ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਨਿਰਾਕृਤਾਸ੍ਤੇਨ ਵਿਚਰਂਤਿ ਮਹੀਤਲੇ । ਸਸ਼ਂਕਾ ਭਯਭੀਤਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਗਤ੍ਵਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ, ਡਰ ਤੇ ਸੰਦੇਹ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਕੋਲ ਗਏ।
ਇਂਦ੍ਰੇਣ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯਾਪਿ ਚਾਗ੍ਰਤਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਾ ਵਿਚਰਂਤਿ ਮਹੀਤਲੇ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸਿਆ; ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ।
ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵਾ ਨ ਸ਼ੋਭਂਤੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ । ਉਪਾਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਦੇਵ ਹ੍ਯਮਰਾ ਯਾਂਤਿ ਕਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਮਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਦੇਵਤਾ ਚਮਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ; ਹੇ ਦੇਵ, ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਮਰ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਣ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਦੇਵਰਾਜਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ । ਸ਼ਰਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤਾ ਪਰਾਯਣਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਥੇ ਦੇਵਰਾਜ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨ, ਉਥੇ ਗਰੁੜ-ਧਾਰੀ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਜਗਤ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਰਮ ਲਕੜੀ ਵੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ ਵੋ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ । ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਜੋ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਉਥੇ ਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ—
ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਹਿਤੋ ਯਤ੍ਰ ਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ । ਜਲਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਗਦਾਧਰਮ੍
ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ। ਉਥੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਇਂਦ੍ਰਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯਤ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਡਿਆਈ ਦਾ ਭਜਨ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ੴਨਮੋ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਦੇਵਦਾਨਵਵਂਦਿਤ । ਦੈਤ੍ਯਾਰੇ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਤ੍ਰਾਹਿ ਨੋ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਓਮ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਧੁ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਯਾਤਾ ਭਯਭੀਤਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਤ੍ । ਸ਼ਰਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਆਏ ਹਨ। ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਓਟ ਲੈ ਲਈ ਹੈ— ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਤ੍ਰਾਹਿ ਨੋ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਤ੍ਰਾਹਿ ਤ੍ਰਾਹਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਤ੍ਰਾਹਿ ਵੈ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਕ
ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ। ਸੱਚਮੁੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੀਪਂ ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਚਸ਼ਰਣਾਗਤਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਹਾਯਂ ਕੁਰੁ ਵੈ ਪ੍ਰਭੋ
ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ ਹਨ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਡੀ ਓਟ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਓਟ ਲਈ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਤ੍ਵਂ ਪਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਤਿਰ੍ਦੇਵ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਕਾਰਣਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਮਾਤਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਤ੍ਵਮੇਵ ਜਗਤਃ ਪਿਤਾ
ਤੂੰ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਬੁਧੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ; ਤੂੰ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਕਾਰਨ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਜਗਤ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈਂ।
ਭਗਵਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲ । ਸ਼ਰਣਂ ਤਵ ਚਾਯਾਤਾ ਭਯਭੀਤਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਤਾਃ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਓਟ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ ਤੇਰੀ ਓਟ ਆਏ ਹਨ।
ਦੇਵਤਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਭ੍ਰष੍ਟਾਃ ਕृਤਾਃ ਪ੍ਰਭੋ । ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰੇਣ ਹਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਮੁਰਨਾਮ੍ਨਾ ਮਹੌਜਸਾ । ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਮੁਰਾ ਨਾਮ ਦੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਨੇ ਹਰਾ ਕੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਕੀਦृਸ਼ੋ ਦਾਨਵਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਕਿਂ ਰੂਪਂ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਬਲਮ੍ । ਕ੍ਵ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਸ੍ਯ ਦੁष੍ਟਸ੍ਯ ਕਿਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਕਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ । ਕਿਂ ਵਰਂ ਤਸ੍ਯ ਦੁष੍ਟਸ੍ਯ ਮਮਾਖ੍ਯਾਹਿ ਮਹਾਮਤੇ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਉਹ ਦੈਤ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ? ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ? ਉਸ ਮੰਦ ਬੰਦੇ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ? ਉਸ ਮੰਦ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਵਰ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਪੂਰ੍ਵਂ ਬਭੂਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਂਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭਵਃ । ਤਾਲਜਂਘਸ੍ਤੁ ਨਾਮ੍ਨਾ ਚ ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰੋऽਪਿ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਂ ਦੈਤ ਤਾਲਜੰਘਾ ਨਾਮ ਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਹਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਮੁਰਨਾਮੇਤਿ ਦਾਨਵਃ । ਅਤ੍ਯੁਤ੍ਕਟੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਭਯਂਕਰਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੁਰਾ ਨਾਮ ਦਾ ਦੈਤ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਹੈ।
ਪੁਰੀ ਚਂਦ੍ਰਾਵਤੀ ਨਾਮ੍ਨਾ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਨੇ ਵਸਤ੍ਯਸੌ । ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਤੇਨ ਵਿਵਾਸਿਤਾਃ
ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਾਵਤੀ ਨਾਮ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਇਂਦ੍ਰੋऽਨ੍ਯੋ ਰੋਪਿਤਸ੍ਤੇਨ ਵਾਤਸ਼੍ਚੈਵ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ । ਚਂਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੋ ਕृਤੌ ਚਾਨ੍ਯੌ ਵਾਯੁਰ੍ਵਰੁਣ ਏਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਇੰਦਰ, ਵਾਤ ਤੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਲਾ ਦਿੱਤਾ; ਚੰਦ੍ਰ ਤੇ ਸੂਰਜ, ਵਾਯੁ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਵੀ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਵਮਾਤ੍ਮਕृਤਂ ਤੇਨ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਦੇਵਲੋਕਃ ਕृਤਸ੍ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਸ੍ਥਾਨਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਸੱਚ, ਸੱਚ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਲੋਕ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਠਿਕਾਣਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੋਪਮਾਨੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਹਨਿष੍ਯੇ ਦਾਨਵਂ ਦੁष੍ਟਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਭਯਂਕਰਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ: 'ਮੈਂ ਉਸ ਮੰਦ ਦੈਤ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।'
ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਹਿਤੋ ਦੇਵੋ ਗਤਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਾਵਤੀਂ ਪੁਰੀਮ੍ । ਦृष੍ਟੋ ਦੇਵੈਸ੍ਤੁ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਗਰ੍ਜਮਾਨਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਚੰਦ੍ਰਾਵਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਗਿਆ; ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਜਿਤਾ ਦੇਵ ਗਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ । ਹਰਿਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਦਾਨਵਃ
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਾਰ ਗਏ ਤੇ ਦਸਾਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ। ਦਾਨਵ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ!'
ਭਗਵਾਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਂ ਚ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ । ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਰੇ ਦਾਨਵ ਦੁਰਾਚਾਰ ਮਮ ਬਾਹੁਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਯ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਓ ਦੁਰਚਾਰੀ ਦਾਨਵ, ਮੇਰਾ ਬਾਂਹ ਵੇਖ!'
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਮ੍ਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਦੁष੍ਟਦਾਨਵਾਃ । ਹਤਾ ਬਾਣੈਃ ਪੁਨਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਜਾਤਾਸ਼੍ਚ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾਃ
ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਸਾਰੇ ਮੰਦ ਦਾਨਵ ਦਿਵਯ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਹੋ ਗਏ।
ਚਕ੍ਰਂ ਮੁਕ੍ਤਂ ਚ ਕृष੍ਣੇਨ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਪਾਂਡਵ । ਤੇਨਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਬਹਵੋ ਨਿਧਨਂ ਗਤਾਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਚ ਚੱਕਰ ਛੱਡਿਆ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ; ਉਸ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਕੱਟੇ ਗਏ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਏਕੋਪਿ ਦਾਨਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੋ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਨष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਾਸ੍ਤੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤੋ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਦਾਨਵ ਵਾਰ ਵਾਰ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ; ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮਧੁਸੂਦਨ ਵੀ ਹਾਰ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਜਿਤਂ ਤੇਨ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧਮਜਾਯਤ । ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧਂ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਉਸ ਦਾਨਵ ਨੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਦਿਵਯ ਬਾਂਹ-ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚਿਂਤਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ਼੍ਚ ਨष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਤਾਃ । ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਜਿਤਸ੍ਤੇਨ ਗਤੋ ਬਦਰਿਕਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰ ਕੇ ਬਦਰੀਕਾਸ਼੍ਰਮ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਗੁਹਾ ਸਿਂਹਾਵਤੀ ਨਾਮ ਤਤ੍ਰ ਸੁਪ੍ਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਯੋਜਨਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਤੀ ਏਕਦ੍ਵਾਰਾ ਚ ਪਾਂਡਵ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਿੰਹਾਵਤੀ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਜਨਾਰਦਨ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਹੈ ਤੇ ਇੱਕ ਹੀ ਦਰਵਾਜਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ।