ਕਾਮਗਾਃ ਕਾਮਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਕਾਮਰੂਪਫਲਪ੍ਰਦਾਃ। ਕਾਮਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ ਪੁਂਸਾਂ ਤਪਃਸਿਦ੍ਧ੍ਯੁਜ੍ਵਲਾ ਨृਣਾਮ੍
'ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤਪ ਦੇ ਸਫਲਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋ।'
ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਭਵਿष੍ਯਥ। ਏਵਂ ਸ ਵਰਦੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਅਨੁਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਦਪਾਨ੍
'ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਉੱਚੀ ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।' ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ।
ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਰ੍ष ਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਪੁष੍ਕਰਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਭੁਵਿ। ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਰ੍ਨਿਪਤਿਤਾ ਤੇਨ ਵ੍ਯਕਂਪਤ ਰਸਾਤਲਮ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਮਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਰਸਾਤਲ ਤੱਕ ਕੰਬ ਗਈ।
ਵਿਵਸ਼ਾਸ੍ਤਤ੍ਯਜੁਰ੍ਵੇਲਾਂ ਸਾਗਰਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤੋਰ੍ਮਯਃ। ਸ਼ਕ੍ਰਾਸ਼ਨਿ ਹਤਾਨੀਵ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਵ੍ਯਾਲਾ ਵृਤਾਨਿ ਚ
ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੇ, ਲਹਿਰਾਂ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕੰਢੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ; ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ ਵਾਂਗ, ਬਾਘ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਵਿਖਰ ਗਏ।
ਸ਼ਿਖਰਾਣ੍ਯਪ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਂਤ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਦੇਵਸਿਦ੍ਧਵਿਮਾਨਾਨਿ ਗਂਧਰ੍ਵਨਗਰਾਣਿ ਚ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ; ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਵਿਮਾਨ, ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੀ।
ਪ੍ਰਚੇਲੁਰ੍ਬਭ੍ਰਮੁਃ ਪੇਤੁਰ੍ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਧਰਾਤਲਮ੍। ਕਪੋਤਮੇਘਾਃ ਖਾਤ੍ਪੇਤੁਃ ਪੁਟਸਂਘਾਤਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ
ਉਹ ਹਿਲੇ, ਭਟਕੇ, ਡਿੱਗੇ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਸਮਾ ਗਏ; ਕਬੂਤਰ-ਵਾਂਗ ਬੱਦਲ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ, ਪੰਖਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ।
ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਗਣਾਂਸ਼੍ਛਾਦਯਂਤੋ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤੀਵ੍ਰ ਭਾਸ੍ਕਰਾਃ। ਮਹਤਾ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮੂਕਾਂਧਬਧਿਰੀਕृਤਮ੍
ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਢੱਕ ਗਏ, ਸੂਰਜ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ; ਉਸ ਵੱਡੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਭ ਗੂੰਗੇ, ਅੰਨ੍ਹੇ ਤੇ ਬਹਿਰੇ ਹੋ ਗਏ।
ਬਭੂਵ ਵ੍ਯਾਕੁਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍। ਸੁਰਾਸੁਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਮਨਾਂਸਿ ਚ
ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਏ; ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਵੀ।
ਅਵਸੇਦੁਸ਼੍ਚ ਕਿਮਿਤਿ ਕਿਮਿਤ੍ਯੇਤਨ੍ਨ ਜਜ੍ਞਿਰੇ। ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਂਬ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇऽਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚਾਪ੍ਯਲੋਕਯਨ੍
ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਦੇ ਰਹੇ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਕੀ ਹੈ?' ਪਰ ਸਮਝ ਨਾ ਆਈ। ਫਿਰ ਹिम्मਤ ਜੁਟਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗੇ।
ਨ ਚ ਤੇ ਤਮਪਸ਼੍ਯਂਤ ਕੁਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਗਤੋ ਹ੍ਯਭੂਤ੍। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਕਂਪਿਤਾ ਭੂਮਿਰ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤੋਤ੍ਪਾਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ—ਬ੍ਰਹਮਾ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ? ਧਰਤੀ ਕਿਉਂ ਕੰਪ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਅਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਕਿਉਂ ਆ ਰਹੇ ਹਨ?
ਤਾਵਦ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਵਂਤੋ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ਵਾਸੀ ਦੇਵਤੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਕਿਮੇਤਦ੍ਭਗਵਨ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਨਿਮਿਤ੍ਤੋਤ੍ਪਾਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਕਂਪਿਤਂ ਯੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਕਾਲਧਰ੍ਮਣਾ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੱਸੋ ਇਹ ਕੀ ਹੈ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਤੇ ਉਪਦ੍ਰਵ। ਕਿਹੜੀ ਕਾਲ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਕੰਪ ਰਹੇ ਹਨ?
ਜਾਤਕਲ੍ਪਾਵਸਾਨਂ ਤੁ ਭਿਨ੍ਨਮਰ੍ਯਾਦਸਾਗਰਮ੍। ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਦਿਗ੍ਗਜਾਃ ਕਿਂ ਤੁ ਬਭੂਵੁਰਚਲਾਸ਼੍ਚਲਾਃ
ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜੁਗ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਗਿਆ, ਕਾਇਦੇ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ; ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਹਿਲ ਗਏ ਹਨ—ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?
ਸਮਾਵृਤਾ ਧਰਾ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸਪ੍ਤਸਾਗਰਵਾਰਿਣਾ। ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਯ ਭਗਵਨ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਯੋਜਨਾ
ਧਰਤੀ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ—ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ ਉਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ।
ਯਾਦृਸ਼ੋ ਵਾ ਸ੍ਮृਤਃ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਨ ਭੂਤੋ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਾਕੁਲਂ ਯੇਨ ਚਕ੍ਰੇ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਚੋਦ੍ਯਤਾ
ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਈ, ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਧੁਨ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਉਲਝ ਗਏ ਹਨ।
ਸ਼ੁਭੋऽਸ਼ੁਭੋ ਵਾ ਸ਼ਬ੍ਦੋਰੇਯਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍। ਭਗਵਨ੍ਯਦਿ ਜਾਨਾਸਿ ਕਿਮੇਤਤ੍ਕਥਯਸ੍ਵ ਨਃ
ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਚਾਹੇ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੰਦੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਇਹ ਕੀ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਰਮੇਣਾਨੁਭਾਵਿਤਃ। ਮਾ ਭੈष੍ਟ ਮਰੁਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਚਾਤ੍ਰ ਕਾਰਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਿਹਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਡਰੋ ਨਾ, ਸਾਰੇ ਮਰੁਤੋ; ਹੁਣ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣੋ।'
ਨਿਸ਼੍ਚਯੇਨਾਨੁਵਿਜ੍ਞਾਯ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯੇष ਯਥਾਵਿਧਮ੍। ਪਦ੍ਮਹਸ੍ਤੋ ਹਿ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਪੂਰੀ ਤਸਦੀਕ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ: ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਕਮਲ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪਿਤਾ—
ਭੂਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇ ਪੁਣ੍ਯਰਾਸ਼ੌ ਯਜ੍ਞਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਅਵਰੋਹੇ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਵਨੇ ਚਾਤੀਵਸ਼ੋਭਨੇ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਚ, ਪਰਬਤਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਯਜਨ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕਮਲਂ ਤਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤਾਤ੍ਤੁ ਪਤਿਤਂ ਧਰਣੀਤਲੇ। ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਮਹਾਨੇष ਯੇਨ ਯੂਯਂ ਪ੍ਰਕਂਪਿਤਾਃ
ਉਸਦੇ ਹੱਥੋਂ ਇੱਕ ਕਮਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਉਸ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਕੰਪ ਗਏ ਹੋ।
ਤਤ੍ਰਾਸੌ ਤਰੁਵृਂਦੇਨ ਪੁष੍ਪਾਮੋਦਾਭਿਨਂਦਿਤਃ। ਅਨੁਗृਹ੍ਯਾਥ ਭਗਵਾਨ੍ਵਨਂ ਤਤ੍ਸਮृਗਾਂਡਜਮ੍
ਉਥੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਮਹਿਕਦਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹ ਜੰਗਲ, ਉਸਦੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਕਬੂਲ ਕਰ ਲਿਆ।
ਜਗਤੋऽਨੁਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਾਯ ਵਾਸਂ ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਵਰੋਚਯਤ੍। ਪੁष੍ਕਰਂ ਨਾਮ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਵृषਭਮੇਵ ਚ
ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਸਨੇ ਉਥੇ ਵਸਣ ਦੀ ਚੋਣ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਤੀਰਥ 'ਪੁਸ਼ਕਰ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਖੇਤਰ 'ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਨਿਤਂ ਤਦ੍ਭਗਵਤਾ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਰਿਣਾ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਗਤ੍ਵਾ ਤੋषਯਧ੍ਵਂ ਮਯਾ ਸਹ
ਇਹ ਸਥਾਨ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਬਣਾਇਆ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਜਾਓ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰੋ।
ਆਰਾਧ੍ਯਮਾਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ ਵਰਾਨ੍ਵਰਾਨ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਹ ਤੈਰ੍ਦੇਵਦਾਨਵੈਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਜਾਣਗੇ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ—
ਜਗਾਮ ਤਦ੍ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਂ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸ ਤੁ ਕਂਜਜਃ। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ੍ਤੁष੍ਟਮਨਸਃ ਕੋਕਿਲਾਲਾਪਲਾਪਿਤਾਃ
ਉਹ ਉਸ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਿੱਥੇ ਕਮਲ-ਜਨਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ।
ਪੁष੍ਪੋਚ੍ਚਯੋਜ੍ਜ੍ਵਲਂ ਸ਼ਸ੍ਤਂ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਨਮ੍। ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਸ੍ਤੁ ਵਨਂ ਨਂਦਨਸਂਮਿਤਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸੀ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਜੰਗਲ 'ਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਨੰਦਨ ਜੰਗਲ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਪਦ੍ਮਿਨੀਮृਗਪੁष੍ਪਾਢ੍ਯਂ ਸੁਦृਢਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਤਦਾ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਥ ਵਨਂ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵਪੁष੍ਪੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਜੰਗਲ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਇਹ ਦੇਵੋਸ੍ਤੀਤਿ ਦੇਵਾ ਬਭ੍ਰਮੁਸ਼੍ਚ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ। ਮृਗਯਂਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ
ਇਥੇ ਦੇਵਤੇ ਹਨ — ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਥੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਦ੍ਭੁਤਸ੍ਯ ਵਨਸ੍ਯਾਂਤਂ ਨ ਤੇ ਦਦृਸ਼ੁਰਾਸ਼ੁਗਾਃ। ਵਿਚਿਨ੍ਵਦ੍ਭਿਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵਂ ਦੈਵੈਰ੍ਵਾਯੁਰ੍ਵਿਲੋਕਿਤਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਅਜੋਕੇ ਜੰਗਲ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਖੋਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਾਯੂ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਤਾਨੁਵਾਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਨ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਥ ਤਪੋ ਵਿਨਾ। ਤਦਾ ਖਿਨ੍ਨਾ ਵਿਚਿਨ੍ਵਂਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਰ੍ਵਤਰੋਧਸਿ
ਵਾਯੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਤਪस्या ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।' ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ 'ਤੇ ਟਿਕ ਗਏ।