ਅਂਗਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੇ ਕृਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਸਚੈਲੋ ਜਲਮਾਵਿਸ਼ੇਤ੍। ਏਵਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦृष੍ਟਾਂ ਮਨੀषਿਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਜਾਵੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ।
ਸ ਭਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਨ੍ਤਾਸਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵ੍ਰਤਮਾਚਰ। ਚੀਰ੍ਣੇ ਵ੍ਰਤੇ ਪੁਨਰ੍ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਵਰਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਵਰਤ ਕਰ; ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਬਹੁਤ ਵਰ ਮਿਲੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਨ੍ਨਾਭਿਜਜ੍ਞਿਵਾਨ੍। ਅਚਿਂਤਯਤ੍ਤਦਾਵਿष੍ਣੁਂ ਧ੍ਯਾਨਗਤ੍ਯਾ ਤਤਃ ਸ੍ਵਯਂ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਿਆ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਧਿਆਨ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਸੋਚਿਆ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸਹਾਯਂ ਵਰਦਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਸਨਾਤਨਮ੍। ਅष੍ਟਾਂਗਪ੍ਰਣਿਪਾਤੇਨ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਸਾਥੀ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ—ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਵ-ਦੇਵਤਾ, ਅਠ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍। ਰੁਦ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਪਰਂ ਪਰਾਣਾਮਮृਤਂ ਪੁਰਾਣਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਂ ਵਿष੍ਣੁਮਨਂਤਵੀਰ੍ਯਂ
ਉਹ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਸੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਰੁਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ, ਅਮਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਅਸੀਮ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ੍ਮਰਾਮਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਂ ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਨਿष੍ਪ੍ਰਤਿਮਂ ਪੁਰਾਣਮ੍। ਪਰਾਤ੍ਪਰਂ ਪੂਰ੍ਵਜਮੁਗ੍ਰਵੇਗਂ ਗਂਭੀਰਗਂਭੀਰਧਿਯਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨਮ੍
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖ, ਨਾਰਾਇਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪਹਿਲਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਾਲਾ, ਗੰਭੀਰ ਸੋਚ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੁਖੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਤੋਸ੍ਮਿ ਦੇਵਂ ਹਰਿਮੀਸ਼ਿਤਾਰਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਂ ਧਾਮਪਰਂ ਚ ਧਾਮ। ਪਰਾਪਰਂ ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਚ ਧਾਮ ਪਰਾਪਰੇਸ਼ਂ ਪੁਰੁषਂ ਵਿਸ਼ਾਲਮ੍
ਮੈਂ ਹਰੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਠਿਕਾਣਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਰੋਤ, ਪਰਾਪਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਾਰਾਯਣਂ ਸ੍ਤੌਮਿ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਭਾਵਂ ਪਰਾਪਰਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮਿਦਂ ਸਸਰ੍ਜ। ਸਦਾਸ੍ਥਿਤਤ੍ਵਾਤ੍ਪੁਰੁषਪ੍ਰਧਾਨਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਪ੍ਰਧਾਨਂ ਸ਼ਰਣਂ ਮਮਾਸ੍ਤੁ
ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੁਕਸ਼ਮ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣਾਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਥਿਰ, ਪੁਰਖਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਖੀ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਮੇਰਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣੇ।
ਨਾਰਾਯਣਂ ਵੀਤਮਲਂ ਪੁਰਾਣਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਂ ਵਿष੍ਣੁਮਪਾਰਪਾਰਮ੍। ਪੁਰਾਤਨਂ ਨੀਤਿਮਤਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨਂ ਧृਤਿਕ੍ਸ਼ਮਾਸ਼ਾਂਤਿਪਰਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਸ਼ਮ੍
ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਮੈਲ ਰਹਿਤ, ਪੁਰਾਣਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ, ਨੀਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣਾ, ਧੀਰਜ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਮੁਖੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ੁਭਂ ਸਦਾ ਸ੍ਤੌਮਿ ਮਹਾਨੁਭਾਵਂ ਸਹਸ੍ਰਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾਨਮਨੇਕਪਾਦਮ੍। ਅਨਂਤਬਾਹੁਂ ਸ਼ਸ਼ਿਸੂਰ੍ਯਨੇਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਮੁਦ੍ਰਨਿਦ੍ਰਮ੍
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੁਭ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿਰ ਤੇ ਅਨੇਕ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਅੰਤਹੀਨ ਬਾਂਹਾਂ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਨਸ਼ਟ ਤੇ ਅਨਸ਼ਟ, ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਾਰਾਯਣਂ ਸ੍ਤੌਮਿ ਪਰਂ ਪਰੇਸ਼ਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਂ ਯਤ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਗਮ੍ਯਮ੍। ਤ੍ਰਿਸਰ੍ਗਸਂਸ੍ਥਂ ਤ੍ਰਿਹੁਤਾਸ਼ਨੇਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰਿਤਤ੍ਵਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਲਯਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਮ੍
ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪਰਮ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ, ਤਿੰਨ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਤਿੰਨ ਯਜਨ ਅੱਗਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ, ਤਿੰਨ ਵਿਲੀਨ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਮਾਮਿ ਨਾਰਾਯਣਮਪ੍ਰਮੇਯਂ ਕृਤੇ ਸਿਤਂ ਦ੍ਵਾਪਰਤਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਤਮ੍। ਕਲੌ ਚ ਕृष੍ਣਂ ਤਮਥੋ ਨਮਾਮਿ ਸਸਰ੍ਜ ਯੋ ਵਕ੍ਤ੍ਰਤ ਏਵ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍
ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਪ ਨਹੀਂ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸਫੈਦ, ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਲਾਲ, ਤੇ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਕਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਾਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਭੁਜਾਂਤਰਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਥੋਰੁਯੁਗ੍ਮਾਦ੍ਵਿਸ਼ਃ ਪਦਾਗ੍ਰਾਚ੍ਚ ਤਥੈਵ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਨ੍। ਨਮਾਮਿ ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਤਨੁਂ ਪੁਰਾਣਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਂ ਪਾਰਗਮਪ੍ਰਮੇਯਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਉਰਾਂ ਤੋਂ ਵੈਸ਼, ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ੂਦਰ ਬਣੇ। ਮੈਂ ਉਸ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ, ਪੁਰਾਣਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਮਾਪ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਂ ਮਹਾਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਂ ਵਿਦ੍ਯਾਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਮਮੂਰ੍ਤਿਕਮ੍। ਕਵਚਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਨਮਸ੍ਯੇ ਵਾਰਿਜੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਮੈਂ ਕਮਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੁਕਸ਼ਮ ਰੂਪ, ਮਹਾਨ ਰੂਪ, ਗਿਆਨ ਰੂਪ, ਅਰੂਪ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕਵਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षਂ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਭੁਜਮ੍। ਜਗਤ੍ਸਂਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਤਿष੍ਠਂਤਂ ਨਮਸ੍ਯੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ, ਮਹਾਨ ਬਾਂਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਜਿष੍ਣੁਂ ਸਨਾਤਨਮ੍। ਨੀਲਮੇਘਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਨਮਸ੍ਯੇ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਪਾਣਿਨਮ੍
ਮੈਂ ਆਸਰਾ, ਸਹਾਰਾ, ਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸਦੀਵੀ, ਕਾਲੇ ਬਦਲ ਵਰਗਾ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਗਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵ੍ਯੋਮਰੂਪਂ ਸਨਾਤਨਮ੍। ਭਾਵਾਭਾਵਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਨਮਸ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਗਂ ਹਰਿਮ੍੧੫੦ 1.14.
ਮੈਂ ਹਰੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਸਦੀਵੀ, ਆਕਾਸ਼ ਰੂਪ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਭਾਵ ਤੇ ਅਭਾਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਚਾਤ੍ਰ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵ੍ਯਤਿਰਿਕ੍ਤਂ ਤਵਾਚ੍ਯੁਤ। ਤ੍ਵਨ੍ਮਯਂ ਚ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਮੇਤਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍
ਇਥੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਹੇ ਅਚੁਤ; ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦਾ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਤੁ ਵਦਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ। ਇਤੀਰਿਤੇਸ੍ਤੇਨ ਸਨਾਤਨ ਸ੍ਵਯਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਭੂਵ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ
ਜਦੋਂ ਰੁਦਰ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ, ਤਾਂ ਸਦੀਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪ ਆ ਗਿਆ।
ਰਥਾਂਗਪਾਣਿਰ੍ਗਰੁਡਾਸਨੋ ਗਿਰਿਂ ਵਿਦੀਪਯਨ੍ਭਾਸ੍ਕਰਵਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ। ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵੇਤਿ ਸਨਾਤਨੋਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਰਸ੍ਤਵਾਹਂ ਵਰਦਃ ਸਮਾਗਤਃ
ਰਥ ਦਾ ਪਹੀਆ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਉਠਿਆ। ਸਦੀਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗੋ; ਮੈਂ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਵਰ ਦਾਤਾ ਹਾਂ।'
ਇਤੀਰਿਤੇ ਰੁਦ੍ਰਵਰੋ ਜਗਾਦ ਮਮਾਤਿਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵਿਤਾ ਸੁਰੇਸ਼। ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਹਰਂ ਹਿ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਸਂਦृਸ਼੍ਯਤੇਗ੍ਰ੍ਯਂ ਚ ऋਤੇ ਭਵਂ ਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੁਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਤੇ ਇਸ ਪਾਪ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਭਿਭੂਤਸ੍ਯ ਤਨੁਰ੍ਮੇ ਕृष੍ਣਤਾਂ ਗਤਾ। ਸ਼ਵਗਂਧਸ਼੍ਚ ਮੇ ਗਾਤ੍ਰੇ ਲੋਹਸ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਮੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਮੌਤ ਦੀ ਵਾਸ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਗਹਿਣੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਹਨ।
ਕਥਂ ਮੇ ਨ ਭਵੇਦੇਵਮੇਤਦ੍ਰੂਪਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍। ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਮਹਾਦੇਵ ਯੇਨ ਮੇ ਪੂਰ੍ਵਿਕਾ ਤਨੂਃ
ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਮੈਂ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ ਕਿ ਮੇਰੀ ਪੁਰਾਣੀ ਦੇਹ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਵੇ?
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਭਵਿਤਾ ਤਨ੍ਮੇ ਕਥਯ ਚਾਚ੍ਯੁਤ। ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਧ੍ਯਾ ਪਰਾ ਚੋਗ੍ਰਾ ਸਰ੍ਵਕष੍ਟਪ੍ਰਦਾ ਪਰਾ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਹੋਵੇਗਾ—ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਦੱਸ ਕਿ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਪਾਪ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨਸਾਪਿ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪਾਪਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਤੁ ਭਾਵਨਾਮ੍। ਭਵਤਾ ਦੇਵਵਾਕ੍ਯੇਨ ਨਿष੍ਠਾ ਚੈषਾ ਨਿਬੋਧਿਤਾ
ਇਸ ਪਾਪ ਦੀ ਸੋਚ ਵੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੈ ਹੁਣ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਦਾਨੀਂ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋਕ੍ਤਂ ਸਮਾਚਰ। ਭਸ੍ਮਸਰ੍ਵਾਣਿ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਘਰ੍षਯੇਸ੍ਤਨੌ
ਹੁਣ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ; ਆਪਣੀ ਸਰੀਰ ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਰੋਜ਼ ਭਸਮ ਲਗਾ।
ਸ਼ਿਖਾਯਾਂ ਕਰ੍ਣਯੋਸ਼੍ਚੈਵ ਕਰੇ ਚਾਸ੍ਥੀਨਿ ਧਾਰਯ। ਏਵਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਤੋ ਰੁਦ੍ਰ ਕष੍ਟਂ ਨੈਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਚੋਟੀ, ਕੰਨਾਂ ਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੱਡੀਆਂ ਰੱਖ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪੀੜ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਸਂਦਿਸ਼੍ਯੈਵਂ ਸ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਤੋਂऽਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸਹਾਯੋ ਗਤਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਂ ਨਾਭਿਜਜ੍ਞਿਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ।
ਕਪਾਲਪਾਣਿਰ੍ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਪਰ੍ਯਟਨ੍ਵਸੁਧਾਮਿਮਾਮ੍। ਹਿਮਵਂਤਂ ਸਮੈਨਾਕਂ ਮੇਰੁਣਾ ਚ ਸਹੈਵ ਤੁ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖਪਰੀ ਫੜ ਕੇ, ਹਿਮਵੰਤ, ਮੈਨਾਕ ਅਤੇ ਮੇਰੂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ।
ਕੈਲਾਸਂ ਸਕਲਂ ਵਿਂਧ੍ਯਂ ਨੀਲਂ ਚੈਵ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍। ਕਾਂਚੀਂ ਕਾਸ਼ੀਂ ਤਾਮ੍ਰਲਿਪ੍ਤਾਂ ਮਗਧਾਮਾਵਿਲਾਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਕੈਲਾਸ, ਸਾਰਾ ਵਿਂਧਿਆ, ਨੀਲ ਮਹਾ ਪਹਾੜ, ਕਾਂਚੀ, ਕਾਸੀ, ਤਾਮਰਲਿਪਤ, ਮਗਧ ਅਤੇ ਅਵਿਲਾ ਵਿਚੋਂ ਵੀ ਲੰਘੇ।