ਤਦ੍ਦਿਨੇ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਪਾਰ੍ਥ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਚੈਵ ਤੁ ਮੈਥੁਨਮ੍ । ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਨੋਦੇਨ ਦਿਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਵਾਰਯੇਤ੍
ਉਸ ਦਿਨ, ਪਾਰਥ, ਨੀਂਦ ਤੇ ਸਹਿ-ਭੋਗ ਤੋਂ ਬਚੋ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰੋ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੋ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਮਾਪਯੇਤ੍
ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗ ਕੇ, ਭਕਤੀ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿਓ, ਤੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਮਾਫੀ ਮੰਗੋ।
ਯਥਾ ਕृष੍ਣਾ ਤਥਾ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾ ਵਿਧਿਨੈਵਂ ਪ੍ਰਕਾਰਯੇਤ੍ । ਏਕਾਦਸ਼ੀਂ ਦ੍ਵਿਜਃ ਪਾਰ੍ਥ ਵਿਭੇਦਂ ਨੈਵ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਤਿਵੇਂ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇਹ ਨਿਯਮ ਪੂਰੇ ਕਰੋ; ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਦੋਵੇਂ ਏਕਾਦਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਾ ਕਰੇ, ਪਾਰਥ।
ਏਵਂ ਹਿ ਕੁਰੁਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼ृਣੁ ਤਸ੍ਯ ਹਿ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ । ਸ਼ਂਖੋਦ੍ਧਾਰੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਗਦਾਧਰਮ੍
ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੁਣੋ ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ: ਸ਼ੰਖ ਉਠਣ ਵੇਲੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯੁਪਵਾਸਸ੍ਯ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍ । ਸਂਕ੍ਰਾਂਤਿषੁ ਚਤੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਦਾ ਸੋਲਾਂ ਹਿੱਸਾ ਪੁੰਨ ਵੀ, ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਸਮੇਂ ਚਾਰ ਲੱਖ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯੁਪਵਾਸਸ੍ਯ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍ । ਪ੍ਰਭਾਸਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਗ੍ਰਹਣੇ ਚਂਦ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯਯੋਃ
ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਦਾ ਸੋਲਾਂ ਹਿੱਸਾ ਪੁੰਨ ਵੀ, ਪ੍ਰਭਾਸ ਖੇਤਰ ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰ-ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਤੁਲ ਸਕਦਾ।
ਤਤ੍ਫਲਂ ਜਾਯਤੇ ਨੂਨਮੇਕਾਦਸ਼੍ਯੁਪਵਾਸਿਨਃ । ਕੇਦਾਰੇ ਚੋਦਕਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਇਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਖੇਤ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਥਾ ਚੈਕਾਦਸ਼ੀ ਪਾਰ੍ਥ ਗਰ੍ਭਵਾਸਕ੍ਸ਼ਯਂਕਰੀ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਰਥ, ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਪૃਥਵੀ ਉੱਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਤੋਂ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ,
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਤਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਮੇਕਾਦਸ਼੍ਯੁਪਵਾਸਿਨਃ । ਤਪਸ੍ਵਿਨੋ ਗृਹੇ ਯਸ੍ਯ ਭੁਂਜਤੇ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸੀ ਦਾ ਪੂਨਿਆ ਉਸ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਤਪਸਵੀ ਤੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਫਲਂ ਜਾਯਤੇ ਨੂਨਮੇਕਾਦਸ਼੍ਯੁਪਵਾਸਿਨਃ । ਗੋਸਹਸ੍ਰੇਣ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਦਤ੍ਵਾ ਵੇਦਾਂਤਪਾਰਗੇ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਇਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪੂਨਿਆ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਤਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਮੇਕਾਦਸ਼੍ਯੁਪਵਾਸਿਨਃ । ਯੇषਾਂ ਦੇਹੇ ਤ੍ਰਯੋ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸੀ ਦਾ ਪੂਨਿਆ ਉਸ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਦੇਵ — ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ — ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਵਸਂਤਿ ਤੇषਾਂ ਤੇ ਤੁਲ੍ਯਾ ਏਕਾਦਸ਼੍ਯੁਪਵਾਸਿਨਃ । ਤੇ ਨਰਾਃ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਾਣੋ ਯੇ ਭਕ੍ਤਾ ਹਰਿਪੂਜਕਾਃ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤ ਤੇ ਪੂਜਕ ਹਨ।
ਏਕਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਸ੍ਯਾਪਿ ਪੁਣ੍ਯਸਂਖ੍ਯਾ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਏਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਯਤ੍ਸੁਰੈਰਪਿ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਵਰਤ ਦਾ ਪੂਨਿਆ ਗਿਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਪੂਨਿਆ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਾਦਰ੍ਦ੍ਧਪੁਣ੍ਯਂ ਤੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਨਕ੍ਤਭੋਜਨਾਤ੍ । ਨਕ੍ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਭਵੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮੇਕਭਕ੍ਤੇਨ ਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਪੂਨਿਆ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵਾਰੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਤ-ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪੂਨਿਆ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਾਵਦ੍ਗਰ੍ਜਂਤਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਦਾਨਾਨਿ ਨਿਯਮਾਨਿ ਚ । ਯਾਵਨ੍ਨੋਪੋषਯੇਜ੍ਜਂਤੁਰ੍ਵਾਸਰਂ ਵਿष੍ਣੁਵਲ੍ਲਭਮ੍
ਜਦ ਤਕ ਜੀਵ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਉਸ ਦਿਨ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਦ ਤਕ ਤੀਰਥ, ਦਾਨ ਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਚਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਾਂਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵ੍ਰਤਮੇਤਤ੍ਸਮਾਚਰ । ਪੁਣ੍ਯਸਂਖ੍ਯਾਂ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਪਾਂਡਵ
ਇਸ ਲਈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਇਹ ਵਰਤ ਅਜਮਾਏ; ਮੈਂ ਪੂਨਿਆ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ।
ਏਤਦ੍ਧਿ ਕਥਿਤਂ ਪਾਰ੍ਥ ਯਦ੍ਗੋਪ੍ਯਂ ਵ੍ਰਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਏਕਾਦਸ਼ੀਸਮਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਪਾਰਥ, ਇਹ ਉੱਤਮ ਤੇ ਗੁਪਤ ਵਰਤ ਹੈ ਜੋ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ; ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਯਜਨ ਕਰ ਲਏ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸਾ ਕਥਂ ਦੇਵ ਪੁਣ੍ਯਾ ਚੈਕਾਦਸ਼ੀ ਤਿਥਿਃ । ਕਥਂ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਕਥਂ ਵੈ ਦੇਵਤਾਪ੍ਰਿਯਾ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਦੇਵ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਤिथि ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ? ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਿਆਰੀ ਹੈ?
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ - ਪੁਰਾ ਕृਤਯੁਗੇ ਪਾਰ੍ਥ ਮੁਰਨਾਮੇਤਿ ਦਾਨਵਃ । ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤੋ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਦੇਵਭਯਂਕਰਃ 6.38.
ਸ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਾਰਥ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਮੁਰਾ ਨਾਮ ਦਾ ਦਾਨਵ ਸੀ, ਜੋ ਬੜਾ ਅਜੋਬਾ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਯਾਨਕ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਇਂਦ੍ਰੋऽਪਿ ਨਿਰ੍ਜਿਤਸ੍ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਸ੍ਤਥਾ ਨृਪ । ਮਹਾਸੁਰੇਣ ਤੇਨੈਵ ਮृਤ੍ਯੁਨਾ ਚ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਮਹਾ-ਅਸੁਰ, ਮੌਤ ਦੇ ਰੂਪ, ਦੁਸ਼ਟ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਨੇ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਨਿਰਾਕृਤਾਸ੍ਤੇਨ ਵਿਚਰਂਤਿ ਮਹੀਤਲੇ । ਸਸ਼ਂਕਾ ਭਯਭੀਤਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਗਤ੍ਵਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ, ਡਰ ਤੇ ਸੰਦੇਹ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਕੋਲ ਗਏ।
ਇਂਦ੍ਰੇਣ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯਾਪਿ ਚਾਗ੍ਰਤਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਾ ਵਿਚਰਂਤਿ ਮਹੀਤਲੇ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸਿਆ; ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ।
ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵਾ ਨ ਸ਼ੋਭਂਤੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ । ਉਪਾਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਦੇਵ ਹ੍ਯਮਰਾ ਯਾਂਤਿ ਕਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਮਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਦੇਵਤਾ ਚਮਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ; ਹੇ ਦੇਵ, ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਮਰ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਣ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਦੇਵਰਾਜਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ । ਸ਼ਰਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤਾ ਪਰਾਯਣਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਥੇ ਦੇਵਰਾਜ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨ, ਉਥੇ ਗਰੁੜ-ਧਾਰੀ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਜਗਤ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਰਮ ਲਕੜੀ ਵੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ ਵੋ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ । ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਜੋ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਉਥੇ ਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ—
ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਹਿਤੋ ਯਤ੍ਰ ਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ । ਜਲਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਗਦਾਧਰਮ੍
ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ। ਉਥੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਇਂਦ੍ਰਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯਤ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਡਿਆਈ ਦਾ ਭਜਨ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ੴਨਮੋ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਦੇਵਦਾਨਵਵਂਦਿਤ । ਦੈਤ੍ਯਾਰੇ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਤ੍ਰਾਹਿ ਨੋ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਓਮ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਧੁ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਯਾਤਾ ਭਯਭੀਤਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਤ੍ । ਸ਼ਰਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਆਏ ਹਨ। ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਓਟ ਲੈ ਲਈ ਹੈ— ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਤ੍ਰਾਹਿ ਨੋ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਤ੍ਰਾਹਿ ਤ੍ਰਾਹਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਤ੍ਰਾਹਿ ਵੈ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਕ
ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ। ਸੱਚਮੁੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।