ਨਾਰਾਯਣਂ ਸ੍ਤੌਮਿ ਪਰਂ ਪਰੇਸ਼ਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਂ ਯਤ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਗਮ੍ਯਮ੍। ਤ੍ਰਿਸਰ੍ਗਸਂਸ੍ਥਂ ਤ੍ਰਿਹੁਤਾਸ਼ਨੇਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰਿਤਤ੍ਵਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਲਯਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਮ੍
ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪਰਮ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ, ਤਿੰਨ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਤਿੰਨ ਯਜਨ ਅੱਗਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ, ਤਿੰਨ ਵਿਲੀਨ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਮਾਮਿ ਨਾਰਾਯਣਮਪ੍ਰਮੇਯਂ ਕृਤੇ ਸਿਤਂ ਦ੍ਵਾਪਰਤਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਤਮ੍। ਕਲੌ ਚ ਕृष੍ਣਂ ਤਮਥੋ ਨਮਾਮਿ ਸਸਰ੍ਜ ਯੋ ਵਕ੍ਤ੍ਰਤ ਏਵ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍
ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਪ ਨਹੀਂ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸਫੈਦ, ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਲਾਲ, ਤੇ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਕਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਾਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਭੁਜਾਂਤਰਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਥੋਰੁਯੁਗ੍ਮਾਦ੍ਵਿਸ਼ਃ ਪਦਾਗ੍ਰਾਚ੍ਚ ਤਥੈਵ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਨ੍। ਨਮਾਮਿ ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਤਨੁਂ ਪੁਰਾਣਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਂ ਪਾਰਗਮਪ੍ਰਮੇਯਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਉਰਾਂ ਤੋਂ ਵੈਸ਼, ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ੂਦਰ ਬਣੇ। ਮੈਂ ਉਸ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ, ਪੁਰਾਣਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਮਾਪ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਂ ਮਹਾਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਂ ਵਿਦ੍ਯਾਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਮਮੂਰ੍ਤਿਕਮ੍। ਕਵਚਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਨਮਸ੍ਯੇ ਵਾਰਿਜੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਮੈਂ ਕਮਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੁਕਸ਼ਮ ਰੂਪ, ਮਹਾਨ ਰੂਪ, ਗਿਆਨ ਰੂਪ, ਅਰੂਪ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕਵਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षਂ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਭੁਜਮ੍। ਜਗਤ੍ਸਂਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਤਿष੍ਠਂਤਂ ਨਮਸ੍ਯੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ, ਮਹਾਨ ਬਾਂਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਜਿष੍ਣੁਂ ਸਨਾਤਨਮ੍। ਨੀਲਮੇਘਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਨਮਸ੍ਯੇ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਪਾਣਿਨਮ੍
ਮੈਂ ਆਸਰਾ, ਸਹਾਰਾ, ਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸਦੀਵੀ, ਕਾਲੇ ਬਦਲ ਵਰਗਾ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਗਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵ੍ਯੋਮਰੂਪਂ ਸਨਾਤਨਮ੍। ਭਾਵਾਭਾਵਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਨਮਸ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਗਂ ਹਰਿਮ੍੧੫੦ 1.14.
ਮੈਂ ਹਰੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਸਦੀਵੀ, ਆਕਾਸ਼ ਰੂਪ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਭਾਵ ਤੇ ਅਭਾਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਚਾਤ੍ਰ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵ੍ਯਤਿਰਿਕ੍ਤਂ ਤਵਾਚ੍ਯੁਤ। ਤ੍ਵਨ੍ਮਯਂ ਚ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਮੇਤਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍
ਇਥੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਹੇ ਅਚੁਤ; ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦਾ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਤੁ ਵਦਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ। ਇਤੀਰਿਤੇਸ੍ਤੇਨ ਸਨਾਤਨ ਸ੍ਵਯਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਭੂਵ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ
ਜਦੋਂ ਰੁਦਰ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ, ਤਾਂ ਸਦੀਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪ ਆ ਗਿਆ।
ਰਥਾਂਗਪਾਣਿਰ੍ਗਰੁਡਾਸਨੋ ਗਿਰਿਂ ਵਿਦੀਪਯਨ੍ਭਾਸ੍ਕਰਵਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ। ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵੇਤਿ ਸਨਾਤਨੋਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਰਸ੍ਤਵਾਹਂ ਵਰਦਃ ਸਮਾਗਤਃ
ਰਥ ਦਾ ਪਹੀਆ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਉਠਿਆ। ਸਦੀਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗੋ; ਮੈਂ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਵਰ ਦਾਤਾ ਹਾਂ।'
ਇਤੀਰਿਤੇ ਰੁਦ੍ਰਵਰੋ ਜਗਾਦ ਮਮਾਤਿਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵਿਤਾ ਸੁਰੇਸ਼। ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਹਰਂ ਹਿ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਸਂਦृਸ਼੍ਯਤੇਗ੍ਰ੍ਯਂ ਚ ऋਤੇ ਭਵਂ ਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੁਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਤੇ ਇਸ ਪਾਪ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਭਿਭੂਤਸ੍ਯ ਤਨੁਰ੍ਮੇ ਕृष੍ਣਤਾਂ ਗਤਾ। ਸ਼ਵਗਂਧਸ਼੍ਚ ਮੇ ਗਾਤ੍ਰੇ ਲੋਹਸ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਮੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਮੌਤ ਦੀ ਵਾਸ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਗਹਿਣੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਹਨ।
ਕਥਂ ਮੇ ਨ ਭਵੇਦੇਵਮੇਤਦ੍ਰੂਪਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍। ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਮਹਾਦੇਵ ਯੇਨ ਮੇ ਪੂਰ੍ਵਿਕਾ ਤਨੂਃ
ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਮੈਂ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ ਕਿ ਮੇਰੀ ਪੁਰਾਣੀ ਦੇਹ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਵੇ?
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਭਵਿਤਾ ਤਨ੍ਮੇ ਕਥਯ ਚਾਚ੍ਯੁਤ। ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਧ੍ਯਾ ਪਰਾ ਚੋਗ੍ਰਾ ਸਰ੍ਵਕष੍ਟਪ੍ਰਦਾ ਪਰਾ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਹੋਵੇਗਾ—ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਦੱਸ ਕਿ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਪਾਪ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨਸਾਪਿ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪਾਪਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਤੁ ਭਾਵਨਾਮ੍। ਭਵਤਾ ਦੇਵਵਾਕ੍ਯੇਨ ਨਿष੍ਠਾ ਚੈषਾ ਨਿਬੋਧਿਤਾ
ਇਸ ਪਾਪ ਦੀ ਸੋਚ ਵੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੈ ਹੁਣ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਦਾਨੀਂ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋਕ੍ਤਂ ਸਮਾਚਰ। ਭਸ੍ਮਸਰ੍ਵਾਣਿ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਘਰ੍षਯੇਸ੍ਤਨੌ
ਹੁਣ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ; ਆਪਣੀ ਸਰੀਰ ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਰੋਜ਼ ਭਸਮ ਲਗਾ।
ਸ਼ਿਖਾਯਾਂ ਕਰ੍ਣਯੋਸ਼੍ਚੈਵ ਕਰੇ ਚਾਸ੍ਥੀਨਿ ਧਾਰਯ। ਏਵਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਤੋ ਰੁਦ੍ਰ ਕष੍ਟਂ ਨੈਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਚੋਟੀ, ਕੰਨਾਂ ਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੱਡੀਆਂ ਰੱਖ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪੀੜ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਸਂਦਿਸ਼੍ਯੈਵਂ ਸ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਤੋਂऽਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸਹਾਯੋ ਗਤਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਂ ਨਾਭਿਜਜ੍ਞਿਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ।
ਕਪਾਲਪਾਣਿਰ੍ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਪਰ੍ਯਟਨ੍ਵਸੁਧਾਮਿਮਾਮ੍। ਹਿਮਵਂਤਂ ਸਮੈਨਾਕਂ ਮੇਰੁਣਾ ਚ ਸਹੈਵ ਤੁ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖਪਰੀ ਫੜ ਕੇ, ਹਿਮਵੰਤ, ਮੈਨਾਕ ਅਤੇ ਮੇਰੂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ।
ਕੈਲਾਸਂ ਸਕਲਂ ਵਿਂਧ੍ਯਂ ਨੀਲਂ ਚੈਵ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍। ਕਾਂਚੀਂ ਕਾਸ਼ੀਂ ਤਾਮ੍ਰਲਿਪ੍ਤਾਂ ਮਗਧਾਮਾਵਿਲਾਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਕੈਲਾਸ, ਸਾਰਾ ਵਿਂਧਿਆ, ਨੀਲ ਮਹਾ ਪਹਾੜ, ਕਾਂਚੀ, ਕਾਸੀ, ਤਾਮਰਲਿਪਤ, ਮਗਧ ਅਤੇ ਅਵਿਲਾ ਵਿਚੋਂ ਵੀ ਲੰਘੇ।
ਵਤ੍ਸਗੁਲ੍ਮਂ ਚ ਗੋਕਰ੍ਣਂ ਤਥਾ ਚੈਵੋਤ੍ਤਰਾਨ੍ਕੁਰੂਨ੍। ਭਦ੍ਰਾਸ਼੍ਵਂ ਕੇਤੁਮਾਲਂ ਚ ਵਰ੍षਂ ਹੈਰਣ੍ਯਕਂ ਤਥਾ
ਵਤਸਗੁਲਮ, ਗੋਕਰਨ, ਉੱਤਰ ਕੁੁਰੂ, ਭਦਰਾਸ਼ਵ, ਕੇਤੁਮਾਲ ਅਤੇ ਹਿਰਣਯਕ ਦੇਸ਼ ਵੀ ਗਏ।
ਕਾਮਰੂਪਂ ਪ੍ਰਭਾਸਂ ਚ ਮਹੇਂਦ੍ਰਂ ਚੈਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਭਿਭੂਤੋਸੌ ਭ੍ਰਮਂਸ੍ਤ੍ਰਾਣਂ ਨ ਵਿਂਦਤਿ
ਕਾਮਰੂਪ, ਪ੍ਰਭਾਸ ਅਤੇ ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ; ਬ੍ਰਹਮਾ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਹਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਤ੍ਰਪਾਨ੍ਵਿਤਃ ਕਪਾਲਂ ਤੁ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਹਸ੍ਤਗਤਂ ਸਦਾ। ਕਰੌ ਵਿਧੁਨ੍ਵਨ੍ਬਹੁਸ਼ੋ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਲੱਜਾ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖਪਰੀ ਵੇਖਦੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਝਟਕਦੇ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਖਪਰੀ ਨੂੰ ਫੈਂਕਦੇ।
ਯਦਾਸ੍ਯ ਧੁਨ੍ਵਤੋ ਹਸ੍ਤੌ ਕਪਾਲਂ ਪਤਤੇ ਨ ਤੁ। ਤਦਾਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਰੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਵ੍ਰਤਂ ਚੈਤਤ੍ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਹੱਥ ਝਟਕਦਾ, ਪਰ ਖਪਰੀ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਮਝ ਆਈ: 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਮਦੀਯੇਨੈਵ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਦ੍ਵਿਜਾ ਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਧ੍ਯਾਤ੍ਵੈਵਂ ਸੁਚਿਰਂ ਦੇਵੋ ਵਸੁਧਾਂ ਵਿਚਚਾਰ ਹ
ਮੇਰੇ ਹੀ ਰਸਤੇ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਸਭ ਜਗ੍ਹਾ ਜਾਵਣਗੇ; ਇੰਝ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਿਆ।
ਪੁष੍ਕਰਂ ਤੁ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋऽਰਣ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਲਤਾਕੀਰ੍ਣਂ ਨਾਨਾਮृਗਰਵਾਕੁਲਮ੍
ਪੁਸ਼ਕਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖ ਤੇ ਬੇਲਾਂ, ਤੇ ਕਈ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸਨ।
ਦ੍ਰੁਮਪੁष੍ਪਭਰਾਮੋਦ ਵਾਸਿਤਂ ਯਤ੍ਸੁਵਾਯੁਨਾ। ਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਮਿਵ ਨ੍ਯਸ੍ਤੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਭੂषਿਤਭੂਤਲਮ੍
ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਮਹਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਧਰਤੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਰੱਖੇ ਹੋਣ।
ਨਾਨਾਗਧਂਰਸੈਰਨ੍ਯੈਃ ਪਕ੍ਵਾਪਕ੍ਵੈਃ ਫਲੈਸ੍ਤਥਾ। ਵਿਵੇਸ਼ ਤਰੁਵृਂਦੇਨ ਪੁष੍ਪਾਮੋਦਾਭਿਨਂਦਿਤਃ
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਰਸ ਤੇ ਪੱਕੇ-ਕੱਚੇ ਫਲ ਸਨ; ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਅਤ੍ਰਾਰਾਧਯਤੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਮੇ ਵਰਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪੌष੍ਕਰਂ ਜ੍ਞਾਨਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਇੱਥੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਦਾ ਚਾਹਿਆ ਗਿਆ ਗਿਆਨ ਮਿਲੇਗਾ।
ਪਾਪਘ੍ਨਂ ਦੁष੍ਟਸ਼ਮਨਂ ਪੁष੍ਟਿਸ਼੍ਰੀਬਲਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍। ਏਵਂ ਵੈ ਧ੍ਯਾਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ, ਬੁਰਿਆਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦਾ, ਪੋਸ਼ਣ, ਲੱਖਮੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦਾ; ਇੰਝ, ਅਤੁਟ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ।