ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਤਂਭਕੋਟਿਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਮਲਾਦਰ੍ਸ਼ਸ਼ੋਭਿਤਾ। ਅਪ੍ਸਰੋਨृਤ੍ਯਵਿਨ੍ਯਾਸ ਵਿਲਾਸੋਲ੍ਲਾਸਲਾਸਿਤਾ
ਉਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸਤੰਭ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਸਾਫ਼ ਦਰਪਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨ੍ਰਿਤਯ ਤੇ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਬਹ੍ਵਾਤੋਦ੍ਯਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਸਮੂਹਸ੍ਵਨਨਾਦਿਤਾ। ਲਯਤਾਲਯੁਤਾਨੇਕ ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰ ਸ਼ੋਭਿਤਾ
ਉਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੈ ਤੇ ਤਾਲ ਵਾਲੇ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਭਾ ਕਾਂਤਿਮਤੀ ਨਾਮ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼ਰ੍ਮਦਾਯਿਕਾ। ऋषਿਸਂਘਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਮੁਨਿਵृਂਦਨਿषੇਵਿਤਾ
ਉਥੇ ਕਾਂਤਿਮਤੀ ਨਾਮਕ ਸਭਾ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਸਾਮਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਨਾਦਿਤਾऽऽਨਂਦਦਾਯਿਨੀ। ਤਸ੍ਯਾਂ ਨਿਵਿष੍ਟੋ ਦੇਵੇਸ਼ਸ੍ਸਂਧ੍ਯਾਸਕ੍ਤਃ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਹ ਸਭਾ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਸਾਮ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪਿਤਾਮਹਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਧਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਧ੍ਯਾਯਤਿ ਸ੍ਮ ਪਰਂ ਦੇਵਂ ਯੇਨੇਦਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਜਗਤ੍। ਧ੍ਯਾਯਤੋ ਬੁਦ੍ਧਿਰੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਕਥਂ ਯਜ੍ਞਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਹ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਇਆ। ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ: 'ਮੈਂ ਯਜਨ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ?'
ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਾਨੇ ਮਯਾ ਯਜ੍ਞਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਕੁਤ੍ਰ ਧਰਾਤਲੇ। ਕਾਸ਼ੀਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਤੁਂਗਾ ਚ ਨੈਮਿषਂ ਸ਼ृਂਖਲਂ ਤਥਾ
'ਕਿਹੜੀ ਥਾਂ ਤੇ ਮੈਂ ਯਜਨ ਕਰਾਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿੱਥੇ? ਕਾਸੀ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਤੁੰਗਾ, ਨੈਮੀਸ਼ ਜਾਂ ਸ਼੍ਰਿਂਖਲਾ?'
ਕਾਂਚੀ ਭਦ੍ਰਾ ਦੇਵਿਕਾ ਚ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀ। ਪ੍ਰਭਾਸਾਦੀਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਿਹ ਮਧ੍ਯਤਃ
'ਕਾਂਚੀ, ਭਦਰਾ, ਦੇਵਿਕਾ, ਕੁਰੁਖੇਤਰ, ਸਰਸਵਤੀ ਜਾਂ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਆਦਿ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹਨ?'
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਂਤਿ ਯਾਨੀਹ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਮਦਾਦੇਸ਼ਾਚ੍ਚ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਕृਤਾਨ੍ਯਨ੍ਯਾਨਿ ਭੂਤਲੇ
'ਇੱਥੇ ਹਰ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਤੇ ਤੀਰਥ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਵੀ ਬਣਾਏ ਹਨ.'
ਯਥਾਹਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵੇषੁ ਆਦਿਦੇਵੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਤਥਾ ਚੈਕਂ ਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਮਾਦਿਭੂਤਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
'ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਦਿ ਦੇਵਤਾ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹਾਂ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਇੱਕ ਪਰਮ ਤੇ ਆਦਿ ਤੀਰਥ ਬਣਾਵਾਂਗਾ.'
ਅਹਂ ਯਤ੍ਰ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਪਦ੍ਮਂ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੁਨਾਭਿਜਮ੍। ਪੁष੍ਕਰਂ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਤੀਰ੍ਥਮृषਿਭਿਰ੍ਵੇਦਪਾਠਕੈਃ
'ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਉਗਿਆ ਹੋਇਆ ਕਮਲ — ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਆਖਿਆ ਹੈ.'
ਏਵਂ ਚਿਂਤਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ। ਮਤਿਰੇषਾ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯੇष ਧਰਾਤਲੇ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪ੍ਰਜਾ ਪਤੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ: 'ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾਵਾਂਗਾ.'
ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਸ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਤਦ੍ਵਨੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਲਤਾਕੀਰ੍ਣਂ ਨਾਨਾਪੁष੍ਪੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਪੂਰਬੀ ਰਸਤਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਬੈਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਬਣਿਆ ਸੀ।
ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਰਵਾਕੀਰ੍ਣਂ ਨਾਨਾਮृਗਗਣਾਕੁਲਮ੍। ਦ੍ਰੁਮਪੁष੍ਪਭਰਾਮੋਦੈਰ੍ਵਾਸਯਦ੍ਯਤ੍ਸੁਰਾਸੁਰਾਨ੍
ਉਹ ਜੰਗਲ ਕਈ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਮਿਵ ਨ੍ਯਸ੍ਤੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਭੂषਿਤਭੂਤਲਮ੍। ਨਾਨਾਗਂਧਰਸੈਃ ਪਕ੍ਵਾਪਕ੍ਵੈਸ਼੍ਚ षਡृਤੂਦ੍ਭਵੈਃ
ਭੂਮੀ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਾਂ ਤੇ ਸਵਾਦ ਵਾਲੇ ਪੱਕੇ-ਕੱਚੇ ਫਲ, ਛੇ ਰੁੱਤਾਂ ਦੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਪਏ ਹੋਏ।
ਫਲੈਃ ਸੁਵਰ੍ਣਰੂਪਾਢ੍ਯੈਰ੍ਘ੍ਰਾਣਦृष੍ਟਿਮਨੋਹਰੈਃ। ਜੀਰ੍ਣਂ ਪਤ੍ਰਂ ਤृਣਂ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ੁष੍ਕਕਾष੍ਠਫਲਾਨਿ ਚ
ਉਥੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਫਲ ਸਨ, ਜੋ ਸੁੰਘਣ ਤੇ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਮਨਮੋਹਣੇ ਸਨ; ਉਥੇ ਪਏ ਹੋਏ ਪੱਤੇ, ਘਾਹ, ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਤੇ ਫਲ ਵੀ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਬਹਿਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪਤਿ ਜਾਤਾਨਿ ਮਾਰੁਤੋਨੁਗ੍ਰਹਾਦਿਵ। ਨਾਨਾਪੁष੍ਪਸਮੂਹਾਨਾਂ ਗਂਧਮਾਦਾਯ ਮਾਰੁਤਃ
ਹਵਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਬਾਹਰ ਪਏ ਹੋਏ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਸੀ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਲੈ ਕੇ, ਹਵਾ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਘੁੰਮਦੀ ਸੀ।
ਸ਼ੀਤਲੋ ਵਾਤਿ ਖਂ ਭੂਮਿਂ ਦਿਸ਼ੋ ਯਤ੍ਰਾਭਿਵਾਸਯਨ੍। ਹਰਿਤਸ੍ਨਿਗ੍ਧ ਨਿਸ਼੍ਛਿਦ੍ਰੈਰਕੀਟਕਵਨੋਤ੍ਕਟੈਃ
ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਚਲਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤਾਜ਼ਾ ਕਰਦੀ ਸੀ; ਹਰੇ-ਭਰੇ, ਚਮਕਦੇ, ਨਿਸ਼ਚਿੱਤ ਤੇ ਕੀੜਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ।
ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰਨੇਕਸਂਜ੍ਞੈਰ੍ਯਦ੍ਭੂषਿਤਂ ਸ਼ਿਖਰਾਨ੍ਵਿਤੈਃ। ਅਰੋਗੈਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯੈਸ਼੍ਚ ਸੁਵृਤ੍ਤੈਃ ਕੈਸ਼੍ਚਿਦੁਜ੍ਜ੍ਵਲੈਃ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਆਪਣੀ ਨਾਂਵ, ਉੱਚੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਿਹਤਮੰਦ, ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ, ਚੰਗੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਕੁਝ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ।
ਕੁਟੁਂਬਮਿਵ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮृਤ੍ਵਿਗ੍ਭਿਰ੍ਭਾਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਸ਼ੋਭਂਤੇ ਧਾਤੁਸਂਕਾਸ਼ੈਰਂਕੁਰੈਃ ਪ੍ਰਾਵृਤਾ ਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਐਸਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ, ਰਿਤਵਿਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ; ਦਰੱਖਤ ਧਾਤਾਂ ਵਰਗੇ ਅੰਕੁਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕੁਲੀਨੈਰਿਵ ਨਿਸ਼੍ਛਿਦ੍ਰੈਃ ਸ੍ਵਗੁਣੈਃ ਪ੍ਰਾਵृਤਾ ਨਰਾਃ। ਪਵਨਾਵਿਦ੍ਧਸ਼ਿਖਰੈਃ ਸ੍ਪृਸ਼ਂਤੀਵ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ, ਨਿਸ਼ਚਿੱਤ ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ, ਉਹਨਾਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੀਆਂ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ।
ਆਜਿਘ੍ਰਂਤੀ ਵਚਾऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪੁष੍ਪਸ਼ਾਖਾਵਤਂਸਕਾਃ। ਨਾਗਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਦ੍ਰੁਮਵਾਨੀਰਕੇਸਰੈਃ
ਨਾਗ ਦਰੱਖਤ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਮਹਿਕ ਲੈਣ ਜਾਪਦੇ; ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਵਾਨੀਰ ਦੇ ਪੀਲੇ ਕੇਸਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਨਯਨੈਰਿਵ ਸ਼ੋਭਂਤੇ ਚਂਚਲੈਃ ਕृष੍ਣਤਾਰਕੈਃ। ਪੁष੍ਪਸਂਪਨ੍ਨਸ਼ਿਖਰਾਃ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰਦ੍ਰੁਮਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕਰਨਿਕਾਰ ਦਰੱਖਤ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹਿਲਦੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਕਲੀਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਹਿਲਦੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਪੂਪਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਜਾਪਦੀਆਂ।
ਯੁਗ੍ਮਯੁਗ੍ਮਾਦ੍ਵਿਧਾ ਚੇਹ ਸ਼ੋਭਨ੍ਤ ਇਵ ਦਂਪਤੀ। ਸੁਪੁष੍ਪਪ੍ਰਭਵਾਟੋਪੈਸ੍ਸਿਂਦੁਵਾਰ ਦ੍ਰੁਪਂਕ੍ਤਯਃ
ਨਦੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਜੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਜੋੜੇ ਹੋਣ, ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਮੂਰ੍ਤਿਮਤ੍ਯ ਇਵਾਭਾਂਤਿ ਪੂਜਿਤਾ ਵਨਦੇਵਤਾਃ। ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕੁਂਦਲਤਾਃ ਸਪੁष੍ਪਾਭਰਣੋਜ੍ਵਲਾਃ
ਵਨ ਦੇਵਤਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਮੂਰਤ ਵਾਲੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ; ਕਦੇ-ਕਦੇ ਲਤਾਵਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਸ਼ੋਭਂਤੇ ਬਾਲਚਂਦ੍ਰਾ ਇਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਾਃ। ਸਰ੍ਜਾਰ੍ਜੁਨਾਃ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਭਾਨ੍ਤਿ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇषੁ ਪੁष੍ਪਿਤਾਃ
ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਦਰੱਖਤ ਉੱਚੇ-ਉੱਚੇ, ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖੜੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਸਰਜ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਫੁੱਲਦਾਰ ਦਰੱਖਤ ਵਣ ਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਧੌਤਕੌਸ਼ੇਯਵਾਸੋਭਿਃ ਪ੍ਰਾਵृਤਾਃ ਪੁਰੁषਾ ਇਵ। ਅਤਿਮੁਕ੍ਤਕਵਲ੍ਲੀਭਿਃ ਪੁष੍ਪਿਤਾਭਿਸ੍ਤਥਾ ਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਧੋਏ ਹੋਏ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਵੀ ਅਤਿਮੁਕਤ ਦੀਆਂ ਫੁੱਲਦਾਰ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਉਪਗੂਢਾ ਵਿਰਾਜਂਤੇ ਸ੍ਵਨਾਰੀਭਿਰਿਵ ਪ੍ਰਿਯਾਃ। ਅਪਰਸ੍ਪਰਸਂਸਕ੍ਤੈਃ ਸਾਲਾਸ਼ੋਕਾਸ਼੍ਚ ਪਲ੍ਲਵੈਃ
ਆਪਣੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਸਾਲ ਅਤੇ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਹਸ੍ਤੈਰ੍ਹਸ੍ਤਾਨ੍ਸ੍ਪृਸ਼ਂਤੀਵ ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚਿਰਸਂਗਤਾਃ। ਫਲਪੁष੍ਪਭਰਾਨਮ੍ਰਾਃ ਪਨਸਾਃ ਸਰਲਾਰ੍ਜੁਨਾਃ
ਆਪਣੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੁਹਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਦੋਸਤ ਮਿਲੇ ਹੋਣ, ਪਨਸਾ, ਸਾਲ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਫਲ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠਾਂ ਝੁਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਰ੍ਚਯਂਤੀਵ ਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚੈਵ ਫਲੈਸ੍ਤਥਾ। ਮਾਰੁਤਾਵੇਗਸਂਸ਼੍ਲਿष੍ਟੈਃ ਪਾਦਪਾਸ੍ਸਾਲਬਾਹੁਭਿਃ
ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਵਾ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਸਾਲ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗੁੰਝੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤ ਇਕਠੇ ਖੜੇ ਹਨ।
ਅਭ੍ਯਾਸ਼ਮਾਗਤਂ ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਵੈਰਿਵੋਤ੍ਥਿਤਾਃ। ਪੁष੍ਪਾਣਾਮਵਰੋਧੇਨ ਸੁਸ਼ੋਭਾਰ੍ਥਂ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਉੱਠੇ ਹੋਣ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਲਈ ਦਰੱਖਤ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਹਨ।