ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਰਮਣੀਯਂ ਵੈ ਰਮਣੀਯਤਰਂ ਵਨਮ੍। ਨਾਨਾਮृਗਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਂਡਜਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਰਮਣੀਕ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅਤੇ ਚਿਰ-ਖੁਸ਼ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਦ੍ਵਨਂ ਨਂਦਨਸਮਂ ਮਨੋਦृष੍ਟਿਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍। ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਸ੍ਤੁ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਥਾ ਰੂਪਂ ਵਨੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਜੰਗਲ ਨੰਦਨ ਵਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤਮ ਜੰਗਲ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਦਰ੍ਸ਼ਵਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਸੌਮ੍ਯਯਾਪਾ ਪਯਨ੍ਨਿਵ। ਤਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਪਂਕ੍ਤਯਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਤਥਾਗਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਨਰਮ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ; ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਏ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮੁਮੁਚੁਃ ਪੁष੍ਪਸਂਪਦਃ। ਪੁष੍ਪਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਦਪਾਨਾਂ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸੁਚਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ; ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਵਰਂ ਵृਣੀਧ੍ਵਂ ਭਦ੍ਰਂ ਵਃ ਪਾਦਪਾਨਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਭਗਵਤਾ ਤਰਵੋ ਨਿਰਵਗ੍ਰਹਾਃ
ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਦਰੱਖਤੋ'; ਭਗਵਾਨ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਦਰੱਖਤ ਬਿਨਾ ਝਿਜਕ ਦੇ,
ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਾਂਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਰਿਂਚਨਮ੍। ਵਰਂ ਦਦਾਸਿ ਚੇਦ੍ਦੇਵ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਜਨਵਤ੍ਸਲ
ਸਭ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਿਰਿੰਚਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਸਰਣ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ—'
ਇਹੈਵ ਭਗਵਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਨੇ ਸਂਨਿਹਿਤੋ ਭਵ। ਏष ਨਃ ਪਰਮਃ ਕਾਮਃ ਪਿਤਾਮਹ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ
'ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸੋ; ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਪਿਤਾਮਹ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।'
ਤ੍ਵਂ ਚੇਦ੍ਵਸਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਵਨੇਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਭਾਵਨ। ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਨਾਂ ਵਾਂਛਤਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਵਰਮ੍
'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਤਾਂ ਸਰਣ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਵਰ ਦਿਓ ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।'
ਵਰਕੋਟਿਭਿਰਨ੍ਯਾਭਿਰਲਂ ਨੋ ਦੀਯਤਾਂ ਵਰਮ੍। ਸਨ੍ਨਿਧਾਨੇਨ ਤੀਰ੍ਥੇਭ੍ਯ ਇਦਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਵਰਂ ਮਹਤ੍
'ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਰ, ਚਾਹੇ ਲੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ, ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਮਿਲੇ; ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਇਹ ਥਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਬਣ ਜਾਵੇ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਉਤ੍ਤਮਂ ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪੁਣ੍ਯਮੇਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁष੍ਪਫਲੋਪੇਤਾ ਨਿਤ੍ਯਸੁਸ੍ਥਿਰਯੌਵਨਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇਗਾ।'
ਕਾਮਗਾਃ ਕਾਮਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਕਾਮਰੂਪਫਲਪ੍ਰਦਾਃ। ਕਾਮਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ ਪੁਂਸਾਂ ਤਪਃਸਿਦ੍ਧ੍ਯੁਜ੍ਵਲਾ ਨृਣਾਮ੍
'ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤਪ ਦੇ ਸਫਲਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋ।'
ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਭਵਿष੍ਯਥ। ਏਵਂ ਸ ਵਰਦੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਅਨੁਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਦਪਾਨ੍
'ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਉੱਚੀ ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।' ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ।
ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਰ੍ष ਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਪੁष੍ਕਰਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਭੁਵਿ। ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਰ੍ਨਿਪਤਿਤਾ ਤੇਨ ਵ੍ਯਕਂਪਤ ਰਸਾਤਲਮ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਮਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਰਸਾਤਲ ਤੱਕ ਕੰਬ ਗਈ।
ਵਿਵਸ਼ਾਸ੍ਤਤ੍ਯਜੁਰ੍ਵੇਲਾਂ ਸਾਗਰਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤੋਰ੍ਮਯਃ। ਸ਼ਕ੍ਰਾਸ਼ਨਿ ਹਤਾਨੀਵ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਵ੍ਯਾਲਾ ਵृਤਾਨਿ ਚ
ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੇ, ਲਹਿਰਾਂ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕੰਢੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ; ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ ਵਾਂਗ, ਬਾਘ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਵਿਖਰ ਗਏ।
ਸ਼ਿਖਰਾਣ੍ਯਪ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਂਤ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਦੇਵਸਿਦ੍ਧਵਿਮਾਨਾਨਿ ਗਂਧਰ੍ਵਨਗਰਾਣਿ ਚ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ; ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਵਿਮਾਨ, ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੀ।
ਪ੍ਰਚੇਲੁਰ੍ਬਭ੍ਰਮੁਃ ਪੇਤੁਰ੍ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਧਰਾਤਲਮ੍। ਕਪੋਤਮੇਘਾਃ ਖਾਤ੍ਪੇਤੁਃ ਪੁਟਸਂਘਾਤਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ
ਉਹ ਹਿਲੇ, ਭਟਕੇ, ਡਿੱਗੇ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਸਮਾ ਗਏ; ਕਬੂਤਰ-ਵਾਂਗ ਬੱਦਲ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ, ਪੰਖਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ।
ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਗਣਾਂਸ਼੍ਛਾਦਯਂਤੋ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤੀਵ੍ਰ ਭਾਸ੍ਕਰਾਃ। ਮਹਤਾ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮੂਕਾਂਧਬਧਿਰੀਕृਤਮ੍
ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਢੱਕ ਗਏ, ਸੂਰਜ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ; ਉਸ ਵੱਡੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਭ ਗੂੰਗੇ, ਅੰਨ੍ਹੇ ਤੇ ਬਹਿਰੇ ਹੋ ਗਏ।
ਬਭੂਵ ਵ੍ਯਾਕੁਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍। ਸੁਰਾਸੁਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਮਨਾਂਸਿ ਚ
ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਏ; ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਵੀ।
ਅਵਸੇਦੁਸ਼੍ਚ ਕਿਮਿਤਿ ਕਿਮਿਤ੍ਯੇਤਨ੍ਨ ਜਜ੍ਞਿਰੇ। ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਂਬ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇऽਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚਾਪ੍ਯਲੋਕਯਨ੍
ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਦੇ ਰਹੇ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਕੀ ਹੈ?' ਪਰ ਸਮਝ ਨਾ ਆਈ। ਫਿਰ ਹिम्मਤ ਜੁਟਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗੇ।
ਨ ਚ ਤੇ ਤਮਪਸ਼੍ਯਂਤ ਕੁਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਗਤੋ ਹ੍ਯਭੂਤ੍। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਕਂਪਿਤਾ ਭੂਮਿਰ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤੋਤ੍ਪਾਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ—ਬ੍ਰਹਮਾ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ? ਧਰਤੀ ਕਿਉਂ ਕੰਪ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਅਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਕਿਉਂ ਆ ਰਹੇ ਹਨ?
ਤਾਵਦ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਵਂਤੋ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ਵਾਸੀ ਦੇਵਤੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਕਿਮੇਤਦ੍ਭਗਵਨ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਨਿਮਿਤ੍ਤੋਤ੍ਪਾਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਕਂਪਿਤਂ ਯੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਕਾਲਧਰ੍ਮਣਾ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੱਸੋ ਇਹ ਕੀ ਹੈ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਤੇ ਉਪਦ੍ਰਵ। ਕਿਹੜੀ ਕਾਲ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਕੰਪ ਰਹੇ ਹਨ?
ਜਾਤਕਲ੍ਪਾਵਸਾਨਂ ਤੁ ਭਿਨ੍ਨਮਰ੍ਯਾਦਸਾਗਰਮ੍। ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਦਿਗ੍ਗਜਾਃ ਕਿਂ ਤੁ ਬਭੂਵੁਰਚਲਾਸ਼੍ਚਲਾਃ
ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜੁਗ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਗਿਆ, ਕਾਇਦੇ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ; ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਹਿਲ ਗਏ ਹਨ—ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?
ਸਮਾਵृਤਾ ਧਰਾ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸਪ੍ਤਸਾਗਰਵਾਰਿਣਾ। ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਯ ਭਗਵਨ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਯੋਜਨਾ
ਧਰਤੀ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ—ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ ਉਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ।
ਯਾਦृਸ਼ੋ ਵਾ ਸ੍ਮृਤਃ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਨ ਭੂਤੋ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਾਕੁਲਂ ਯੇਨ ਚਕ੍ਰੇ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਚੋਦ੍ਯਤਾ
ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਈ, ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਧੁਨ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਉਲਝ ਗਏ ਹਨ।
ਸ਼ੁਭੋऽਸ਼ੁਭੋ ਵਾ ਸ਼ਬ੍ਦੋਰੇਯਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍। ਭਗਵਨ੍ਯਦਿ ਜਾਨਾਸਿ ਕਿਮੇਤਤ੍ਕਥਯਸ੍ਵ ਨਃ
ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਚਾਹੇ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੰਦੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਇਹ ਕੀ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਰਮੇਣਾਨੁਭਾਵਿਤਃ। ਮਾ ਭੈष੍ਟ ਮਰੁਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਚਾਤ੍ਰ ਕਾਰਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਿਹਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਡਰੋ ਨਾ, ਸਾਰੇ ਮਰੁਤੋ; ਹੁਣ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣੋ।'
ਨਿਸ਼੍ਚਯੇਨਾਨੁਵਿਜ੍ਞਾਯ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯੇष ਯਥਾਵਿਧਮ੍। ਪਦ੍ਮਹਸ੍ਤੋ ਹਿ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਪੂਰੀ ਤਸਦੀਕ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ: ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਕਮਲ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪਿਤਾ—
ਭੂਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇ ਪੁਣ੍ਯਰਾਸ਼ੌ ਯਜ੍ਞਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਅਵਰੋਹੇ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਵਨੇ ਚਾਤੀਵਸ਼ੋਭਨੇ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਚ, ਪਰਬਤਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਯਜਨ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕਮਲਂ ਤਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤਾਤ੍ਤੁ ਪਤਿਤਂ ਧਰਣੀਤਲੇ। ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਮਹਾਨੇष ਯੇਨ ਯੂਯਂ ਪ੍ਰਕਂਪਿਤਾਃ
ਉਸਦੇ ਹੱਥੋਂ ਇੱਕ ਕਮਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਉਸ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਕੰਪ ਗਏ ਹੋ।