ਤਤ੍ਰਾਸੌ ਤਰੁਵृਂਦੇਨ ਪੁष੍ਪਾਮੋਦਾਭਿਨਂਦਿਤਃ। ਅਨੁਗृਹ੍ਯਾਥ ਭਗਵਾਨ੍ਵਨਂ ਤਤ੍ਸਮृਗਾਂਡਜਮ੍
ਉਥੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਮਹਿਕਦਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹ ਜੰਗਲ, ਉਸਦੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਕਬੂਲ ਕਰ ਲਿਆ।
ਜਗਤੋऽਨੁਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਾਯ ਵਾਸਂ ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਵਰੋਚਯਤ੍। ਪੁष੍ਕਰਂ ਨਾਮ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਵृषਭਮੇਵ ਚ
ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਸਨੇ ਉਥੇ ਵਸਣ ਦੀ ਚੋਣ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਤੀਰਥ 'ਪੁਸ਼ਕਰ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਖੇਤਰ 'ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਨਿਤਂ ਤਦ੍ਭਗਵਤਾ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਰਿਣਾ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਗਤ੍ਵਾ ਤੋषਯਧ੍ਵਂ ਮਯਾ ਸਹ
ਇਹ ਸਥਾਨ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਬਣਾਇਆ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਜਾਓ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰੋ।
ਆਰਾਧ੍ਯਮਾਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ ਵਰਾਨ੍ਵਰਾਨ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਹ ਤੈਰ੍ਦੇਵਦਾਨਵੈਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਜਾਣਗੇ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ—
ਜਗਾਮ ਤਦ੍ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਂ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸ ਤੁ ਕਂਜਜਃ। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ੍ਤੁष੍ਟਮਨਸਃ ਕੋਕਿਲਾਲਾਪਲਾਪਿਤਾਃ
ਉਹ ਉਸ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਿੱਥੇ ਕਮਲ-ਜਨਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ।
ਪੁष੍ਪੋਚ੍ਚਯੋਜ੍ਜ੍ਵਲਂ ਸ਼ਸ੍ਤਂ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਨਮ੍। ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਸ੍ਤੁ ਵਨਂ ਨਂਦਨਸਂਮਿਤਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸੀ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਜੰਗਲ 'ਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਨੰਦਨ ਜੰਗਲ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਪਦ੍ਮਿਨੀਮृਗਪੁष੍ਪਾਢ੍ਯਂ ਸੁਦृਢਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਤਦਾ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਥ ਵਨਂ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵਪੁष੍ਪੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਜੰਗਲ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਇਹ ਦੇਵੋਸ੍ਤੀਤਿ ਦੇਵਾ ਬਭ੍ਰਮੁਸ਼੍ਚ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ। ਮृਗਯਂਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ
ਇਥੇ ਦੇਵਤੇ ਹਨ — ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਥੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਦ੍ਭੁਤਸ੍ਯ ਵਨਸ੍ਯਾਂਤਂ ਨ ਤੇ ਦਦृਸ਼ੁਰਾਸ਼ੁਗਾਃ। ਵਿਚਿਨ੍ਵਦ੍ਭਿਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵਂ ਦੈਵੈਰ੍ਵਾਯੁਰ੍ਵਿਲੋਕਿਤਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਅਜੋਕੇ ਜੰਗਲ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਖੋਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਾਯੂ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਤਾਨੁਵਾਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਨ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਥ ਤਪੋ ਵਿਨਾ। ਤਦਾ ਖਿਨ੍ਨਾ ਵਿਚਿਨ੍ਵਂਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਰ੍ਵਤਰੋਧਸਿ
ਵਾਯੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਤਪस्या ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।' ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ 'ਤੇ ਟਿਕ ਗਏ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਚੋਤ੍ਤਰੇ ਚੈਵ ਅਂਤਰਾਲੇ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਵਾਯੂਕ੍ਤਂ ਹृਦਯੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਾਯੁਸ੍ਤਾਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪੁਨਃ
ਦੱਖਣ, ਉੱਤਰ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ — ਵਾਯੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਰਿਵਿਧੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨੋਪਾਯੋ ਵਿਰਿਂਚੇਰਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦਾ। ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਤਪਸਾ ਯੋਗੇਨ ਚ ਨਿਗਦ੍ਯਤੇ
ਵਿਰਿੰਚੀ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਨੂੰ ਹਰ ਸਮੇਂ ਵੇਖਣ ਦੇ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ ਹਨ: ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਗਿਆਨ, ਤਪस्या ਅਤੇ ਜੋਗ ਰਾਹੀਂ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਕਲਂ ਨਿष੍ਕਲਂ ਚੈਵ ਦੇਵਂ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਯੋਗਿਨਃ। ਤਪਸ੍ਵਿਨਸ੍ਤੁ ਸਕਲਂ ਜ੍ਞਾਨਿਨੋ ਨਿष੍ਕਲਂ ਪਰਮ੍
ਜੋਗੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਅਤੇ ਨਿਰਲੇਪ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਤਪਸਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਨਿਰਲੇਪ ਰੂਪ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞਾਨੇ ਮਂਦਸ਼੍ਰਦ੍ਧੋ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ। ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਯੋਗਿਨਃ
ਜਦੋਂ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ; ਪਰ ਜੋਗੀ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਰਾਹੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯੋ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰੋऽਸੌ ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਰੁषੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਨਿਤ੍ਯਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਉਹ ਨਿਰਵਿਕਾਰ, ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਜੋਂ ਵੇਖਣਯੋਗ ਹੈ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਮ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਿਤਾਮਹ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਤਪਸ਼੍ਚਰਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਰਾਧਨਤਤ੍ਪਰਾਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਨਾਂ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾਮ੍
ਤਪस्या ਕਰੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਕਤ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਕਾਲਂ ਸ ਜਾਨਾਤਿ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਮਯਾ। ਵਾਯੋਸ੍ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਿਤਮੇਤਦਵੇਤ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਹਰ ਸਮੇਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਾਯੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਸਮਝ ਕੇ,
ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਚ੍ਛਾਵਿष੍ਟਮਤਯੋ ਵਾਕ੍ਪਤਿਂ ਚ ਤਤੋऽਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਨਵਿਬੁਧਾਸ੍ਮਾਕਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਵਿਧਤ੍ਸ੍ਵ ਨਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਫਿਰ ਉਹ ਵਾਕ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਸਾਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਦীক্ষਾ ਦਿਓ, ਅਸੀਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹਾਂ।'
ਸ ਦਿਦੀਕ੍ਸ਼ਯਿषੁਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਮਰਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੀਕ੍ਸ਼ਯਾ। ਵੇਦੋਕ੍ਤੇਨ ਵਿਧਾਨੇਨ ਦੀਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਾਨ੍ਗੁਰੁਃ
ਉਹ ਗੁਰੂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦਿਖਸ਼ਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਵੈਦਿਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਦਿਖਸ਼ਾ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿਨੀਤਵੇषਾਃ ਪ੍ਰਣਤਾ ਅਂਤੇਵਾਸਿਤ੍ਵਮਾਯਯੁਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰਸਾਦਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪੌष੍ਕਰਂ ਜ੍ਞਾਨਮੀਰਿਤਮ੍੧੦੦ 1.15.
ਵਿਨਮ੍ਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਉਹ ਚੇਲੇ ਬਣ ਗਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲੀ, ਤੇ ਪੌਸ਼ਕਰ ਨਾਮਕ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਯਜ੍ਞਂ ਚਕਾਰ ਵਿਧਿਨਾ ਧਿषਣੋਧ੍ਵਰ੍ਯੁਸਤ੍ਤਮਃ। ਪਦ੍ਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮृਣਾਲਾਢ੍ਯਂ ਪਦ੍ਮਦੀਕ੍ਸ਼ਾਪ੍ਰਯੋਗਤਃ
ਧਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਯਾਜਕ ਸੀ, ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨ ਕੀਤਾ। ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕਮਲ ਦਾ ਚੌਕ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦੀ ਦਿਖਸ਼ਾ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨੁਜਗ੍ਰਾਹ ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਸੁਰੇਚ੍ਛਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤੋ ਮੁਨਿਃ। ਤੇਭ੍ਯੋ ਦਦੌ ਵਿਵੇਕਿਭ੍ਯਃ ਸ ਵੇਦੋਕ੍ਤਾਵਧਾਨਵਿਤ੍
ਮੁਨੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੈਦਿਕ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ।
ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਵੈ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਦਾਰਧੀਃ। ਏਕਮਗ੍ਨਿਂ ਚ ਸਂਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਦਿਖਸ਼ਾ ਦੀ ਹੈਰਾਨੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਕ ਅੱਗ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਨੇ ਸੁਰਗਵਾਸੀਆਂ ਲਈ,
ਪ੍ਰਾਦਾਦਾਂਗਿਰਸਸ੍ਤੁष੍ਟੋ ਜਾਪ੍ਯਂ ਵੇਦੋਦਿਤਂ ਤੁ ਯਤ੍। ਤ੍ਰਿਸੁਪਰ੍ਣਂ ਤ੍ਰਿਮਧੁ ਚ ਪਾਵਮਾਨੀਂ ਚ ਪਾਵਨੀਮ੍
ਅੰਗਿਰਸ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੈਦਿਕ ਉਚਾਰਣ ਦਿੱਤੀ: ਤ੍ਰਿਸੁਪਰਨ, ਤ੍ਰਿਮਧੂ ਅਤੇ ਪਾਵਮਾਨੀ — ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ।
ਸ ਹਿ ਜਾਪ੍ਯਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਮਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਦੁਦਾਰਧੀਃ। ਆਪੋ ਹਿष੍ਠੇਤਿ ਯਤ੍ਸ੍ਨਾਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਤਤ੍ਪਰਿਪਠ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸਾਰੇ ਜਾਪ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੀਤਾਂ ਸਿਖਾ ਗਿਆ। 'ਆਪੋ ਹਿਸ਼ਠ' ਜਾਪ ਨਾਲ ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਘ੍ਨਂ ਦੁष੍ਟਸ਼ਮਨਂ ਪੁष੍ਟਿਸ਼੍ਰੀਬਲਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍। ਸਿਦ੍ਧਿਦਂ ਕੀਰ੍ਤਿਦਂ ਚੈਵ ਕਲਿਕਲ੍ਮषਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਫਲਤਾ, ਇਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਲਿਜੁਗ ਦੇ ਮੈਲ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਸ੍ਨਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍। ਕੁਰ੍ਵਂਤੋ ਮੌਨਿਨੋ ਦਾਂਤਾ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਪਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਕੋਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ, ਦীক্ষਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਕਮਂਡਲੁਯੁਤਾ ਮੁਕ੍ਤਕਕ੍ਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਮਾਲਿਨਃ। ਦਂਡਿਨਸ਼੍ਚੀਰਵਸ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਜਟਾਭਿਰਤਿਸ਼ੋਭਿਤਾਃ
ਸਭ ਲੋਕ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਕੇ, ਢਿੱਲੇ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਦੰਡ ਲੈ ਕੇ, ਛਾਲ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ ਅਤੇ ਜਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸ੍ਨਾਨਾਚਾਰਾਸਨਰਤਾਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਧ੍ਯਾਨਧਾਰਿਣਃ। ਮਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਿ ਸਂਯੋਜ੍ਯ ਨਿਯਤਾਹਾਰਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੀ ਰੀਤ ਵਿਚ ਲੱਗੇ, ਠੀਕ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੇ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਿਯਮਤ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਅਤਿष੍ਠਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਲਾਪਸਂਗਧ੍ਯਾਨਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਏਵਂ ਵ੍ਰਤਧਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਸ੍ਨਾਨਕਾਰਿਣਃ
ਦੇਖਣ, ਗੱਲ ਕਰਨ, ਮਿਲਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।