ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਾਸ੍ਤਥਾਦਿਤ੍ਯਾ ਇਤ੍ਯੇषਾ ਵੈਦਿਕੀ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ। ਤ੍ਰਿਵਿਧਃ ਪਿਂਡਦਾਨਾਯ ਵਿਧਿਰੁਕ੍ਤੋ ਮਯਾਨਘ
ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹ ਤੇ ਆਦਿਤਿਆ ਵੀ; ਇਹ ਵੈਦਿਕ ਰੀਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਮਾਨੁषੈਃ ਪਿਂਡਾਦਾਨਂ ਤੁ ਕਾਰ੍ਯਮਤ੍ਰਾਗਤੈਸ੍ਸਦਾ। ਪਿਂਡਦਾਨਂ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸ੍ਵਪੁਤ੍ਰੈਃ ਕਾਰ੍ਯਮਾਦਰਾਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਇਹ ਦਾਨ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੁਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤੁ ਭਵਂਤਿ ਸੁਖਦਾਯਕਾਃ। ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਮਯਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦਪਿ ਮੁਕ੍ਤਿਦਮ੍
ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਤੀਰਥ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੱਸਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਲਿਲੇ ਤਤ੍ਰ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਜਨ੍ਮਬਂਧਨਾਤ੍। ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਉਸ ਥਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਰੁਦਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਵੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤੇ ਤਿष੍ਠ ਤ੍ਵਂ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ। ਰੁਦ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤੇष੍ਵਹਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹ
ਅਵਿਮੁਕਤ ਮੈਂ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਰਹੋ। ਰੁਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਭਵਤੋਕ੍ਤੇਨ ਵਰ ਏष ਵृਤੋ ਮਯਾ। ਅਹਂ ਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵ ਆਰਾਧ੍ਯੋ ਭਵਤਾ ਸਦਾ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਵਰ ਮੈਂ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਮਹਾਂਦੇਵ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ।
ਵਰਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਚਾਹਂ ਸਂਤੁष੍ਟੇਨਾਂਤਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚਾਹਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਰਾਂਸ਼੍ਚ ਮਨਸੀਪ੍ਸਿਤਾਨ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਵੀ ਵਰ ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੋਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਸੁਰਾਣਾਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਭਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਅਹਂ ਦਾਤਾ ਅਹਂ ਯਾਚ੍ਯੋ ਨਾਨ੍ਯੋ ਭਾਵ੍ਯਃ ਕਥਂਚਨ
ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲਗਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਫ ਮੈਂ ਹੀ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ ਤੇ ਮੈਂ ਹੀ ਵਰ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਏਵਂ ਕਰਿष੍ਯੇਹਂ ਰੁਦ੍ਰ ਯਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਵਚਃ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਨਾਰਾਯਣਸ਼੍ਚ ਤੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰੁਦਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਤੇਰਾ ਸੁਭ ਅਖਰ ਮੈਂ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਨਾਰਾਇਣ ਵੀ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਵਿਸृਜ੍ਯੈਵਂ ਤਦਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚਾਂਤਰਧੀਯਤ। ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਮਹਾਦੇਵੋ ਗਤ੍ਵਾ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਹਾਦੇਵ ਵਾਰਾਣਸੀ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਤੀਰਥ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ। ਕਿਂ ਕृਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪ੍ਰੇष੍ਯ ਵਾਰਾਣਸੀਪੁਰੀਮ੍। ਜਨਾਰ੍ਦਨੇਨ ਕਿਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਚ ਯਨ੍ਮੁਨੇ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਭੇਜਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਜਨਾਰਦਨ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕੀ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ?
ਕਥਂ ਯਜ੍ਞਃ ਕृਤਸ੍ਤੇਨ ਕਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ। ਕੇ ਸਦਸ੍ਯਾ ऋਤ੍ਵਿਜਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਹਿ ਮੇ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਸ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਯਜਨ ਕੀਤਾ? ਕੌਣ ਸਦੱਸ ਤੇ ਰਿਤਵਿਕ ਸੀ? ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੱਸ।
ਕੇ ਦੇਵਾਸ੍ਤਰ੍ਪਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਏਤਨ੍ਮੇ ਕੌਤੁਕਂ ਮਹਤ੍। ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਸ਼੍ਰੀਨਿਧਾਨਂ ਪੁਰਂ ਮੇਰੋਃ ਸ਼ਿਖਰੇ ਰਤ੍ਨਚਿਤ੍ਰਿਤਮ੍
ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ? ਇਹ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਹੈ। ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਨਿਧਾਨਾ ਨਾਮਕ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਨੇਕਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਨਿਲਯਂਬਹੁਪਾਦਪਸਂਕੁਲਮ੍। ਵਿਚਿਤ੍ਰਧਾਤੁਭਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਸ੍ਵਚ੍ਛਸ੍ਫਟਿਕਨਿਰ੍ਮਲਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਅਚੰਭਿਆਂ ਦਾ ਘਰ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਸਫ਼ੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਨਿਰਮਲ ਸੀ।
ਲਤਾਵਿਤਾਨਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਂ ਸ਼ਿਖਿਸ਼ਬ੍ਦਵਿਨਾਦਿਤਮ੍। ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਰਵਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤ ਗਜਯੂਥਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਛੱਜਿਆਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਗਰਜ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਿਰ੍ਝਰਾਂਬੁਪ੍ਰਪਾਤੋਤ੍ਥ ਸ਼ੀਕਰਾਸਾਰਸ਼ੀਤਲਮ੍। ਵਾਤਾਹਤਤਰੁਵ੍ਰਾਤ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਪਾਨਚਿਤ੍ਰਿਤਮ੍
ਝਰਨਿਆਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਝਟਕਿਆਂ ਤੋਂ ਠੰਢਾ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮृਗਨਾਭਿਵਰਾਮੋਦ ਵਾਸਿਤਾਸ਼ੇषਕਾਨਨਮ੍। ਲਤਾਗृਹਰਤਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤ ਸੁਪ੍ਤਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਧ੍ਵਗਮ੍
ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮ੍ਰਿਗਨਾਭੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ-ਖੇਡ ਤੋਂ ਥੱਕੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪ੍ਰਗੀਤਕਿਨ੍ਨਰਵ੍ਰਾਤ ਮਧੁਰਧ੍ਵਨਿਨਾਦਿਤਮ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨੇਕਵਿਨ੍ਯਾਸ ਸ਼ੋਭਿਤਾਸ਼ੇषਭੂਮਿਕਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਕਿੰਨਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵੈਰਾਜਂ ਨਾਮ ਭਵਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ। ਤਤ੍ਰ ਦਿਵ੍ਯਾਂਗਨੋਦ੍ਗੀਤ ਮਧੁਰਧ੍ਵਨਿ ਨਾਦਿਤਾ
ਉਥੇ ਵੈਰਾਜਾ ਨਾਮਕ ਮਹਲ ਸੀ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ਟੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪਾਰਿਜਾਤਤਰੂਤ੍ਪਨ੍ਨ ਮਂਜਰੀਦਾਮਮਾਲਿਨੀ। ਰਤ੍ਨਰਸ਼੍ਮਿਸਮੂਹੋਤ੍ਥ ਬਹੁਵਰ੍ਣਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤਾ
ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਤਂਭਕੋਟਿਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਮਲਾਦਰ੍ਸ਼ਸ਼ੋਭਿਤਾ। ਅਪ੍ਸਰੋਨृਤ੍ਯਵਿਨ੍ਯਾਸ ਵਿਲਾਸੋਲ੍ਲਾਸਲਾਸਿਤਾ
ਉਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸਤੰਭ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਸਾਫ਼ ਦਰਪਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨ੍ਰਿਤਯ ਤੇ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਬਹ੍ਵਾਤੋਦ੍ਯਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਸਮੂਹਸ੍ਵਨਨਾਦਿਤਾ। ਲਯਤਾਲਯੁਤਾਨੇਕ ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰ ਸ਼ੋਭਿਤਾ
ਉਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੈ ਤੇ ਤਾਲ ਵਾਲੇ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਭਾ ਕਾਂਤਿਮਤੀ ਨਾਮ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼ਰ੍ਮਦਾਯਿਕਾ। ऋषਿਸਂਘਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਮੁਨਿਵृਂਦਨਿषੇਵਿਤਾ
ਉਥੇ ਕਾਂਤਿਮਤੀ ਨਾਮਕ ਸਭਾ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਸਾਮਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਨਾਦਿਤਾऽऽਨਂਦਦਾਯਿਨੀ। ਤਸ੍ਯਾਂ ਨਿਵਿष੍ਟੋ ਦੇਵੇਸ਼ਸ੍ਸਂਧ੍ਯਾਸਕ੍ਤਃ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਹ ਸਭਾ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਸਾਮ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪਿਤਾਮਹਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਧਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਧ੍ਯਾਯਤਿ ਸ੍ਮ ਪਰਂ ਦੇਵਂ ਯੇਨੇਦਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਜਗਤ੍। ਧ੍ਯਾਯਤੋ ਬੁਦ੍ਧਿਰੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਕਥਂ ਯਜ੍ਞਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਹ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਇਆ। ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ: 'ਮੈਂ ਯਜਨ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ?'
ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਾਨੇ ਮਯਾ ਯਜ੍ਞਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਕੁਤ੍ਰ ਧਰਾਤਲੇ। ਕਾਸ਼ੀਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਤੁਂਗਾ ਚ ਨੈਮਿषਂ ਸ਼ृਂਖਲਂ ਤਥਾ
'ਕਿਹੜੀ ਥਾਂ ਤੇ ਮੈਂ ਯਜਨ ਕਰਾਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿੱਥੇ? ਕਾਸੀ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਤੁੰਗਾ, ਨੈਮੀਸ਼ ਜਾਂ ਸ਼੍ਰਿਂਖਲਾ?'
ਕਾਂਚੀ ਭਦ੍ਰਾ ਦੇਵਿਕਾ ਚ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀ। ਪ੍ਰਭਾਸਾਦੀਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਿਹ ਮਧ੍ਯਤਃ
'ਕਾਂਚੀ, ਭਦਰਾ, ਦੇਵਿਕਾ, ਕੁਰੁਖੇਤਰ, ਸਰਸਵਤੀ ਜਾਂ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਆਦਿ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹਨ?'
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਂਤਿ ਯਾਨੀਹ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਮਦਾਦੇਸ਼ਾਚ੍ਚ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਕृਤਾਨ੍ਯਨ੍ਯਾਨਿ ਭੂਤਲੇ
'ਇੱਥੇ ਹਰ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਤੇ ਤੀਰਥ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਵੀ ਬਣਾਏ ਹਨ.'
ਯਥਾਹਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵੇषੁ ਆਦਿਦੇਵੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਤਥਾ ਚੈਕਂ ਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਮਾਦਿਭੂਤਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
'ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਦਿ ਦੇਵਤਾ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹਾਂ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਇੱਕ ਪਰਮ ਤੇ ਆਦਿ ਤੀਰਥ ਬਣਾਵਾਂਗਾ.'
ਅਹਂ ਯਤ੍ਰ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਪਦ੍ਮਂ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੁਨਾਭਿਜਮ੍। ਪੁष੍ਕਰਂ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਤੀਰ੍ਥਮृषਿਭਿਰ੍ਵੇਦਪਾਠਕੈਃ
'ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਉਗਿਆ ਹੋਇਆ ਕਮਲ — ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਆਖਿਆ ਹੈ.'