ਵਤ੍ਸਗੁਲ੍ਮਂ ਚ ਗੋਕਰ੍ਣਂ ਤਥਾ ਚੈਵੋਤ੍ਤਰਾਨ੍ਕੁਰੂਨ੍। ਭਦ੍ਰਾਸ਼੍ਵਂ ਕੇਤੁਮਾਲਂ ਚ ਵਰ੍षਂ ਹੈਰਣ੍ਯਕਂ ਤਥਾ
ਵਤਸਗੁਲਮ, ਗੋਕਰਨ, ਉੱਤਰ ਕੁੁਰੂ, ਭਦਰਾਸ਼ਵ, ਕੇਤੁਮਾਲ ਅਤੇ ਹਿਰਣਯਕ ਦੇਸ਼ ਵੀ ਗਏ।
ਕਾਮਰੂਪਂ ਪ੍ਰਭਾਸਂ ਚ ਮਹੇਂਦ੍ਰਂ ਚੈਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਭਿਭੂਤੋਸੌ ਭ੍ਰਮਂਸ੍ਤ੍ਰਾਣਂ ਨ ਵਿਂਦਤਿ
ਕਾਮਰੂਪ, ਪ੍ਰਭਾਸ ਅਤੇ ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ; ਬ੍ਰਹਮਾ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਹਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਤ੍ਰਪਾਨ੍ਵਿਤਃ ਕਪਾਲਂ ਤੁ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਹਸ੍ਤਗਤਂ ਸਦਾ। ਕਰੌ ਵਿਧੁਨ੍ਵਨ੍ਬਹੁਸ਼ੋ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਲੱਜਾ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖਪਰੀ ਵੇਖਦੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਝਟਕਦੇ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਖਪਰੀ ਨੂੰ ਫੈਂਕਦੇ।
ਯਦਾਸ੍ਯ ਧੁਨ੍ਵਤੋ ਹਸ੍ਤੌ ਕਪਾਲਂ ਪਤਤੇ ਨ ਤੁ। ਤਦਾਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਰੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਵ੍ਰਤਂ ਚੈਤਤ੍ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਹੱਥ ਝਟਕਦਾ, ਪਰ ਖਪਰੀ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਮਝ ਆਈ: 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਮਦੀਯੇਨੈਵ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਦ੍ਵਿਜਾ ਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਧ੍ਯਾਤ੍ਵੈਵਂ ਸੁਚਿਰਂ ਦੇਵੋ ਵਸੁਧਾਂ ਵਿਚਚਾਰ ਹ
ਮੇਰੇ ਹੀ ਰਸਤੇ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਸਭ ਜਗ੍ਹਾ ਜਾਵਣਗੇ; ਇੰਝ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਿਆ।
ਪੁष੍ਕਰਂ ਤੁ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋऽਰਣ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਲਤਾਕੀਰ੍ਣਂ ਨਾਨਾਮृਗਰਵਾਕੁਲਮ੍
ਪੁਸ਼ਕਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖ ਤੇ ਬੇਲਾਂ, ਤੇ ਕਈ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸਨ।
ਦ੍ਰੁਮਪੁष੍ਪਭਰਾਮੋਦ ਵਾਸਿਤਂ ਯਤ੍ਸੁਵਾਯੁਨਾ। ਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਮਿਵ ਨ੍ਯਸ੍ਤੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਭੂषਿਤਭੂਤਲਮ੍
ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਮਹਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਧਰਤੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਰੱਖੇ ਹੋਣ।
ਨਾਨਾਗਧਂਰਸੈਰਨ੍ਯੈਃ ਪਕ੍ਵਾਪਕ੍ਵੈਃ ਫਲੈਸ੍ਤਥਾ। ਵਿਵੇਸ਼ ਤਰੁਵृਂਦੇਨ ਪੁष੍ਪਾਮੋਦਾਭਿਨਂਦਿਤਃ
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਰਸ ਤੇ ਪੱਕੇ-ਕੱਚੇ ਫਲ ਸਨ; ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਅਤ੍ਰਾਰਾਧਯਤੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਮੇ ਵਰਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪੌष੍ਕਰਂ ਜ੍ਞਾਨਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਇੱਥੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਦਾ ਚਾਹਿਆ ਗਿਆ ਗਿਆਨ ਮਿਲੇਗਾ।
ਪਾਪਘ੍ਨਂ ਦੁष੍ਟਸ਼ਮਨਂ ਪੁष੍ਟਿਸ਼੍ਰੀਬਲਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍। ਏਵਂ ਵੈ ਧ੍ਯਾਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ, ਬੁਰਿਆਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦਾ, ਪੋਸ਼ਣ, ਲੱਖਮੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦਾ; ਇੰਝ, ਅਤੁਟ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ।
ਆਜਗਾਮ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰੀਤੋऽਥ ਕਂਜਜਃ। ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਣਤਂ ਰੁਦ੍ਰਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚ ਪੁਨਰ੍ਗੁਰੁਃ
ਫਿਰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਥੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਨਤਮਸਤਕ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ, ਮੁੜ ਵਡਿਆ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਗੁਰੂ ਵਜੋਂ ਬੋਲਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਵ੍ਰਤੋਪਚਾਰੇਣ ਸੋਹਮਾਰਾਧਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਭਵਤਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮਮਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਂਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਤੂੰ ਦਿਵਿਆ ਵਰਤ ਤੇ ਉਪਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ।
ਵ੍ਰਤਸ੍ਥਾ ਮਾਂ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਮਨੁष੍ਯਾ ਦੇਵਤਾਸ੍ਤਥਾ। ਤਦਿਚ੍ਛਯਾ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਵਰਂ ਯਤ੍ਪ੍ਰਵਰਂ ਵਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਦੇਵਤੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਇੱਛਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਚਾਹੀਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵ੍ਰਤਂ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਭਾਵੈਸ਼੍ਚ ਸਂਤੁष੍ਟੇਨਾਂਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਤੂੰ ਇਹ ਵਰਤ ਸਾਰੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਮਨ, ਬੋਲ, ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਨ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਕਂ ਦਦਾਮਿ ਚ ਵੈ ਕਾਮਂ ਵਦ ਭੋਸ੍ਤੇ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਰੁਦ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਏष ਏਵਾਦ੍ਯ ਭਗਵਨ੍ਸੁਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤੋ ਮਹਾ ਵਰਃ
ਹੁਣ ਦੱਸ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਮਨ-ਚਾਹਾ ਵਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਰੁਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਇਹੀ ਵਰ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਦृष੍ਟੋਸਿ ਜਗਦ੍ਵਂਦ੍ਯ ਜਗਤ੍ਕਰ੍ਤਰ੍ਨਮੋਸ੍ਤੁਤੇ। ਮਹਤਾ ਯਜ੍ਞਸਾਧ੍ਯੇਨ ਬਹੁਕਾਲਾਰ੍ਜਿਤੇਨ ਚ
ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਜਗਤ ਵੰਦਨਯ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ। ਇਹ ਵੱਡੀ ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਵ੍ਯਯਕਰੇਣ ਤ੍ਵਂ ਤਪਸਾ ਦੇਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਇਦਂ ਕਪਾਲਂ ਦੇਵੇਸ਼ ਨ ਕਰਾਤ੍ਪਤਿਤਂ ਵਿਭੋ
ਹੇ ਦੇਵ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਾਰ ਲਗਾ ਕੇ ਤਪ ਕਰ ਕੇ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਹ ਖੋਪੜੀ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗੀ।
ਤ੍ਰਪਾਕਰਾ ऋषੀਣਾਂ ਚ ਚਰ੍ਯੈषਾ ਕੁਤ੍ਸਿਤਾ ਵਿਭੋ। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਚੇਦਂ ਕृਤਂ ਕਾਪਾਲਿਕਂ ਤੁ ਯਤ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਕਰਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਲਾਜ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਕਪਾਲਿਕਾ ਵਰਤ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਮਹਾਵ੍ਰਤਮਿਹੋਚ੍ਯਤਾਮ੍। ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇ ਯਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਿਪਾਮੀਦਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਵਰਤ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਆਇਆ, ਉਸ ਲਈ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ। ਹੁਣ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਇਹ ਖੋਪੜੀ ਕਿਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਸੁੱਟਾਂ?
ਪੂਤੋ ਭਵਾਮਿ ਯੇਨਾਹਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਭਗਵਤਃ ਸ੍ਥਾਨਮਸ੍ਤਿ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਵਿਮੁਕਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਪਾਲਮੋਚਨਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਵ ਤਤ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਅਹਂ ਚ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਥੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਪਾਲਮੋਚਨ ਨਾਮ ਦਾ ਤੀਰਥ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੈਂ, ਤੂੰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਰਹਾਂਗੇ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਭਵਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਪਾਤਕਿਨੋਪਿ ਯੇ। ਤੇਪਿ ਭੋਗਾਨ੍ਸਮਸ਼੍ਨਂਤਿ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਭਵਨੇ ਮਮ
ਉਥੇ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਰਣਾਪਿ ਅਸੀਚਾਪਿ ਦ੍ਵੇ ਨਦ੍ਯੌ ਸੁਰਵਲ੍ਲਭੇ। ਅਂਤਰਾਲੇ ਤਯੋਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਵਧ੍ਯਾ ਨ ਵਿਸ਼ਤਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਵਰਣਾ ਅਤੇ ਅਸੀ, ਇਹ ਦੋ ਨਦੀਆਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਵਹ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ, ਕੋਈ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਤਵ। ਆਦੇਹਪਤਨਾਦ੍ਯੇ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸੇਵਂਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਉਹ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਖੇਤਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਖੇਤਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਮृਤਾ ਹਂਸਯਾਨੇਨ ਦਿਵਂ ਯਾਂਤ੍ਯਕੁਤੋਭਯਾਃ। ਪਂਚਕ੍ਰੋਸ਼ਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਦਤ੍ਤਂ ਮਯਾ ਤਵ
ਉਥੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ, ਹੰਸ ਰਥ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੰਜ ਕ੍ਰੋਸ਼ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਵਾਲਾ ਖੇਤਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਧ੍ਯਾਦ੍ਯਦਾ ਗਂਗਾ ਗਮਿष੍ਯਤਿ ਸਰਿਤ੍ਪਤਿਮ੍। ਤਦਾ ਸਾ ਮਹਤੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਪੁਰੀ ਰੁਦ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਗੰਗਾ ਉਸ ਖੇਤਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਸਰਿਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕੋਲ ਵਹੇਗੀ, ਤਦ, ਹੇ ਰੁਦਰ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਪੁਣ੍ਯਾ ਚੋਦਙ੍ਮੁਖੀ ਗਂਗਾ ਪ੍ਰਾਚੀ ਚਾਪਿ ਸਰਸ੍ਵਤੀ। ਉਦਙ੍ਮੁਖੀ ਯੋਜਨੇ ਦ੍ਵੇ ਗਚ੍ਛਤੇ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਨਦੀ
ਪਵਿੱਤਰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਵਹੀ ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਹੀ ਸਰਸਵਤੀ; ਜਾਹਨਵੀ ਨਦੀ ਦੋ ਯੋਜਨ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਵਹਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਵਿਬੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਯਾ ਸਹ ਸਵਾਸਵਾਃ। ਆਗਤਾ ਵਾਸਮੇष੍ਯਂਤਿ ਕਪਾਲਂ ਤਤ੍ਰ ਮੋਚਯ
ਉਥੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਸਮੇਤ ਆ ਕੇ ਵਸਣਗੇ। ਉਥੇ, ਖੋਪੜੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਤੁ ਯੇ ਗਤ੍ਵਾ ਪਿਣ੍ਡਦਾਨੇਨ ਵੈ ਪਿਤॄਨ੍। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੈਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰੀਣਯਿष੍ਯਂਤਿ ਤੇषਾਂ ਲੋਕੋऽਕ੍ਸ਼ਯੋ ਦਿਵਿ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਸ਼ਰਾਧ ਦੇ ਕੇ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਅਟੱਲ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਮਹਾਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤੋ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਕृਤਾਤ੍ਪਾਪਾਦ੍ਗਮਨਾਦੇਵ ਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।