ਵਸਂਤਮਹਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਰੁषਾਨ੍ਸ੍ਪਰ੍ਦ੍ਧਯਂਤਿ ਹਿ। ਪੁष੍ਪਸ਼ੋਭਾਭਰਨਤੈਃ ਸ਼ਿਖਰੈਰ੍ਵਾਯੁਕਂਪਿਤੈਃ
ਵਸੰਤ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਝੂਮਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੋਟੀਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਟੱਕਰ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ।
ਨृਤ੍ਯਂਤੀਵ ਨਰਾਃ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਸ੍ਰਗਲਂਕृਤਸ਼ੇਖਰਾਃ। ਸ਼ृਂਗਾਗ੍ਰਪਵਨਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਃ ਪੁष੍ਪਾਵਲਿਯੁਤਾ ਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੂਮਦੀਆਂ, ਦਰੱਖਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨਰਤਨ ਕਰਦੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਸਵਲ੍ਲੀਕਾਃ ਪ੍ਰਨृਤ੍ਯਂਤਿ ਮਾਨਵਾ ਇਵ ਸਪ੍ਰਿਯਾਃ। ਸ੍ਵਪੁष੍ਪਨਤਵਲ੍ਲੀਭਿਃ ਪਾਦਪਾਃ ਕ੍ਵਚਿਦਾਵृਤਾਃ
ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨਾਲ ਨੱਚਦੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਆਪਣੇ ਫੁੱਲਦਾਰ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਭਾਂਤਿ ਤਾਰਾਗਣੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਰਦੀਵ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍। ਦ੍ਰੁਮਾਣਾਮਥਵਾਗ੍ਰੇषੁ ਪੁष੍ਪਿਤਾ ਮਾਲਤੀ ਲਤਾਃ
ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਆਸਮਾਨ; ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਮਾਲਤੀ ਦੀਆਂ ਫੁੱਲਦਾਰ ਲਤਾਵਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼ੇਖਰਾਇਵ ਸ਼ੋਭਂਤੇ ਰਚਿਤਾ ਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍। ਹਰਿਤਾਃ ਕਾਂਚਨਚ੍ਛਾਯਾਃ ਫਲਿਤਾਃ ਪੁष੍ਪਿਤਾ ਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਬਣਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਤਾਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ; ਹਰੇ ਦਰੱਖਤ ਸੋਨੇ ਦੀ ਛਾਂ ਨਾਲ, ਫਲ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਲਏ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸੌਹृਦਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਂਤੀਵ ਨਰਾਃ ਸਾਧੁਸਮਾਗਮੇ। ਪੁष੍ਪਕਿਂਜਲ੍ਕਕਪਿਲਾ ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵਦਿਸ਼ਾਸੁ ਚ
ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤੀ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੇਸ਼ਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਦਂਬਪੁष੍ਪਸ੍ਯ ਜਯਂ ਘੋषਯਂਤੀਵ षਟ੍ਪਦਾਃ। ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਪੁष੍ਪਾਸਵਕ੍ਸ਼ੀਬਾਃ ਸਂਪਤਂਤਿ ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਕਦੰਬ ਦੇ ਫੁੱਲ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਧੁਰਸ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋਏ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਉੱਡ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਪੁਂਸ੍ਕੋਕਿਲਗਣਾਵृਕ੍ਸ਼ ਗਹਨੇष੍ਵਿਵ ਸਪ੍ਰਿਯਾਃ। ਸ਼ਿਰੀषਪੁष੍ਪਸਂਕਾਸ਼ਾਃ ਸ਼ੁਕਾ ਮਿਥੁਨਸ਼ਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਘਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਰ ਕੋਕਿਲ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨਾਲ ਹਨ; ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਿਰੀਸ਼ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ, ਤੋਤੇ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕੀਰ੍ਤਯਂਤਿ ਗਿਰਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਃ ਪੂਜਿਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਯਥਾ। ਸਹਚਾਰਿਸੁਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਮਯੂਰਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਬਰ੍ਹਿਣਃ
ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰੰਗੀਲੇ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਮੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਜਿਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਧਾਈਆਂ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।
ਵਨਾਂਤੇष੍ਵਪਿ ਨृਤ੍ਯਂਤਿ ਸ਼ੋਭਂਤ ਇਵ ਨਰ੍ਤ੍ਤਕਾਃ। ਕੂਜਂਤਃਪਕ੍ਸ਼ਿਸਂਘਾਤਾ ਨਾਨਾਰੁਤਵਿਰਾਵਿਣਃ੫੦ 1.15.
ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵੀ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਨਰਤਕਾਂ ਵਾਂਗ ਨੱਚਦੇ ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਰਮਣੀਯਂ ਵੈ ਰਮਣੀਯਤਰਂ ਵਨਮ੍। ਨਾਨਾਮृਗਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਂਡਜਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਰਮਣੀਕ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅਤੇ ਚਿਰ-ਖੁਸ਼ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਦ੍ਵਨਂ ਨਂਦਨਸਮਂ ਮਨੋਦृष੍ਟਿਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍। ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਸ੍ਤੁ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਥਾ ਰੂਪਂ ਵਨੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਜੰਗਲ ਨੰਦਨ ਵਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤਮ ਜੰਗਲ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਦਰ੍ਸ਼ਵਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਸੌਮ੍ਯਯਾਪਾ ਪਯਨ੍ਨਿਵ। ਤਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਪਂਕ੍ਤਯਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਤਥਾਗਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਨਰਮ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ; ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਏ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮੁਮੁਚੁਃ ਪੁष੍ਪਸਂਪਦਃ। ਪੁष੍ਪਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਦਪਾਨਾਂ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸੁਚਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ; ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਵਰਂ ਵृਣੀਧ੍ਵਂ ਭਦ੍ਰਂ ਵਃ ਪਾਦਪਾਨਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਭਗਵਤਾ ਤਰਵੋ ਨਿਰਵਗ੍ਰਹਾਃ
ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਦਰੱਖਤੋ'; ਭਗਵਾਨ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਦਰੱਖਤ ਬਿਨਾ ਝਿਜਕ ਦੇ,
ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਾਂਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਰਿਂਚਨਮ੍। ਵਰਂ ਦਦਾਸਿ ਚੇਦ੍ਦੇਵ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਜਨਵਤ੍ਸਲ
ਸਭ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਿਰਿੰਚਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਸਰਣ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ—'
ਇਹੈਵ ਭਗਵਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਨੇ ਸਂਨਿਹਿਤੋ ਭਵ। ਏष ਨਃ ਪਰਮਃ ਕਾਮਃ ਪਿਤਾਮਹ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ
'ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸੋ; ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਪਿਤਾਮਹ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।'
ਤ੍ਵਂ ਚੇਦ੍ਵਸਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਵਨੇਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਭਾਵਨ। ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਨਾਂ ਵਾਂਛਤਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਵਰਮ੍
'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਤਾਂ ਸਰਣ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਵਰ ਦਿਓ ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।'
ਵਰਕੋਟਿਭਿਰਨ੍ਯਾਭਿਰਲਂ ਨੋ ਦੀਯਤਾਂ ਵਰਮ੍। ਸਨ੍ਨਿਧਾਨੇਨ ਤੀਰ੍ਥੇਭ੍ਯ ਇਦਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਵਰਂ ਮਹਤ੍
'ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਰ, ਚਾਹੇ ਲੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ, ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਮਿਲੇ; ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਇਹ ਥਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਬਣ ਜਾਵੇ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਉਤ੍ਤਮਂ ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪੁਣ੍ਯਮੇਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁष੍ਪਫਲੋਪੇਤਾ ਨਿਤ੍ਯਸੁਸ੍ਥਿਰਯੌਵਨਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇਗਾ।'
ਕਾਮਗਾਃ ਕਾਮਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਕਾਮਰੂਪਫਲਪ੍ਰਦਾਃ। ਕਾਮਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ ਪੁਂਸਾਂ ਤਪਃਸਿਦ੍ਧ੍ਯੁਜ੍ਵਲਾ ਨृਣਾਮ੍
'ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤਪ ਦੇ ਸਫਲਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋ।'
ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਭਵਿष੍ਯਥ। ਏਵਂ ਸ ਵਰਦੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਅਨੁਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਦਪਾਨ੍
'ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਉੱਚੀ ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।' ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ।
ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਰ੍ष ਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਪੁष੍ਕਰਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਭੁਵਿ। ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਰ੍ਨਿਪਤਿਤਾ ਤੇਨ ਵ੍ਯਕਂਪਤ ਰਸਾਤਲਮ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਮਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਰਸਾਤਲ ਤੱਕ ਕੰਬ ਗਈ।
ਵਿਵਸ਼ਾਸ੍ਤਤ੍ਯਜੁਰ੍ਵੇਲਾਂ ਸਾਗਰਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤੋਰ੍ਮਯਃ। ਸ਼ਕ੍ਰਾਸ਼ਨਿ ਹਤਾਨੀਵ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਵ੍ਯਾਲਾ ਵृਤਾਨਿ ਚ
ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੇ, ਲਹਿਰਾਂ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕੰਢੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ; ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ ਵਾਂਗ, ਬਾਘ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਵਿਖਰ ਗਏ।
ਸ਼ਿਖਰਾਣ੍ਯਪ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਂਤ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਦੇਵਸਿਦ੍ਧਵਿਮਾਨਾਨਿ ਗਂਧਰ੍ਵਨਗਰਾਣਿ ਚ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ; ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਵਿਮਾਨ, ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੀ।
ਪ੍ਰਚੇਲੁਰ੍ਬਭ੍ਰਮੁਃ ਪੇਤੁਰ੍ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਧਰਾਤਲਮ੍। ਕਪੋਤਮੇਘਾਃ ਖਾਤ੍ਪੇਤੁਃ ਪੁਟਸਂਘਾਤਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ
ਉਹ ਹਿਲੇ, ਭਟਕੇ, ਡਿੱਗੇ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਸਮਾ ਗਏ; ਕਬੂਤਰ-ਵਾਂਗ ਬੱਦਲ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ, ਪੰਖਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ।
ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਗਣਾਂਸ਼੍ਛਾਦਯਂਤੋ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤੀਵ੍ਰ ਭਾਸ੍ਕਰਾਃ। ਮਹਤਾ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮੂਕਾਂਧਬਧਿਰੀਕृਤਮ੍
ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਢੱਕ ਗਏ, ਸੂਰਜ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ; ਉਸ ਵੱਡੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਭ ਗੂੰਗੇ, ਅੰਨ੍ਹੇ ਤੇ ਬਹਿਰੇ ਹੋ ਗਏ।
ਬਭੂਵ ਵ੍ਯਾਕੁਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍। ਸੁਰਾਸੁਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਮਨਾਂਸਿ ਚ
ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਏ; ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਵੀ।
ਅਵਸੇਦੁਸ਼੍ਚ ਕਿਮਿਤਿ ਕਿਮਿਤ੍ਯੇਤਨ੍ਨ ਜਜ੍ਞਿਰੇ। ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਂਬ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇऽਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚਾਪ੍ਯਲੋਕਯਨ੍
ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਦੇ ਰਹੇ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਕੀ ਹੈ?' ਪਰ ਸਮਝ ਨਾ ਆਈ। ਫਿਰ ਹिम्मਤ ਜੁਟਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗੇ।
ਨ ਚ ਤੇ ਤਮਪਸ਼੍ਯਂਤ ਕੁਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਗਤੋ ਹ੍ਯਭੂਤ੍। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਕਂਪਿਤਾ ਭੂਮਿਰ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤੋਤ੍ਪਾਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ—ਬ੍ਰਹਮਾ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ? ਧਰਤੀ ਕਿਉਂ ਕੰਪ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਅਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਕਿਉਂ ਆ ਰਹੇ ਹਨ?