ਤਾਵਦ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਵਂਤੋ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ਵਾਸੀ ਦੇਵਤੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਕਿਮੇਤਦ੍ਭਗਵਨ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਨਿਮਿਤ੍ਤੋਤ੍ਪਾਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਕਂਪਿਤਂ ਯੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਕਾਲਧਰ੍ਮਣਾ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੱਸੋ ਇਹ ਕੀ ਹੈ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਤੇ ਉਪਦ੍ਰਵ। ਕਿਹੜੀ ਕਾਲ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਕੰਪ ਰਹੇ ਹਨ?
ਜਾਤਕਲ੍ਪਾਵਸਾਨਂ ਤੁ ਭਿਨ੍ਨਮਰ੍ਯਾਦਸਾਗਰਮ੍। ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਦਿਗ੍ਗਜਾਃ ਕਿਂ ਤੁ ਬਭੂਵੁਰਚਲਾਸ਼੍ਚਲਾਃ
ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜੁਗ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਗਿਆ, ਕਾਇਦੇ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ; ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਹਿਲ ਗਏ ਹਨ—ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?
ਸਮਾਵृਤਾ ਧਰਾ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸਪ੍ਤਸਾਗਰਵਾਰਿਣਾ। ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਯ ਭਗਵਨ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਯੋਜਨਾ
ਧਰਤੀ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ—ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ ਉਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ।
ਯਾਦृਸ਼ੋ ਵਾ ਸ੍ਮृਤਃ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਨ ਭੂਤੋ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਾਕੁਲਂ ਯੇਨ ਚਕ੍ਰੇ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਚੋਦ੍ਯਤਾ
ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਈ, ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਧੁਨ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਉਲਝ ਗਏ ਹਨ।
ਸ਼ੁਭੋऽਸ਼ੁਭੋ ਵਾ ਸ਼ਬ੍ਦੋਰੇਯਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍। ਭਗਵਨ੍ਯਦਿ ਜਾਨਾਸਿ ਕਿਮੇਤਤ੍ਕਥਯਸ੍ਵ ਨਃ
ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਚਾਹੇ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੰਦੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਇਹ ਕੀ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਰਮੇਣਾਨੁਭਾਵਿਤਃ। ਮਾ ਭੈष੍ਟ ਮਰੁਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਚਾਤ੍ਰ ਕਾਰਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਿਹਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਡਰੋ ਨਾ, ਸਾਰੇ ਮਰੁਤੋ; ਹੁਣ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣੋ।'
ਨਿਸ਼੍ਚਯੇਨਾਨੁਵਿਜ੍ਞਾਯ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯੇष ਯਥਾਵਿਧਮ੍। ਪਦ੍ਮਹਸ੍ਤੋ ਹਿ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਪੂਰੀ ਤਸਦੀਕ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ: ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਕਮਲ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪਿਤਾ—
ਭੂਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇ ਪੁਣ੍ਯਰਾਸ਼ੌ ਯਜ੍ਞਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਅਵਰੋਹੇ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਵਨੇ ਚਾਤੀਵਸ਼ੋਭਨੇ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਚ, ਪਰਬਤਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਯਜਨ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕਮਲਂ ਤਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤਾਤ੍ਤੁ ਪਤਿਤਂ ਧਰਣੀਤਲੇ। ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਮਹਾਨੇष ਯੇਨ ਯੂਯਂ ਪ੍ਰਕਂਪਿਤਾਃ
ਉਸਦੇ ਹੱਥੋਂ ਇੱਕ ਕਮਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਉਸ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਕੰਪ ਗਏ ਹੋ।
ਤਤ੍ਰਾਸੌ ਤਰੁਵृਂਦੇਨ ਪੁष੍ਪਾਮੋਦਾਭਿਨਂਦਿਤਃ। ਅਨੁਗृਹ੍ਯਾਥ ਭਗਵਾਨ੍ਵਨਂ ਤਤ੍ਸਮृਗਾਂਡਜਮ੍
ਉਥੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਮਹਿਕਦਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹ ਜੰਗਲ, ਉਸਦੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਕਬੂਲ ਕਰ ਲਿਆ।
ਜਗਤੋऽਨੁਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਾਯ ਵਾਸਂ ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਵਰੋਚਯਤ੍। ਪੁष੍ਕਰਂ ਨਾਮ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਵृषਭਮੇਵ ਚ
ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਸਨੇ ਉਥੇ ਵਸਣ ਦੀ ਚੋਣ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਤੀਰਥ 'ਪੁਸ਼ਕਰ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਖੇਤਰ 'ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਨਿਤਂ ਤਦ੍ਭਗਵਤਾ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਰਿਣਾ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਗਤ੍ਵਾ ਤੋषਯਧ੍ਵਂ ਮਯਾ ਸਹ
ਇਹ ਸਥਾਨ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਬਣਾਇਆ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਜਾਓ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰੋ।
ਆਰਾਧ੍ਯਮਾਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ ਵਰਾਨ੍ਵਰਾਨ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਹ ਤੈਰ੍ਦੇਵਦਾਨਵੈਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਜਾਣਗੇ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ—
ਜਗਾਮ ਤਦ੍ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਂ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸ ਤੁ ਕਂਜਜਃ। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ੍ਤੁष੍ਟਮਨਸਃ ਕੋਕਿਲਾਲਾਪਲਾਪਿਤਾਃ
ਉਹ ਉਸ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਿੱਥੇ ਕਮਲ-ਜਨਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ।
ਪੁष੍ਪੋਚ੍ਚਯੋਜ੍ਜ੍ਵਲਂ ਸ਼ਸ੍ਤਂ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਨਮ੍। ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਸ੍ਤੁ ਵਨਂ ਨਂਦਨਸਂਮਿਤਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸੀ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਜੰਗਲ 'ਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਨੰਦਨ ਜੰਗਲ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਪਦ੍ਮਿਨੀਮृਗਪੁष੍ਪਾਢ੍ਯਂ ਸੁਦृਢਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਤਦਾ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਥ ਵਨਂ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵਪੁष੍ਪੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਜੰਗਲ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਇਹ ਦੇਵੋਸ੍ਤੀਤਿ ਦੇਵਾ ਬਭ੍ਰਮੁਸ਼੍ਚ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ। ਮृਗਯਂਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ
ਇਥੇ ਦੇਵਤੇ ਹਨ — ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਥੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਦ੍ਭੁਤਸ੍ਯ ਵਨਸ੍ਯਾਂਤਂ ਨ ਤੇ ਦਦृਸ਼ੁਰਾਸ਼ੁਗਾਃ। ਵਿਚਿਨ੍ਵਦ੍ਭਿਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵਂ ਦੈਵੈਰ੍ਵਾਯੁਰ੍ਵਿਲੋਕਿਤਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਅਜੋਕੇ ਜੰਗਲ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਖੋਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਾਯੂ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਤਾਨੁਵਾਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਨ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਥ ਤਪੋ ਵਿਨਾ। ਤਦਾ ਖਿਨ੍ਨਾ ਵਿਚਿਨ੍ਵਂਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਰ੍ਵਤਰੋਧਸਿ
ਵਾਯੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਤਪस्या ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।' ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ 'ਤੇ ਟਿਕ ਗਏ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਚੋਤ੍ਤਰੇ ਚੈਵ ਅਂਤਰਾਲੇ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਵਾਯੂਕ੍ਤਂ ਹृਦਯੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਾਯੁਸ੍ਤਾਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪੁਨਃ
ਦੱਖਣ, ਉੱਤਰ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ — ਵਾਯੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਰਿਵਿਧੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨੋਪਾਯੋ ਵਿਰਿਂਚੇਰਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦਾ। ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਤਪਸਾ ਯੋਗੇਨ ਚ ਨਿਗਦ੍ਯਤੇ
ਵਿਰਿੰਚੀ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਨੂੰ ਹਰ ਸਮੇਂ ਵੇਖਣ ਦੇ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ ਹਨ: ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਗਿਆਨ, ਤਪस्या ਅਤੇ ਜੋਗ ਰਾਹੀਂ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਕਲਂ ਨਿष੍ਕਲਂ ਚੈਵ ਦੇਵਂ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਯੋਗਿਨਃ। ਤਪਸ੍ਵਿਨਸ੍ਤੁ ਸਕਲਂ ਜ੍ਞਾਨਿਨੋ ਨਿष੍ਕਲਂ ਪਰਮ੍
ਜੋਗੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਅਤੇ ਨਿਰਲੇਪ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਤਪਸਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਨਿਰਲੇਪ ਰੂਪ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞਾਨੇ ਮਂਦਸ਼੍ਰਦ੍ਧੋ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ। ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਯੋਗਿਨਃ
ਜਦੋਂ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ; ਪਰ ਜੋਗੀ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਰਾਹੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯੋ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰੋऽਸੌ ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਰੁषੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਨਿਤ੍ਯਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਉਹ ਨਿਰਵਿਕਾਰ, ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਜੋਂ ਵੇਖਣਯੋਗ ਹੈ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਮ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਿਤਾਮਹ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਤਪਸ਼੍ਚਰਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਰਾਧਨਤਤ੍ਪਰਾਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਨਾਂ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾਮ੍
ਤਪस्या ਕਰੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਕਤ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਕਾਲਂ ਸ ਜਾਨਾਤਿ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਮਯਾ। ਵਾਯੋਸ੍ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਿਤਮੇਤਦਵੇਤ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਹਰ ਸਮੇਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਾਯੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਸਮਝ ਕੇ,
ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਚ੍ਛਾਵਿष੍ਟਮਤਯੋ ਵਾਕ੍ਪਤਿਂ ਚ ਤਤੋऽਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਨਵਿਬੁਧਾਸ੍ਮਾਕਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਵਿਧਤ੍ਸ੍ਵ ਨਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਫਿਰ ਉਹ ਵਾਕ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਸਾਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਦীক্ষਾ ਦਿਓ, ਅਸੀਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹਾਂ।'
ਸ ਦਿਦੀਕ੍ਸ਼ਯਿषੁਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਮਰਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੀਕ੍ਸ਼ਯਾ। ਵੇਦੋਕ੍ਤੇਨ ਵਿਧਾਨੇਨ ਦੀਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਾਨ੍ਗੁਰੁਃ
ਉਹ ਗੁਰੂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦਿਖਸ਼ਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਵੈਦਿਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਦਿਖਸ਼ਾ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿਨੀਤਵੇषਾਃ ਪ੍ਰਣਤਾ ਅਂਤੇਵਾਸਿਤ੍ਵਮਾਯਯੁਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰਸਾਦਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪੌष੍ਕਰਂ ਜ੍ਞਾਨਮੀਰਿਤਮ੍੧੦੦ 1.15.
ਵਿਨਮ੍ਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਉਹ ਚੇਲੇ ਬਣ ਗਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲੀ, ਤੇ ਪੌਸ਼ਕਰ ਨਾਮਕ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ।