ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਤਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਮੇਕਾਦਸ਼੍ਯੁਪਵਾਸਿਨਃ । ਯੇषਾਂ ਦੇਹੇ ਤ੍ਰਯੋ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸੀ ਦਾ ਪੂਨਿਆ ਉਸ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਦੇਵ — ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ — ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਵਸਂਤਿ ਤੇषਾਂ ਤੇ ਤੁਲ੍ਯਾ ਏਕਾਦਸ਼੍ਯੁਪਵਾਸਿਨਃ । ਤੇ ਨਰਾਃ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਾਣੋ ਯੇ ਭਕ੍ਤਾ ਹਰਿਪੂਜਕਾਃ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤ ਤੇ ਪੂਜਕ ਹਨ।
ਏਕਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਸ੍ਯਾਪਿ ਪੁਣ੍ਯਸਂਖ੍ਯਾ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਏਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਯਤ੍ਸੁਰੈਰਪਿ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਵਰਤ ਦਾ ਪੂਨਿਆ ਗਿਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਪੂਨਿਆ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਾਦਰ੍ਦ੍ਧਪੁਣ੍ਯਂ ਤੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਨਕ੍ਤਭੋਜਨਾਤ੍ । ਨਕ੍ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਭਵੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮੇਕਭਕ੍ਤੇਨ ਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਪੂਨਿਆ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵਾਰੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਤ-ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪੂਨਿਆ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਾਵਦ੍ਗਰ੍ਜਂਤਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਦਾਨਾਨਿ ਨਿਯਮਾਨਿ ਚ । ਯਾਵਨ੍ਨੋਪੋषਯੇਜ੍ਜਂਤੁਰ੍ਵਾਸਰਂ ਵਿष੍ਣੁਵਲ੍ਲਭਮ੍
ਜਦ ਤਕ ਜੀਵ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਉਸ ਦਿਨ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਦ ਤਕ ਤੀਰਥ, ਦਾਨ ਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਚਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਾਂਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵ੍ਰਤਮੇਤਤ੍ਸਮਾਚਰ । ਪੁਣ੍ਯਸਂਖ੍ਯਾਂ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਪਾਂਡਵ
ਇਸ ਲਈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਇਹ ਵਰਤ ਅਜਮਾਏ; ਮੈਂ ਪੂਨਿਆ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ।
ਏਤਦ੍ਧਿ ਕਥਿਤਂ ਪਾਰ੍ਥ ਯਦ੍ਗੋਪ੍ਯਂ ਵ੍ਰਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਏਕਾਦਸ਼ੀਸਮਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਪਾਰਥ, ਇਹ ਉੱਤਮ ਤੇ ਗੁਪਤ ਵਰਤ ਹੈ ਜੋ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ; ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਯਜਨ ਕਰ ਲਏ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸਾ ਕਥਂ ਦੇਵ ਪੁਣ੍ਯਾ ਚੈਕਾਦਸ਼ੀ ਤਿਥਿਃ । ਕਥਂ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਕਥਂ ਵੈ ਦੇਵਤਾਪ੍ਰਿਯਾ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਦੇਵ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਤिथि ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ? ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਿਆਰੀ ਹੈ?
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ - ਪੁਰਾ ਕृਤਯੁਗੇ ਪਾਰ੍ਥ ਮੁਰਨਾਮੇਤਿ ਦਾਨਵਃ । ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤੋ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਦੇਵਭਯਂਕਰਃ 6.38.
ਸ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਾਰਥ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਮੁਰਾ ਨਾਮ ਦਾ ਦਾਨਵ ਸੀ, ਜੋ ਬੜਾ ਅਜੋਬਾ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਯਾਨਕ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਇਂਦ੍ਰੋऽਪਿ ਨਿਰ੍ਜਿਤਸ੍ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਸ੍ਤਥਾ ਨृਪ । ਮਹਾਸੁਰੇਣ ਤੇਨੈਵ ਮृਤ੍ਯੁਨਾ ਚ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਮਹਾ-ਅਸੁਰ, ਮੌਤ ਦੇ ਰੂਪ, ਦੁਸ਼ਟ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਨੇ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਨਿਰਾਕृਤਾਸ੍ਤੇਨ ਵਿਚਰਂਤਿ ਮਹੀਤਲੇ । ਸਸ਼ਂਕਾ ਭਯਭੀਤਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਗਤ੍ਵਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ, ਡਰ ਤੇ ਸੰਦੇਹ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਕੋਲ ਗਏ।
ਇਂਦ੍ਰੇਣ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯਾਪਿ ਚਾਗ੍ਰਤਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਾ ਵਿਚਰਂਤਿ ਮਹੀਤਲੇ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸਿਆ; ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ।
ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵਾ ਨ ਸ਼ੋਭਂਤੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ । ਉਪਾਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਦੇਵ ਹ੍ਯਮਰਾ ਯਾਂਤਿ ਕਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਮਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਦੇਵਤਾ ਚਮਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ; ਹੇ ਦੇਵ, ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਮਰ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਣ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਦੇਵਰਾਜਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ । ਸ਼ਰਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤਾ ਪਰਾਯਣਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਥੇ ਦੇਵਰਾਜ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨ, ਉਥੇ ਗਰੁੜ-ਧਾਰੀ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਜਗਤ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਰਮ ਲਕੜੀ ਵੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ ਵੋ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ । ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਜੋ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਉਥੇ ਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ—
ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਹਿਤੋ ਯਤ੍ਰ ਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ । ਜਲਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਗਦਾਧਰਮ੍
ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ। ਉਥੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਇਂਦ੍ਰਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯਤ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਡਿਆਈ ਦਾ ਭਜਨ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ੴਨਮੋ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਦੇਵਦਾਨਵਵਂਦਿਤ । ਦੈਤ੍ਯਾਰੇ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਤ੍ਰਾਹਿ ਨੋ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਓਮ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਧੁ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਯਾਤਾ ਭਯਭੀਤਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਤ੍ । ਸ਼ਰਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਆਏ ਹਨ। ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਓਟ ਲੈ ਲਈ ਹੈ— ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਤ੍ਰਾਹਿ ਨੋ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਤ੍ਰਾਹਿ ਤ੍ਰਾਹਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਤ੍ਰਾਹਿ ਵੈ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਕ
ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ। ਸੱਚਮੁੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੀਪਂ ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਚਸ਼ਰਣਾਗਤਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਹਾਯਂ ਕੁਰੁ ਵੈ ਪ੍ਰਭੋ
ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ ਹਨ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਡੀ ਓਟ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਓਟ ਲਈ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਤ੍ਵਂ ਪਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਤਿਰ੍ਦੇਵ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਕਾਰਣਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਮਾਤਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਤ੍ਵਮੇਵ ਜਗਤਃ ਪਿਤਾ
ਤੂੰ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਬੁਧੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ; ਤੂੰ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਕਾਰਨ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਜਗਤ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈਂ।
ਭਗਵਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲ । ਸ਼ਰਣਂ ਤਵ ਚਾਯਾਤਾ ਭਯਭੀਤਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਤਾਃ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਓਟ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ ਤੇਰੀ ਓਟ ਆਏ ਹਨ।
ਦੇਵਤਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਭ੍ਰष੍ਟਾਃ ਕृਤਾਃ ਪ੍ਰਭੋ । ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰੇਣ ਹਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਮੁਰਨਾਮ੍ਨਾ ਮਹੌਜਸਾ । ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਮੁਰਾ ਨਾਮ ਦੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਨੇ ਹਰਾ ਕੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਕੀਦृਸ਼ੋ ਦਾਨਵਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਕਿਂ ਰੂਪਂ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਬਲਮ੍ । ਕ੍ਵ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਸ੍ਯ ਦੁष੍ਟਸ੍ਯ ਕਿਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਕਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ । ਕਿਂ ਵਰਂ ਤਸ੍ਯ ਦੁष੍ਟਸ੍ਯ ਮਮਾਖ੍ਯਾਹਿ ਮਹਾਮਤੇ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਉਹ ਦੈਤ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ? ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ? ਉਸ ਮੰਦ ਬੰਦੇ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ? ਉਸ ਮੰਦ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਵਰ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਪੂਰ੍ਵਂ ਬਭੂਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਂਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭਵਃ । ਤਾਲਜਂਘਸ੍ਤੁ ਨਾਮ੍ਨਾ ਚ ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰੋऽਪਿ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਂ ਦੈਤ ਤਾਲਜੰਘਾ ਨਾਮ ਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਹਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਮੁਰਨਾਮੇਤਿ ਦਾਨਵਃ । ਅਤ੍ਯੁਤ੍ਕਟੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਭਯਂਕਰਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੁਰਾ ਨਾਮ ਦਾ ਦੈਤ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਹੈ।
ਪੁਰੀ ਚਂਦ੍ਰਾਵਤੀ ਨਾਮ੍ਨਾ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਨੇ ਵਸਤ੍ਯਸੌ । ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਤੇਨ ਵਿਵਾਸਿਤਾਃ
ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਾਵਤੀ ਨਾਮ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਇਂਦ੍ਰੋऽਨ੍ਯੋ ਰੋਪਿਤਸ੍ਤੇਨ ਵਾਤਸ਼੍ਚੈਵ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ । ਚਂਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੋ ਕृਤੌ ਚਾਨ੍ਯੌ ਵਾਯੁਰ੍ਵਰੁਣ ਏਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਇੰਦਰ, ਵਾਤ ਤੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਲਾ ਦਿੱਤਾ; ਚੰਦ੍ਰ ਤੇ ਸੂਰਜ, ਵਾਯੁ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਵੀ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਵਮਾਤ੍ਮਕृਤਂ ਤੇਨ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਦੇਵਲੋਕਃ ਕृਤਸ੍ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਸ੍ਥਾਨਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਸੱਚ, ਸੱਚ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਲੋਕ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਠਿਕਾਣਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।