ਆਜਗਾਮ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰੀਤੋऽਥ ਕਂਜਜਃ। ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਣਤਂ ਰੁਦ੍ਰਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚ ਪੁਨਰ੍ਗੁਰੁਃ
ਫਿਰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਥੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਨਤਮਸਤਕ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ, ਮੁੜ ਵਡਿਆ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਗੁਰੂ ਵਜੋਂ ਬੋਲਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਵ੍ਰਤੋਪਚਾਰੇਣ ਸੋਹਮਾਰਾਧਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਭਵਤਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮਮਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਂਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਤੂੰ ਦਿਵਿਆ ਵਰਤ ਤੇ ਉਪਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ।
ਵ੍ਰਤਸ੍ਥਾ ਮਾਂ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਮਨੁष੍ਯਾ ਦੇਵਤਾਸ੍ਤਥਾ। ਤਦਿਚ੍ਛਯਾ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਵਰਂ ਯਤ੍ਪ੍ਰਵਰਂ ਵਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਦੇਵਤੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਇੱਛਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਚਾਹੀਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵ੍ਰਤਂ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਭਾਵੈਸ਼੍ਚ ਸਂਤੁष੍ਟੇਨਾਂਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਤੂੰ ਇਹ ਵਰਤ ਸਾਰੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਮਨ, ਬੋਲ, ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਨ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਕਂ ਦਦਾਮਿ ਚ ਵੈ ਕਾਮਂ ਵਦ ਭੋਸ੍ਤੇ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਰੁਦ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਏष ਏਵਾਦ੍ਯ ਭਗਵਨ੍ਸੁਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤੋ ਮਹਾ ਵਰਃ
ਹੁਣ ਦੱਸ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਮਨ-ਚਾਹਾ ਵਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਰੁਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਇਹੀ ਵਰ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਦृष੍ਟੋਸਿ ਜਗਦ੍ਵਂਦ੍ਯ ਜਗਤ੍ਕਰ੍ਤਰ੍ਨਮੋਸ੍ਤੁਤੇ। ਮਹਤਾ ਯਜ੍ਞਸਾਧ੍ਯੇਨ ਬਹੁਕਾਲਾਰ੍ਜਿਤੇਨ ਚ
ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਜਗਤ ਵੰਦਨਯ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ। ਇਹ ਵੱਡੀ ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਵ੍ਯਯਕਰੇਣ ਤ੍ਵਂ ਤਪਸਾ ਦੇਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਇਦਂ ਕਪਾਲਂ ਦੇਵੇਸ਼ ਨ ਕਰਾਤ੍ਪਤਿਤਂ ਵਿਭੋ
ਹੇ ਦੇਵ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਾਰ ਲਗਾ ਕੇ ਤਪ ਕਰ ਕੇ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਹ ਖੋਪੜੀ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗੀ।
ਤ੍ਰਪਾਕਰਾ ऋषੀਣਾਂ ਚ ਚਰ੍ਯੈषਾ ਕੁਤ੍ਸਿਤਾ ਵਿਭੋ। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਚੇਦਂ ਕृਤਂ ਕਾਪਾਲਿਕਂ ਤੁ ਯਤ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਕਰਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਲਾਜ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਕਪਾਲਿਕਾ ਵਰਤ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਮਹਾਵ੍ਰਤਮਿਹੋਚ੍ਯਤਾਮ੍। ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇ ਯਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਿਪਾਮੀਦਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਵਰਤ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਆਇਆ, ਉਸ ਲਈ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ। ਹੁਣ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਇਹ ਖੋਪੜੀ ਕਿਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਸੁੱਟਾਂ?
ਪੂਤੋ ਭਵਾਮਿ ਯੇਨਾਹਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਭਗਵਤਃ ਸ੍ਥਾਨਮਸ੍ਤਿ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਵਿਮੁਕਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਪਾਲਮੋਚਨਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਵ ਤਤ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਅਹਂ ਚ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਥੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਪਾਲਮੋਚਨ ਨਾਮ ਦਾ ਤੀਰਥ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੈਂ, ਤੂੰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਰਹਾਂਗੇ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਭਵਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਪਾਤਕਿਨੋਪਿ ਯੇ। ਤੇਪਿ ਭੋਗਾਨ੍ਸਮਸ਼੍ਨਂਤਿ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਭਵਨੇ ਮਮ
ਉਥੇ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਰਣਾਪਿ ਅਸੀਚਾਪਿ ਦ੍ਵੇ ਨਦ੍ਯੌ ਸੁਰਵਲ੍ਲਭੇ। ਅਂਤਰਾਲੇ ਤਯੋਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਵਧ੍ਯਾ ਨ ਵਿਸ਼ਤਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਵਰਣਾ ਅਤੇ ਅਸੀ, ਇਹ ਦੋ ਨਦੀਆਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਵਹ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ, ਕੋਈ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਤਵ। ਆਦੇਹਪਤਨਾਦ੍ਯੇ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸੇਵਂਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਉਹ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਖੇਤਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਖੇਤਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਮृਤਾ ਹਂਸਯਾਨੇਨ ਦਿਵਂ ਯਾਂਤ੍ਯਕੁਤੋਭਯਾਃ। ਪਂਚਕ੍ਰੋਸ਼ਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਦਤ੍ਤਂ ਮਯਾ ਤਵ
ਉਥੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ, ਹੰਸ ਰਥ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੰਜ ਕ੍ਰੋਸ਼ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਵਾਲਾ ਖੇਤਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਧ੍ਯਾਦ੍ਯਦਾ ਗਂਗਾ ਗਮਿष੍ਯਤਿ ਸਰਿਤ੍ਪਤਿਮ੍। ਤਦਾ ਸਾ ਮਹਤੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਪੁਰੀ ਰੁਦ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਗੰਗਾ ਉਸ ਖੇਤਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਸਰਿਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕੋਲ ਵਹੇਗੀ, ਤਦ, ਹੇ ਰੁਦਰ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਪੁਣ੍ਯਾ ਚੋਦਙ੍ਮੁਖੀ ਗਂਗਾ ਪ੍ਰਾਚੀ ਚਾਪਿ ਸਰਸ੍ਵਤੀ। ਉਦਙ੍ਮੁਖੀ ਯੋਜਨੇ ਦ੍ਵੇ ਗਚ੍ਛਤੇ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਨਦੀ
ਪਵਿੱਤਰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਵਹੀ ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਹੀ ਸਰਸਵਤੀ; ਜਾਹਨਵੀ ਨਦੀ ਦੋ ਯੋਜਨ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਵਹਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਵਿਬੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਯਾ ਸਹ ਸਵਾਸਵਾਃ। ਆਗਤਾ ਵਾਸਮੇष੍ਯਂਤਿ ਕਪਾਲਂ ਤਤ੍ਰ ਮੋਚਯ
ਉਥੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਸਮੇਤ ਆ ਕੇ ਵਸਣਗੇ। ਉਥੇ, ਖੋਪੜੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਤੁ ਯੇ ਗਤ੍ਵਾ ਪਿਣ੍ਡਦਾਨੇਨ ਵੈ ਪਿਤॄਨ੍। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੈਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰੀਣਯਿष੍ਯਂਤਿ ਤੇषਾਂ ਲੋਕੋऽਕ੍ਸ਼ਯੋ ਦਿਵਿ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਸ਼ਰਾਧ ਦੇ ਕੇ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਅਟੱਲ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਮਹਾਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤੋ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਕृਤਾਤ੍ਪਾਪਾਦ੍ਗਮਨਾਦੇਵ ਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍। ਤ੍ਯਜਂਤਿ ਤਤ੍ਰ ਯੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਪ੍ਰਣਤਾਸ੍ਤਵ
ਉਹ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਜੀਵ ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਨਵੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਰੁਦ੍ਰਤ੍ਵਂ ਤੇ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮੋਦਂਤੇ ਭਵਤਾ ਸਹ। ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਹਿ ਤੁ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਦਾਨਂ ਰੁਦ੍ਰ ਯਤਾਤ੍ਮਨਾ
ਰੁਦਰ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਉਥੇ ਜੋ ਵੀ ਦਾਨ ਰੁਦਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹਚ੍ਚ ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਭਵਿਤਾ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਸ੍ਵਾਂਗਸ੍ਫੁਟਿਤ ਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਤਤ੍ਰ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਯੇ ਨਰਾਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਲੋਕ ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਸੰਸਕਾਰ ਸਾਫ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮੋਦਂਤੇ ਸੁਖਿਨਃ ਸਦਾ। ਤਤ੍ਰ ਪੂਜਾ ਜਪੋ ਹੋਮਃ ਕृਤੋ ਭਵਤਿ ਦੇਹਿਨਾਂ
ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਕੀਤੀ ਪੂਜਾ, ਜਪ ਤੇ ਹੋਮ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨਂਤਫਲਦਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਰੁਦ੍ਰਭਕ੍ਤਿਯੁਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਤਤ੍ਰ ਦੀਪਪ੍ਰਦਾਨੇ ਤੁ ਜ੍ਞਾਨਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਰੁਦਰ ਭਗਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਦੀਵਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਵ੍ਯਂਗਂ ਤਰੁਣਂ ਸੌਮ੍ਯਂ ਰੂਪਵਂਤਂ ਤੁ ਗੋਸੁਤਮ੍। ਯੋਙ੍ਕਯਿਤ੍ਵਾ ਮੋਚਯਤਿ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਨਿਰਵਿਗਨ, ਨੌਜਵਾਨ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵੱਛਾ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਗਚ੍ਛਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਅਥ ਕਿਂ ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਯਤ੍ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਨਰੈਃ੨੦੦ 1.14.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਜੋ ਕੁਝ ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਕਰ੍ਮਧਰ੍ਮਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਤਦਨਂਤਫਲਂ ਭਵੇਤ੍। ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਪਵਰ੍ਗਯੋਰ੍ਹੇਤੁਸ੍ਤਦ੍ਧਿ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ਮਤਂ ਭੁਵਿ
ਕਰਮ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਅਨੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਤੀਰਥ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨਾਜ੍ਜਪਾਤ੍ਤਥਾ ਹੋਮਾਦਨਂਤਫਲਸਾਧਨਮ੍। ਗਤ੍ਵਾ ਵਾਰਾਣਸੀਤੀਰ੍ਥਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਰੁਦ੍ਰਪਰਾਯਣਾਃ
ਇਸ਼ਨਾਨ, ਜਪ ਤੇ ਹੋਮ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਜੋ ਰੁਦਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਪਂਚਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਭਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਵਸਵਃ ਪਿਤਰੋ ਜ੍ਞੇਯਾ ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਿਤਾਮਹਾਃ
ਜੋ ਭਗਤ ਉਥੇ ਮਰਨ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਵਸੁ, ਪਿਤਰ, ਰੁਦਰ ਤੇ ਪਿਤਾਮਹ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।