ਧਰ੍ਮਨੇਤ੍ਰਤ੍ਰਾਣਮਸ੍ਮਾਦਧਿਕਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਵਾਙ੍ਮਨਃਕਾਯਭਾਵੈਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਸ੍ਸ੍ਮਃ ਪਿਤਾਮਹ
ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਿੰਦੇ ਹੋ; ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੋਲ, ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ।
ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਵਰਃ। ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਮृਤੋ ਬਾਢਮਮੋਘਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਹਿ ਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਪੱਕਾ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਬ੍ਰੁਵਂਤੁ ਵਾਂਛਿਤਂ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਰਾਨ੍ਵਰਾਨ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਭਗਵਤਾ ਦੇਵਾ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਬੇਟਿਆਂ, ਉਹ ਦੱਸੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਭਗਵਾਨ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਏष ਏਵਾਦ੍ਯ ਭਗਵਨ੍ਸੁਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤੋ ਮਹਾਨ੍ਵਰਃ। ਜਨਿਤੋ ਨਃ ਸੁਸ਼ਬ੍ਦੋਯਂ ਕਮਲਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪਤਾ ਤ੍ਵਯਾ
ਭਗਵਾਨ ਜੀ, ਇਹੀ ਵਰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਅੱਜ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਤੇ ਕਾਫੀ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਮਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਚੰਗਾ ਨਾਂ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਕਂਪਿਤਾ ਭੂਮਿਰ੍ਲੋਕਾਸ਼੍ਚਾਕੁਲਿਤਾਃ ਕृਤਾਃ। ਨੈਤਨ੍ਨਿਰਰ੍ਥਕਂ ਦੇਵ ਉਚ੍ਯਤਾਮਤ੍ਰ ਕਾਰਣਮ੍
ਕਿਸ ਵਜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ ਹੈ ਤੇ ਲੋਕ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਹਨ? ਇਹ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਦੇਵਤੇ; ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਯੁष੍ਮਦ੍ਧਿਤਾਰ੍ਥਮੇਤਦ੍ਵੈ ਪਦ੍ਮਂ ਵਿਨਿਹਿਤਂ ਮਯਾ। ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਤ੍ਰ ਕਾਰਣਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਕਮਲ ਰੱਖਿਆ ਹੈ; ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵੀ। ਹੁਣ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣੋ।
ਅਸੁਰੋ ਵਜ੍ਰਨਾਭੋऽਯਂ ਬਾਲਜੀਵਾਪਹਾਰਕਃ। ਅਵਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤ੍ਵਵष੍ਟਭ੍ਯ ਰਸਾਤਲਤਲਾਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਇਹ ਅਸੁਰ ਵਜ੍ਰਨਾਭ, ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਸਾਤਲ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਚ ਆ ਕੇ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯੁष੍ਮਦਾਗਮਨਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਪਸ੍ਥਾਨ੍ਨਿਹਿਤਾਯੁਧਾਨ੍। ਹਂਤੁਕਾਮੋ ਦੁਰਾਚਾਰਃ ਸੇਂਦ੍ਰਾਨਪਿ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਤੁਹਾਡਾ ਆਉਣਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਦਕਰਮੀ, ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਘਾਤਃ ਕਮਲਪਾਤੇਨ ਮਯਾ ਤਸ੍ਯ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਃ। ਸ ਰਾਜ੍ਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਦਰ੍ਪਿष੍ਟਸ੍ਤੇਨਾਸੌ ਨਿਹਤੋ ਮਯਾ
ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਮੈਂ ਕਮਲ ਸੁੱਟ ਕੇ ਕੀਤਾ; ਆਪਣੀ ਰਾਜ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਗਰੂਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇ ਭਕ੍ਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ। ਮੈਵ ਤੇ ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਯਾਂਤੁ ਲਭਂਤਾਂ ਸੁਗਤਿਂ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੁਨੀਆਂ 'ਚ ਭਗਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਬੁਰੇ ਹਾਲਾਂ 'ਚ ਨਾ ਪੈਣ, ਤੇ ਮੁੜ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਪਾਵਣ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਮਨੁष੍ਯੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਭੂਤਗ੍ਰਾਮਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸਮੋਸ੍ਮਿ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਃ
ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਮਨੁੱਖ, ਸੱਪ, ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਸਭ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀਆਂ।
ਯੁष੍ਮਦ੍ਧਿਤਾਰ੍ਥਂ ਪਾਪੋऽਸੌ ਮਯਾ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਘਾਤਿਤਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪੁਣ੍ਯਕृਤਾਨ੍ਲੋਕਾਨ੍ਕਮਲਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਮੈਂ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਇਸ ਕਮਲ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਯਨ੍ਮਯਾ ਪਦ੍ਮਮੁਕ੍ਤਂ ਤੁ ਤੇਨੇਦਂ ਪੁष੍ਕਰਂ ਭੁਵਿ। ਖ੍ਯਾਤਂ ਭਵਿष੍ਯਤੇ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪਾਵਨਂ ਪੁਣ੍ਯਦਂ ਮਹਤ੍
ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਕਮਲ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਥਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹੋਵੇਗੀ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਜਂਤੂਨਾਂ ਪੁਣ੍ਯਦਂ ਪਰਿਪਠ੍ਯਤੇ। ਕृਤੋ ਹ੍ਯਨੁਗ੍ਰਹੋ ਦੇਵਾ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਭਕ੍ਤਿਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍
ਇਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਵਡਾ ਉਪਕਾਰ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਨੇਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਤ੍ਯਵਾਸੇਨ ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰਭ੍ਯਰ੍ਥਿਤੇਨ ਚ। ਮਹਾਕਾਲੋ ਵਨੇऽਤ੍ਰਾਗਾਦਾਗਤਸ੍ਯ ਮਮਾਨਘਾਃ
ਇਸ ਜੰਗਲ 'ਚ ਸਦਾ ਵੱਸਣ ਨਾਲ, ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਮੰਗ 'ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਾਕਾਲ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਥੇ ਆਏ।
ਤਪਸ੍ਯਤਾਂ ਚ ਭਵਤਾਂ ਮਹਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਹृਦਯੇ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਂ ਚੈਵ ਪਰਾਰ੍ਥਕਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਰੱਖੋ।
ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਂ ਤੁ ਨਾਨਾਰੂਪਧਰੈਰ੍ਭੁਵਿ। ਦ੍ਵਿषਨ੍ਵੈ ਜ੍ਞਾਨਿਨਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਪਾਪੇਨੈਵਾਰ੍ਦਿਤੋ ਨਰਃ
ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ 'ਚ ਦਰਸ਼ਨਯੋਗ ਹੋਵੋ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੈਰ ਕਰਕੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਪਾਪ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਵਿਮੁਚ੍ਯੇਤ ਪਾਪੇਨ ਜਨ੍ਮਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰਪਿ। ਵੇਦਾਂਗਪਾਰਗਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਨ ਹਨ੍ਯਾਨ੍ਨ ਚ ਦੂषਯੇਤ੍
ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਜਨਮਾਂ 'ਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੁਟ ਸਕਦਾ; ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੇ, ਨਾ ਬੁਰਾ ਕਹੇ।
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਹਤੇ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਕੋਟਿਰ੍ਭਵਤਿ ਘਾਤਿਤਾ। ਏਕਂ ਵੇਦਾਂਤਗਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਭੋਜਯੇਚ੍ਛ੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਜਦ ਇੱਕ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਸਮਝੋ; ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਜਾਣਦਾ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਏ।
ਤਸ੍ਯ ਭੁਕ੍ਤਾ ਭਵੇਤ੍ਕੋਟਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਯਃ ਪਾਤ੍ਰਪੂਰਣੀਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਯਤੀਨਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਜੋ ਯਤੀਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਟੋਰੇ ਭਰ ਕੇ ਭਿਖਿਆ ਦਿੰਦਾ,
ਵਿਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਨਾऽਸੌ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍। ਯਥਾਹਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਹਾਂ।
ਤਥਾ ਜ੍ਞਾਨੀ ਸਦਾ ਪੂਜ੍ਯੋ ਨਿਰ੍ਮਮੋ ਨਿਃ ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ। ਸਂਸਾਰਬਂਧਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਗੁਪ੍ਤਮਿਦਂ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਮਮਤਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਵਸਤੂ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਵਰਤ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਹੈ।
ਮਯਾ ਪ੍ਰਣੀਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮਪੁਨਰ੍ਭਵਕਾਰਣਮ੍। ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਮੁਪਾਦਾਯ ਯਸ੍ਤ੍ਯਜੇਦਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਇਹ ਵਰਤ ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਮੁੜ ਆਉਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰਦਾ ਤੇ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਰੌਰਵਂ ਸ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਣੀਤੋ ਯਮਕਿਂਕਰੈਃ। ਲੋਕਯਾਤ੍ਰਾਵਿਤਂਡਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਂ ਕਰ੍ਮ ਕਰੋਤਿ ਯਃ
ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਲੋਂ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਰੋਟੀ ਲਈ ਛੋਟੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸ ਰਾਗਚਿਤ੍ਤਃ ਸ਼ृਂਗਾਰੀ ਨਾਰੀਜਨ ਧਨਪ੍ਰਿਯਃ। ਏਕਭੋਜੀ ਸੁਮਿष੍ਟਾਸ਼ੀ ਕृषਿਵਾਣਿਜ੍ਯਸੇਵਕਃ
ਉਹ ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਰਾਗ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਲਾਸੀ ਹੈ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਧਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਖੁਰਾਕ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਖੇਤੀ ਜਾਂ ਵਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਅਵੇਦੋ ਵੇਦਨਿਂਦੀ ਚ ਪਰਭਾਰ੍ਯਾਂ ਚ ਸੇਵਤੇ। ਇਤ੍ਯਾਦਿਦੋषਦੁष੍ਟੋ ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਂਭਾषਣਾਦਪਿ
ਜੋ ਵੇਦ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹੈ, ਵੇਦ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜਿਹੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ,
ਨਰੋ ਨਰਕਗਾਮੀ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਦ੍ਵ੍ਰਤਦੂषਕਃ। ਅਸਂਤੁष੍ਟਂ ਭਿਨ੍ਨਚਿਤ੍ਤਂ ਦੁਰ੍ਮਤਿਂ ਪਾਪਕਾਰਿਣਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਐਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਚੰਗੇ ਵਰਤ ਨੂੰ ਖ਼ਰਾਬ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਟੁੱਟੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਮਾੜਾ ਅਤੇ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਨ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਦਂਗਸਂਗੇਨ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਤਿ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤੈਰਮਰੈਃ ਸਹ
ਉਸਨੂੰ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਛੂਹਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇ ਛੂਹ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਉਹਨਾਂ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ,
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਨਿਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਯਥਾਵਤ੍ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ। ਉਤ੍ਤਰੇ ਚਂਦ੍ਰਨਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਚੀ ਯਾਵਤ੍ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚੰਦਰਨਦੀ ਹੈ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਸਰਸਵਤੀ ਤੱਕ,
ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਨਂਦਨਾਤ੍ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਯਾਵਤ੍ਕਲ੍ਪਂ ਸਪੁष੍ਕਰਮ੍। ਵੇਦੀ ਹ੍ਯੇषਾ ਕृਤਾ ਯਜ੍ਞੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਲੋਕਕਾਰਿਣਾ੧੫੦ 1.15.
ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਨੰਦਨ ਤੋਂ ਪੂਰਾ, ਕਲਪ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੱਕ। ਇਹ ਵੇਦੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਯਜਨ ਲਈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਬਣਾਈ ਸੀ।