ਆਜਿਘ੍ਰਂਤੀ ਵਚਾऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪੁष੍ਪਸ਼ਾਖਾਵਤਂਸਕਾਃ। ਨਾਗਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਦ੍ਰੁਮਵਾਨੀਰਕੇਸਰੈਃ
ਨਾਗ ਦਰੱਖਤ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਮਹਿਕ ਲੈਣ ਜਾਪਦੇ; ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਵਾਨੀਰ ਦੇ ਪੀਲੇ ਕੇਸਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਨਯਨੈਰਿਵ ਸ਼ੋਭਂਤੇ ਚਂਚਲੈਃ ਕृष੍ਣਤਾਰਕੈਃ। ਪੁष੍ਪਸਂਪਨ੍ਨਸ਼ਿਖਰਾਃ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰਦ੍ਰੁਮਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕਰਨਿਕਾਰ ਦਰੱਖਤ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹਿਲਦੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਕਲੀਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਹਿਲਦੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਪੂਪਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਜਾਪਦੀਆਂ।
ਯੁਗ੍ਮਯੁਗ੍ਮਾਦ੍ਵਿਧਾ ਚੇਹ ਸ਼ੋਭਨ੍ਤ ਇਵ ਦਂਪਤੀ। ਸੁਪੁष੍ਪਪ੍ਰਭਵਾਟੋਪੈਸ੍ਸਿਂਦੁਵਾਰ ਦ੍ਰੁਪਂਕ੍ਤਯਃ
ਨਦੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਜੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਜੋੜੇ ਹੋਣ, ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਮੂਰ੍ਤਿਮਤ੍ਯ ਇਵਾਭਾਂਤਿ ਪੂਜਿਤਾ ਵਨਦੇਵਤਾਃ। ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕੁਂਦਲਤਾਃ ਸਪੁष੍ਪਾਭਰਣੋਜ੍ਵਲਾਃ
ਵਨ ਦੇਵਤਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਮੂਰਤ ਵਾਲੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ; ਕਦੇ-ਕਦੇ ਲਤਾਵਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਸ਼ੋਭਂਤੇ ਬਾਲਚਂਦ੍ਰਾ ਇਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਾਃ। ਸਰ੍ਜਾਰ੍ਜੁਨਾਃ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਭਾਨ੍ਤਿ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇषੁ ਪੁष੍ਪਿਤਾਃ
ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਦਰੱਖਤ ਉੱਚੇ-ਉੱਚੇ, ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖੜੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਸਰਜ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਫੁੱਲਦਾਰ ਦਰੱਖਤ ਵਣ ਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਧੌਤਕੌਸ਼ੇਯਵਾਸੋਭਿਃ ਪ੍ਰਾਵृਤਾਃ ਪੁਰੁषਾ ਇਵ। ਅਤਿਮੁਕ੍ਤਕਵਲ੍ਲੀਭਿਃ ਪੁष੍ਪਿਤਾਭਿਸ੍ਤਥਾ ਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਧੋਏ ਹੋਏ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਵੀ ਅਤਿਮੁਕਤ ਦੀਆਂ ਫੁੱਲਦਾਰ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਉਪਗੂਢਾ ਵਿਰਾਜਂਤੇ ਸ੍ਵਨਾਰੀਭਿਰਿਵ ਪ੍ਰਿਯਾਃ। ਅਪਰਸ੍ਪਰਸਂਸਕ੍ਤੈਃ ਸਾਲਾਸ਼ੋਕਾਸ਼੍ਚ ਪਲ੍ਲਵੈਃ
ਆਪਣੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਸਾਲ ਅਤੇ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਹਸ੍ਤੈਰ੍ਹਸ੍ਤਾਨ੍ਸ੍ਪृਸ਼ਂਤੀਵ ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚਿਰਸਂਗਤਾਃ। ਫਲਪੁष੍ਪਭਰਾਨਮ੍ਰਾਃ ਪਨਸਾਃ ਸਰਲਾਰ੍ਜੁਨਾਃ
ਆਪਣੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੁਹਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਦੋਸਤ ਮਿਲੇ ਹੋਣ, ਪਨਸਾ, ਸਾਲ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਫਲ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠਾਂ ਝੁਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਰ੍ਚਯਂਤੀਵ ਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚੈਵ ਫਲੈਸ੍ਤਥਾ। ਮਾਰੁਤਾਵੇਗਸਂਸ਼੍ਲਿष੍ਟੈਃ ਪਾਦਪਾਸ੍ਸਾਲਬਾਹੁਭਿਃ
ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਵਾ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਸਾਲ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗੁੰਝੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤ ਇਕਠੇ ਖੜੇ ਹਨ।
ਅਭ੍ਯਾਸ਼ਮਾਗਤਂ ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਵੈਰਿਵੋਤ੍ਥਿਤਾਃ। ਪੁष੍ਪਾਣਾਮਵਰੋਧੇਨ ਸੁਸ਼ੋਭਾਰ੍ਥਂ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਉੱਠੇ ਹੋਣ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਲਈ ਦਰੱਖਤ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਹਨ।
ਵਸਂਤਮਹਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਰੁषਾਨ੍ਸ੍ਪਰ੍ਦ੍ਧਯਂਤਿ ਹਿ। ਪੁष੍ਪਸ਼ੋਭਾਭਰਨਤੈਃ ਸ਼ਿਖਰੈਰ੍ਵਾਯੁਕਂਪਿਤੈਃ
ਵਸੰਤ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਝੂਮਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੋਟੀਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਟੱਕਰ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ।
ਨृਤ੍ਯਂਤੀਵ ਨਰਾਃ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਸ੍ਰਗਲਂਕृਤਸ਼ੇਖਰਾਃ। ਸ਼ृਂਗਾਗ੍ਰਪਵਨਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਃ ਪੁष੍ਪਾਵਲਿਯੁਤਾ ਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੂਮਦੀਆਂ, ਦਰੱਖਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨਰਤਨ ਕਰਦੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਸਵਲ੍ਲੀਕਾਃ ਪ੍ਰਨृਤ੍ਯਂਤਿ ਮਾਨਵਾ ਇਵ ਸਪ੍ਰਿਯਾਃ। ਸ੍ਵਪੁष੍ਪਨਤਵਲ੍ਲੀਭਿਃ ਪਾਦਪਾਃ ਕ੍ਵਚਿਦਾਵृਤਾਃ
ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨਾਲ ਨੱਚਦੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਆਪਣੇ ਫੁੱਲਦਾਰ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਭਾਂਤਿ ਤਾਰਾਗਣੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਰਦੀਵ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍। ਦ੍ਰੁਮਾਣਾਮਥਵਾਗ੍ਰੇषੁ ਪੁष੍ਪਿਤਾ ਮਾਲਤੀ ਲਤਾਃ
ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਆਸਮਾਨ; ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਮਾਲਤੀ ਦੀਆਂ ਫੁੱਲਦਾਰ ਲਤਾਵਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼ੇਖਰਾਇਵ ਸ਼ੋਭਂਤੇ ਰਚਿਤਾ ਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍। ਹਰਿਤਾਃ ਕਾਂਚਨਚ੍ਛਾਯਾਃ ਫਲਿਤਾਃ ਪੁष੍ਪਿਤਾ ਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਬਣਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਤਾਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ; ਹਰੇ ਦਰੱਖਤ ਸੋਨੇ ਦੀ ਛਾਂ ਨਾਲ, ਫਲ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਲਏ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸੌਹृਦਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਂਤੀਵ ਨਰਾਃ ਸਾਧੁਸਮਾਗਮੇ। ਪੁष੍ਪਕਿਂਜਲ੍ਕਕਪਿਲਾ ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵਦਿਸ਼ਾਸੁ ਚ
ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤੀ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੇਸ਼ਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਦਂਬਪੁष੍ਪਸ੍ਯ ਜਯਂ ਘੋषਯਂਤੀਵ षਟ੍ਪਦਾਃ। ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਪੁष੍ਪਾਸਵਕ੍ਸ਼ੀਬਾਃ ਸਂਪਤਂਤਿ ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਕਦੰਬ ਦੇ ਫੁੱਲ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਧੁਰਸ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋਏ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਉੱਡ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਪੁਂਸ੍ਕੋਕਿਲਗਣਾਵृਕ੍ਸ਼ ਗਹਨੇष੍ਵਿਵ ਸਪ੍ਰਿਯਾਃ। ਸ਼ਿਰੀषਪੁष੍ਪਸਂਕਾਸ਼ਾਃ ਸ਼ੁਕਾ ਮਿਥੁਨਸ਼ਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਘਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਰ ਕੋਕਿਲ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨਾਲ ਹਨ; ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਿਰੀਸ਼ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ, ਤੋਤੇ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕੀਰ੍ਤਯਂਤਿ ਗਿਰਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਃ ਪੂਜਿਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਯਥਾ। ਸਹਚਾਰਿਸੁਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਮਯੂਰਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਬਰ੍ਹਿਣਃ
ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰੰਗੀਲੇ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਮੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਜਿਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਧਾਈਆਂ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।
ਵਨਾਂਤੇष੍ਵਪਿ ਨृਤ੍ਯਂਤਿ ਸ਼ੋਭਂਤ ਇਵ ਨਰ੍ਤ੍ਤਕਾਃ। ਕੂਜਂਤਃਪਕ੍ਸ਼ਿਸਂਘਾਤਾ ਨਾਨਾਰੁਤਵਿਰਾਵਿਣਃ੫੦ 1.15.
ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵੀ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਨਰਤਕਾਂ ਵਾਂਗ ਨੱਚਦੇ ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਰਮਣੀਯਂ ਵੈ ਰਮਣੀਯਤਰਂ ਵਨਮ੍। ਨਾਨਾਮृਗਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਂਡਜਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਰਮਣੀਕ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅਤੇ ਚਿਰ-ਖੁਸ਼ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਦ੍ਵਨਂ ਨਂਦਨਸਮਂ ਮਨੋਦृष੍ਟਿਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍। ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਸ੍ਤੁ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਥਾ ਰੂਪਂ ਵਨੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਜੰਗਲ ਨੰਦਨ ਵਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤਮ ਜੰਗਲ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਦਰ੍ਸ਼ਵਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਸੌਮ੍ਯਯਾਪਾ ਪਯਨ੍ਨਿਵ। ਤਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਪਂਕ੍ਤਯਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਤਥਾਗਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਨਰਮ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ; ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਏ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮੁਮੁਚੁਃ ਪੁष੍ਪਸਂਪਦਃ। ਪੁष੍ਪਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਦਪਾਨਾਂ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸੁਚਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ; ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਵਰਂ ਵृਣੀਧ੍ਵਂ ਭਦ੍ਰਂ ਵਃ ਪਾਦਪਾਨਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਭਗਵਤਾ ਤਰਵੋ ਨਿਰਵਗ੍ਰਹਾਃ
ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਦਰੱਖਤੋ'; ਭਗਵਾਨ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਦਰੱਖਤ ਬਿਨਾ ਝਿਜਕ ਦੇ,
ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਾਂਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਰਿਂਚਨਮ੍। ਵਰਂ ਦਦਾਸਿ ਚੇਦ੍ਦੇਵ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਜਨਵਤ੍ਸਲ
ਸਭ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਿਰਿੰਚਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਸਰਣ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ—'
ਇਹੈਵ ਭਗਵਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਨੇ ਸਂਨਿਹਿਤੋ ਭਵ। ਏष ਨਃ ਪਰਮਃ ਕਾਮਃ ਪਿਤਾਮਹ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ
'ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸੋ; ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਪਿਤਾਮਹ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।'
ਤ੍ਵਂ ਚੇਦ੍ਵਸਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਵਨੇਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਭਾਵਨ। ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਨਾਂ ਵਾਂਛਤਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਵਰਮ੍
'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਤਾਂ ਸਰਣ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਵਰ ਦਿਓ ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।'
ਵਰਕੋਟਿਭਿਰਨ੍ਯਾਭਿਰਲਂ ਨੋ ਦੀਯਤਾਂ ਵਰਮ੍। ਸਨ੍ਨਿਧਾਨੇਨ ਤੀਰ੍ਥੇਭ੍ਯ ਇਦਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਵਰਂ ਮਹਤ੍
'ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਰ, ਚਾਹੇ ਲੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ, ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਮਿਲੇ; ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਇਹ ਥਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਬਣ ਜਾਵੇ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਉਤ੍ਤਮਂ ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪੁਣ੍ਯਮੇਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁष੍ਪਫਲੋਪੇਤਾ ਨਿਤ੍ਯਸੁਸ੍ਥਿਰਯੌਵਨਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇਗਾ।'