ਬਾਲਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਸੁਵਰ੍ਚਸਾ। ਵृਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਂਚ੍ਛਦਗਮਨਾਲਯਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਵਿਚਰਤ੍ਯਨਿਵਾਰ੍ਯੇਣ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨ੍ਯਦृਚ੍ਛਯਾ। ਸ੍ਪृਹਣੀਯਤਮਃ ਪੁਂਸਾਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮੋਤ੍ਤਮੋ ਧਨੀ
ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ 'ਚ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਰੋਕ-ਟੋਕ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖਾਂ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਧਰਮਾਂ 'ਚ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਚ੍ਯੁਤਃ ਪ੍ਰਜਾਯੇਤ ਕੁਲੇ ਮਹਤਿ ਰੂਪਵਾਨ੍। ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਧਰ੍ਮਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥਪਾਰਗਃ
ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਕੁਲ 'ਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ, ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਦਾ ਭਗਤ ਤੇ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇਨ ਚ। ਵੇਦਾਧ੍ਯਯਨਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਵृਤਿਰ੍ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ, ਭੀਖ ਮੰਗਣ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਰੀਤ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਨਾਲ ਉਹ ਸਜਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੇ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮੇष੍ਵਪ੍ਰਮਾਦਵਾਨ੍। ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧੇਨ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਵਲਂਬਿਨਾ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚ ਦੀ ਰੀਤ 'ਚ ਟਿਕਿਆ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ 'ਚ ਚੁਕ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯੇਣੇਵ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨਾਨਿਵਾਰਿਤਃ। ਗੁਹ੍ਯਕਾਨਾਮਬ੍ਰਹ੍ਮਾਖ੍ਯ ਗਣਾਃ ਪਰਮਸਂਮਤਾਃ
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਦੂਜੇ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਦੇ ਗਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨਹੀਂ ਕਹਾਏ ਜਾਂਦੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਾਣਦੇ ਹਨ।
ਅਪ੍ਰਮੇਯਬਲੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਾ ਦੇਵਦਾਨਵਪੂਜਿਤਾਃ। ਤੇषਾਂ ਸ ਸਮਤਾ ਯਾਤਿ ਤੁਲ੍ਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਅਣਗਣਤ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵੈਭਵ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਮਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ।
ਦੇਵਦਾਨਵਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਭਵਤ੍ਯਨਿਯਤਾਯੁਧਃ। ਵਰ੍षਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਰ੍षਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ 'ਚ, ਉਹ ਲੜਾਈ 'ਚ ਅਜਿੱਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ।
ਏਵਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ। ਉषਿਤ੍ਵਾऽਸੌ ਵਿਭੂਤ੍ਯੈਵਂ ਯਦਾ ਪ੍ਰਚ੍ਯਵਤੇ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੈਭਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ 'ਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਵੈਭਵ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਮੁੜ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ—
ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਾਤ੍ਸ੍ਵਕृਤ੍ਯੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਜਾਯਤੇ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁष੍ਕਰਾਰਣ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਅਭ੍ਯਾਸੇਨ ਤੁ ਵੇਦਾਨਾਂ ਵਸਤਿ ਮ੍ਰਿਯਤੇਪਿ ਵਾ
ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦੇ ਅਸ਼ਰਮ 'ਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਥੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮृਤੋऽਸੌ ਯਾਤਿ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ। ਪੂਰ੍ਣਚਂਦ੍ਰਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਨ ਸ਼ਸ਼ਿਵਤ੍ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਜਦ ਉਹ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਦਿਵਿਆ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਗੁਹ੍ਯਕੈਃ ਸਹ ਮੋਦਤੇ। ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਮਹਦਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਹ ਗੁਪਤ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ। ਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤਸ੍ਤੁ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਾਤ੍ਕ੍ਰਮੇਣ ਤੁ
ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਉਥੋਂ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਖਮਨਾਮਯਮ੍। ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਸਦਨੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਕੁਲੇ ਮਹਤਿ ਜਾਯਤੇ
ਉਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ ਕੇ, ਨਿਰੋਲ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਨੁषੇषੁ ਸ ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੁਰੂਪੋ ਵਾਕ੍ਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍। ਸ੍ਪृਹਣੀਯਵਪੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮ੍ਮਹਾਭੋਗਪਤਿਰ੍ਬਲੀ
ਮਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ, ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹਵਾਂ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥਸਮਾਚਾਰੀ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯੌषਧਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ। ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਚਾਪ੍ਯਸ੍ਯ ਗਤਿਰ੍ਨ ਪ੍ਰਤਿਹਨ੍ਯਤੇ
ਵਨਵਾਸੀ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ, ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਚਲਣ ਕਿਸੇ ਵੀ ਲੋਕ ਵਿਚ ਰੋਕੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ।
ਸ਼ੀਰ੍ਣਪਰ੍ਣਫਲਾਹਾਰਃ ਪੁष੍ਪਮੂਲਾਂਬੁਭੋਜਨਃ। ਕਾਪੋਤੇਨਾਸ਼੍ਮਕੁਟ੍ਟੇਨ ਦਂਤੋਲੂਖਲਿਕੇਨ ਚ
ਉਹ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤੇ ਤੇ ਫਲ ਖਾਂਦਾ, ਫੁੱਲ, ਜੜਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਖਾਂਦਾ; ਕਬੂਤਰ ਦੀ ਪਥਰ, ਪਿਸਣ ਵਾਲੀ ਪਥਰ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਪਿਸਣੀ ਵਰਤਦਾ ਹੈ।
ਵृਤ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਜੀਵੇਤ ਚੀਰਵਲ੍ਕਲਵਾਸਸਾ। ਜਟੀਤ੍ਰਿषਵਣਸ੍ਨਾਯੀ ਤ੍ਯਕ੍ਤਦੋषਸ੍ਤੁ ਦਂਡਵਾਨ੍
ਜੋ ਵੀ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ, ਛਾਲ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਹਿਨਦਾ; ਜਟਾਧਾਰੀ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਦੋਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੰਡ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਕृਚ੍ਛ੍ਰਵ੍ਰਤਪਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼੍ਵਪਚੋ ਯਦਿ ਵਾ ਪਰਃ। ਜਲਸ਼ਾਯੀ ਪਂਚਤਪਾ ਵਰ੍षਾਸ੍ਵਭ੍ਰਾਵਗਾਹਕਃ
ਜੋ ਕਠਿਨ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਚਾਹੇ ਚਮਾਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਉੱਚਾ, ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਸੌਂਦਾ, ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਦਾ, ਮੀਂਹਾਂ ਵਿਚ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੀਟਕਂਟਕਪਾषਾਣਭੂਮ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸ਼ਯਨਂ ਤਥਾ। ਸ੍ਥਾਨਵੀਰਾਸਨਰਤਃ ਸਂਵਿਭਾਗੀ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ
ਕਿਰਮੀਆਂ, ਕੰਡਿਆਂ ਤੇ ਪਥਰਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੌਂਦਾ; ਖੜਾ ਰਹਿਣ, ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੀ ਅਸਨ, ਵੰਡਣ ਤੇ ਪੱਕੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਰਣ੍ਯੌषਧਿਭੋਕ੍ਤਾ ਚ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਭਯਪ੍ਰਦਃ। ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਜਨਰਤੋ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧੋ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਖਾਂਦਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਕਮਾਉਣ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਕ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਾਸੀ ਪੁष੍ਕਰੇ ਵਸਤੇ ਮੁਨਿਃ। ਸਰ੍ਵਸਂਗਪਰਿਤ੍ਯਾਗੀ ਸ੍ਵਾਰਾਮੋ ਵਿਗਤਸ੍ਪृਹਃ
ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਭਗਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ, ਮੁਨੀ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ; ਸਾਰੇ ਲਗਾਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਿਚ ਰੱਜਿਆ, ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਯਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਵਸਤੇ ਭੀष੍ਮ ਸ਼ृਣੁ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਯਾ ਗਤਿਃ। ਤਰੁਣਾਰ੍ਕਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਨ ਵੇਦਿਕਾਸ੍ਤਂਭਸ਼ੋਭਿਨਾ
ਜੋ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਭੀਸ਼ਮ, ਉਸ ਦੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਸੁਣ: ਵੇਦੀਆਂ ਤੇ ਸਤੰਭ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਕ੍ਤੋ ਵਿਮਾਨੇਨ ਯਾਤਿ ਕਾਮਪ੍ਰਚਾਰਿਣਾਮ੍। ਵਿਰਾਜਮਾਨੋ ਨਭਸਿ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਚਂਦ੍ਰਮਾਃ
ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਭਗਤ, ਉਹ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੂਜੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਨृਤ੍ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਗਂਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂਗਣੈਃ। ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਵਰ੍षਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨ੍ਯਸੌ
ਗਾਂਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾ ਜੋ ਗੀਤ, ਵਾਦਨ ਤੇ ਨਾਚ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਦੇਵਸ੍ਯ ਲੋਕਂ ਯਾਤ੍ਯਨਿਵਾਰਿਤਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋऽਨੁਗ੍ਰਹੇਣੈਵ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਵਿਰਾਜਤੇ
ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ। ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਪਿ ਚ੍ਯੁਤਃ ਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ਦ੍ਵੀਪੇषੁ ਸ ਹਿ ਜਾਯਤੇ। ਸ੍ਵਰ੍ਗੇषੁ ਚ ਤਥਾਨ੍ਯੇषੁ ਭੋਗਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਸਵਰਗਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਤਤਸ੍ਤੇषੁ ਪੁਨਰ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਜਾਯਤੇ। ਰਾਜਾ ਵਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋ ਵਾ ਜਾਯਤੇ ਧਨਵਾਨ੍ਸੁਖੀ
ਉਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਰਾਜ ਭੋਗ ਕੇ, ਫਿਰ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਰਾਜਪੁੱਤਰ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਸੁਖੀ।