਟਾਰ੍ਥਸਾਧਕਃ। ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੁ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਯੇ ਸਲਿਲੇ ਤ੍ਯਜਨ੍
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਲੋਕ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਜੇ ਕੋਈ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਮਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਤੇषਾਮਪ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭੀष੍ਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤੇ ਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਨਾ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਮਰਯੁਤਂ ਦੇਵਂ ਰੁਦ੍ਰਵਿष੍ਣੁਗਣੈਰ੍ਯੁਤਮ੍। ਅਨਾਸ਼ਕੇ ਮृਤਾਸ਼੍ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਃ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੁ ਵਨੇ ਨਰਾਃ
ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਜੋ ਬੇਅੰਤ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰੁਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ—even ਜੇ ਸ਼ੂਦਰ ਹੋਣ—ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਹਂਸਯੁਕ੍ਤੈਸ੍ਤਤੋ ਯਾਂਤਿ ਵਿਮਾਨੈਰਰ੍ਕਸਪ੍ਰਭੈਃ। ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਸੁਵਰ੍ਣਾਢ੍ਯੈਰ੍ਦृਢੈਰ੍ਗਂਧਾਧਿਵਾਸਿਤੈਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀਆਂ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਹਵਾਈ ਰਥਾਂ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉੱਪਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨੌਪਮ੍ਯਗੁਣੈਰਨ੍ਯੈਰਪ੍ਸਰੋਗੀਤਨਾਦਿਤੈਃ। ਪਤਾਕਾਧ੍ਵਜਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤੈਰ੍ਨਾਨਾਘਣ੍ਟਾਨਿਨਾਦਿਤੈਃ
ਉਹ ਰਥ ਬੇਮਿਸਾਲ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਚੰਨੀਆਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਤੇ ਕਈ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਬਹ੍ਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਸਮੋਪੇਤੈਃ ਕ੍ਰੀਡਾਵਿਜ੍ਞਾਨਸ਼ਾਲਿਭਿਃ। ਸੁਪ੍ਰਭੈਰ੍ਗੁਣਸਂਪਨ੍ਨੈਰ੍ਮਯੂਰਵਰਵਾਹਿਭਿਃ
ਕਈ ਅਜੋਕੇ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਖੇਡ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਮਯੂਰਾਂ ਵਲੋਂ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਨਰਾ ਧੀਰਾ ਰਮਂਤੇ ਨਾਸ਼ਕੇ ਮृਤਾਃ। ਤਤ੍ਰੋषਿਤ੍ਵਾ ਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਨ੍ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਚ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਧੀਰ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉੱਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ-ਸਮਪਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਧਨੀ ਵਿਪ੍ਨਕੁਲੇ ਭੋਗੀ ਜਾਯਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਮਾਗਤਃ। ਕਾਰੀषੀਂ ਸਾਧਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੁ ਵਨੇ ਨਰਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੁੜ ਮਰਤਭੂਮੀ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਨਵੰਤ ਤੇ ਵਧੀਆ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਸੁਖ-ਸਮਪਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਾਰੀਸ਼ੀ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਵਸੇਤ੍ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਤ੍ਕਲ੍ਪਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਉਹ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਕਲਪ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦਾ।
ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਹਿ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨਂ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਭਿਃ। ਗਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯਾऽਪ੍ਰਤਿਹਤਾ ਤਿਰ੍ਯਗੂਰ੍ਧ੍ਵਮਧਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਮਰਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਉਸ ਦੀ ਰਾਹ ਅਟਕਦੀ ਨਹੀਂ—ਚਾਹੇ ਪਾਸੇ, ਉੱਪਰ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ।
ਸ ਪੂਜ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਯਸ਼ੋ ਵਿਸ੍ਤਾਰਯਨ੍ਵਸ਼ੀ। ਸਦਾਚਾਰਵਿਧਿਪ੍ਰਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯ ਮਨੋਹਰਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਵਿਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੀ ਆਚਰਣ ਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ।
ਨृਤ੍ਯਵਾਦਿਤ੍ਰਗੀਤਜ੍ਞਃ ਸੁਭਗਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਨਿਤ੍ਯਮਮ੍ਲਾਨਕੁਸੁਮੋ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ
ਨੱਚਣ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਤੇ ਗੀਤ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ, ਸੁਭਾਗਾ ਤੇ ਪਿਆਰਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾ ਮੁਰਝਣ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਦਲਸ਼੍ਯਾਮੋ ਨੀਲਕੁਂਚਿਤਮੂਰ੍ਦ੍ਧਜਃ। ਅਜਘਨ੍ਯਾਃ ਸੁਮਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸੌਭਾਗ੍ਯਪੂਰਿਤਾਃ
ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਰਗਾ ਸ਼ਾਮਾ ਰੰਗ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਘੁੰਮਰੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ; ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੋਹਣੇ, ਪਤਲੇ ਕਮਰ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਗੁਣੋਪੇਤਾ ਯੌਵਨੇਨਾਤਿਗਰ੍ਵਿਤਾਃ। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸੇਵਂਤਿ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਃ ਸ਼ਯਨੇ ਰਮਯਂਤਿ ਚ
ਉਹ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦਾ ਘਮੰਡ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਔਰਤਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਛੋਣੇ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵੀਣਾਵੇਣੁਨਿਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਸੁਪ੍ਤਃ ਸਂਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਤੇ। ਮਹੋਤ੍ਸਵਸੁਖਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਦੁਃਪ੍ਰਾਪ੍ਯਮਕृਤਾਤ੍ਮਭਿਃ੨੫੦ 1.15.
ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਵੀਂਨਾ ਅਤੇ ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਉਤਸਵ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੰਭਾਲਦੇ।
ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ੁਭਕਾਰਿਣਃ। ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ। ਆਚਾਰਾਃ ਪਰਮਾ ਧਰ੍ਮਾਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਚੰਗੀ ਚਲਣੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੇ ਫਰਜਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਾਚਾਰਨਿਰਤਾ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਾ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਂਤੀਤਿ ਨੈਤਚ੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਮਤਂ ਮਮ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਚਲਣੀ 'ਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।
ਅਸਂਸ਼ਯਂ ਚ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਲੋਕਾਨਨ੍ਯਾਨਪਿ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਵਿਨਾ ਪਦ੍ਮੋਪਵਾਸੇਨ ਤਥੈਵ ਨਿਯਮੇਨ ਚ
ਬਿਨਾ ਸ਼ੱਕ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਏ ਲੋਕ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਦਮ ਉਪਵਾਸ ਜਾਂ ਹੋਰ ਨਿਯਮ ਨਾ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹੋਣ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਮ੍ਲੇਛਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਪਸ਼ਵੋ ਮृਗਾਃ। ਮੂਕਾ ਜਡਾਨ੍ਧਬਧਿਰਾਸ੍ਤਪੋ ਨਿਯਮਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਔਰਤਾਂ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਸ਼ੂਦਰ, ਪੰਛੀ, ਗਾਂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਗੂੰਗੇ, ਮੂਰਖ, ਅੰਨ੍ਹੇ, ਬਹਿਰੇ—ਜੋ ਤਪ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹਨ—
ਤੇषਾਂ ਵਦ ਗਤਿਂ ਵਿਪ੍ਰ ਪੁष੍ਕਰੇ ਯੇ ਤ੍ਵਵਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪਸ਼ਵਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਮृਗਾਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ—ਔਰਤਾਂ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਸ਼ੂਦਰ, ਗਾਂ, ਪੰਛੀ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ—ਦੀ ਗਤੀ ਦੱਸੋ।
ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੁ ਮृਤਾ ਭੀष੍ਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਤੇ। ਸ਼ਰੀਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਰੂਪੈਸ੍ਤੁ ਵਿਮਾਨੈ ਰਵਿਸਪ੍ਰਭੈਃ
ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ—ਔਰਤਾਂ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਸ਼ੂਦਰ, ਗਾਂ, ਪੰਛੀ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ—ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ, ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦਿਵ੍ਯਵ੍ਯੂਹਸਮਾਯੁਕ੍ਤੈਃ ਸੁਵਰ੍ਣਵਰਕੇਤਨੈਃ। ਸੁਵਰ੍ਣਵਜ੍ਰਸੋਪਾਨਮਣਿਸ੍ਤਂਭਵਿਭੂषਿਤੈਃ
ਉਹ ਦਿਵਯ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਧੀਆ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਹੀਰੇ ਦੀਆਂ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਥੰਭਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮੋਪਭੋਗਾਢ੍ਯੈਃ ਕਾਮਗੈਃ ਕਾਮਰੂਪਿਭਿਃ। ਨਾਨਾਰਸਾਢ੍ਯਂ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਸਮਾਕੁਲਾਃ
ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਆਨੰਦ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਲੋਕਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਦ੍ਵੀਪੇषੁ ਯਾਂਤਿ ਤੇ
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇ ਹੋਰ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਟਾਪੂਆਂ 'ਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੁਲੇ ਮਹਤਿ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਧਨੀ ਭਵਤਿ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿ ਗਤਾ ਯੇ ਤੁ ਸਰ੍ਪਕੀਟਪਿਪੀਲਿਕਾਃ
ਵੱਡੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਪਰਿਵਾਰ 'ਚ, ਉਹ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਅਕਤੀ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮ 'ਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਸੱਪ, ਕੀੜੇ, ਚੀਟੀ—