ਪੁष੍ਕਰਾਰਣ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਅਭ੍ਯਾਸੇਨ ਤੁ ਵੇਦਾਨਾਂ ਵਸਤਿ ਮ੍ਰਿਯਤੇਪਿ ਵਾ
ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦੇ ਅਸ਼ਰਮ 'ਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਥੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮृਤੋऽਸੌ ਯਾਤਿ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ। ਪੂਰ੍ਣਚਂਦ੍ਰਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਨ ਸ਼ਸ਼ਿਵਤ੍ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਜਦ ਉਹ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਦਿਵਿਆ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਗੁਹ੍ਯਕੈਃ ਸਹ ਮੋਦਤੇ। ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਮਹਦਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਹ ਗੁਪਤ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ। ਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤਸ੍ਤੁ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਾਤ੍ਕ੍ਰਮੇਣ ਤੁ
ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਉਥੋਂ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਖਮਨਾਮਯਮ੍। ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਸਦਨੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਕੁਲੇ ਮਹਤਿ ਜਾਯਤੇ
ਉਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ ਕੇ, ਨਿਰੋਲ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਨੁषੇषੁ ਸ ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੁਰੂਪੋ ਵਾਕ੍ਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍। ਸ੍ਪृਹਣੀਯਵਪੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮ੍ਮਹਾਭੋਗਪਤਿਰ੍ਬਲੀ
ਮਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ, ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹਵਾਂ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥਸਮਾਚਾਰੀ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯੌषਧਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ। ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਚਾਪ੍ਯਸ੍ਯ ਗਤਿਰ੍ਨ ਪ੍ਰਤਿਹਨ੍ਯਤੇ
ਵਨਵਾਸੀ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ, ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਚਲਣ ਕਿਸੇ ਵੀ ਲੋਕ ਵਿਚ ਰੋਕੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ।
ਸ਼ੀਰ੍ਣਪਰ੍ਣਫਲਾਹਾਰਃ ਪੁष੍ਪਮੂਲਾਂਬੁਭੋਜਨਃ। ਕਾਪੋਤੇਨਾਸ਼੍ਮਕੁਟ੍ਟੇਨ ਦਂਤੋਲੂਖਲਿਕੇਨ ਚ
ਉਹ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤੇ ਤੇ ਫਲ ਖਾਂਦਾ, ਫੁੱਲ, ਜੜਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਖਾਂਦਾ; ਕਬੂਤਰ ਦੀ ਪਥਰ, ਪਿਸਣ ਵਾਲੀ ਪਥਰ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਪਿਸਣੀ ਵਰਤਦਾ ਹੈ।
ਵृਤ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਜੀਵੇਤ ਚੀਰਵਲ੍ਕਲਵਾਸਸਾ। ਜਟੀਤ੍ਰਿषਵਣਸ੍ਨਾਯੀ ਤ੍ਯਕ੍ਤਦੋषਸ੍ਤੁ ਦਂਡਵਾਨ੍
ਜੋ ਵੀ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ, ਛਾਲ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਹਿਨਦਾ; ਜਟਾਧਾਰੀ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਦੋਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੰਡ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਕृਚ੍ਛ੍ਰਵ੍ਰਤਪਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼੍ਵਪਚੋ ਯਦਿ ਵਾ ਪਰਃ। ਜਲਸ਼ਾਯੀ ਪਂਚਤਪਾ ਵਰ੍षਾਸ੍ਵਭ੍ਰਾਵਗਾਹਕਃ
ਜੋ ਕਠਿਨ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਚਾਹੇ ਚਮਾਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਉੱਚਾ, ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਸੌਂਦਾ, ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਦਾ, ਮੀਂਹਾਂ ਵਿਚ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੀਟਕਂਟਕਪਾषਾਣਭੂਮ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸ਼ਯਨਂ ਤਥਾ। ਸ੍ਥਾਨਵੀਰਾਸਨਰਤਃ ਸਂਵਿਭਾਗੀ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ
ਕਿਰਮੀਆਂ, ਕੰਡਿਆਂ ਤੇ ਪਥਰਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੌਂਦਾ; ਖੜਾ ਰਹਿਣ, ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੀ ਅਸਨ, ਵੰਡਣ ਤੇ ਪੱਕੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਰਣ੍ਯੌषਧਿਭੋਕ੍ਤਾ ਚ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਭਯਪ੍ਰਦਃ। ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਜਨਰਤੋ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧੋ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਖਾਂਦਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਕਮਾਉਣ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਕ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਾਸੀ ਪੁष੍ਕਰੇ ਵਸਤੇ ਮੁਨਿਃ। ਸਰ੍ਵਸਂਗਪਰਿਤ੍ਯਾਗੀ ਸ੍ਵਾਰਾਮੋ ਵਿਗਤਸ੍ਪृਹਃ
ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਭਗਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ, ਮੁਨੀ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ; ਸਾਰੇ ਲਗਾਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਿਚ ਰੱਜਿਆ, ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਯਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਵਸਤੇ ਭੀष੍ਮ ਸ਼ृਣੁ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਯਾ ਗਤਿਃ। ਤਰੁਣਾਰ੍ਕਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਨ ਵੇਦਿਕਾਸ੍ਤਂਭਸ਼ੋਭਿਨਾ
ਜੋ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਭੀਸ਼ਮ, ਉਸ ਦੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਸੁਣ: ਵੇਦੀਆਂ ਤੇ ਸਤੰਭ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਕ੍ਤੋ ਵਿਮਾਨੇਨ ਯਾਤਿ ਕਾਮਪ੍ਰਚਾਰਿਣਾਮ੍। ਵਿਰਾਜਮਾਨੋ ਨਭਸਿ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਚਂਦ੍ਰਮਾਃ
ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਭਗਤ, ਉਹ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੂਜੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਨृਤ੍ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਗਂਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂਗਣੈਃ। ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਵਰ੍षਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨ੍ਯਸੌ
ਗਾਂਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾ ਜੋ ਗੀਤ, ਵਾਦਨ ਤੇ ਨਾਚ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਦੇਵਸ੍ਯ ਲੋਕਂ ਯਾਤ੍ਯਨਿਵਾਰਿਤਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋऽਨੁਗ੍ਰਹੇਣੈਵ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਵਿਰਾਜਤੇ
ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ। ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਪਿ ਚ੍ਯੁਤਃ ਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ਦ੍ਵੀਪੇषੁ ਸ ਹਿ ਜਾਯਤੇ। ਸ੍ਵਰ੍ਗੇषੁ ਚ ਤਥਾਨ੍ਯੇषੁ ਭੋਗਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਸਵਰਗਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਤਤਸ੍ਤੇषੁ ਪੁਨਰ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਜਾਯਤੇ। ਰਾਜਾ ਵਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋ ਵਾ ਜਾਯਤੇ ਧਨਵਾਨ੍ਸੁਖੀ
ਉਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਰਾਜ ਭੋਗ ਕੇ, ਫਿਰ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਰਾਜਪੁੱਤਰ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਸੁਖੀ।
ਸੁਰੂਪਃ ਸੁਭਗਃ ਕਾਂਤਃ ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਿਤਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਾਸਿਨਃ
ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਛਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਖੇਤਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ—ਜੇ ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਨਸੀਬ ਵਾਲੇ, ਪਿਆਰੇ, ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੇ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣ—
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤਾ ਰਾਜਨ੍ਸੁਵृਤ੍ਤਾਸ਼੍ਚਿਰਜੀਵਿਨਃ। ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਕ੍ਤਾ ਭੂਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਿਣਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੁ ਮਹਾਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਯੇ ਵਸਂਤਿ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ਵਃ। ਮृਤਾਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਵਨਂ ਵਿਮਾਨੈਰ੍ਯਾਂਤਿ ਸ਼ੋਭਨੈਃ
ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਮਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਜਦੋਂ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਵਾਈ ਰਥਾਂ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਸਂਘੁष੍ਟੈਃ ਕਾਮਗੈਃ ਕਾਮਰੂਪਿਭਿਃ। ਅਥਵਾ ਸਰ੍ਵਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨੌ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਂ ਜੁਹੋਤਿ ਯਃ
ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ—ਜਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਦਾ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਧ੍ਯਾਯੀ ਮਹਾਸਤ੍ਵਸ੍ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਵਨਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੋऽਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੋ ਵਿਭਵੈਃ ਸਹ
ਜੋ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਲੋਕ ਨਾ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸਮਪਤੀ ਸਮੇਤ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕੋਤ੍ਤਮੋ ਰਮ੍ਯੋ ਭਵਤੀष੍ਟਾਰ੍ਥਸਾਧਕਃ। ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੁ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਯੇ ਸਲਿਲੇ ਤ੍ਯਜਨ੍
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਲੋਕ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਜੇ ਕੋਈ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਮਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਤੇषਾਮਪ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭੀष੍ਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤੇ ਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਨਾ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਮਰਯੁਤਂ ਦੇਵਂ ਰੁਦ੍ਰਵਿष੍ਣੁਗਣੈਰ੍ਯੁਤਮ੍। ਅਨਾਸ਼ਕੇ ਮृਤਾਸ਼੍ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਃ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੁ ਵਨੇ ਨਰਾਃ
ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਜੋ ਬੇਅੰਤ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰੁਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ—even ਜੇ ਸ਼ੂਦਰ ਹੋਣ—ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਹਂਸਯੁਕ੍ਤੈਸ੍ਤਤੋ ਯਾਂਤਿ ਵਿਮਾਨੈਰਰ੍ਕਸਪ੍ਰਭੈਃ। ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਸੁਵਰ੍ਣਾਢ੍ਯੈਰ੍ਦृਢੈਰ੍ਗਂਧਾਧਿਵਾਸਿਤੈਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀਆਂ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਹਵਾਈ ਰਥਾਂ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉੱਪਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨੌਪਮ੍ਯਗੁਣੈਰਨ੍ਯੈਰਪ੍ਸਰੋਗੀਤਨਾਦਿਤੈਃ। ਪਤਾਕਾਧ੍ਵਜਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤੈਰ੍ਨਾਨਾਘਣ੍ਟਾਨਿਨਾਦਿਤੈਃ
ਉਹ ਰਥ ਬੇਮਿਸਾਲ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਚੰਨੀਆਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਤੇ ਕਈ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।