ਊਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਵਕ੍ਤ੍ਰ ਨਮਸ੍ਤੇਸ੍ਤੁ ਸਤ੍ਵਾਤ੍ਮਕਧਰਾਤ੍ਮਕ। ਜਲਸ਼ਾਯਿਨ੍ਜਲੋਤ੍ਪਨ੍ਨ ਜਲਾਲਯ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਉਪਰਲੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਤਵ ਦਾ ਸਰੂਪ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ; ਪਾਣੀ 'ਚ ਵਿਹੜਾ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਪਾਣੀ 'ਚ ਵੱਸਦਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਜਲਜੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਜਯ ਦੇਵ ਪਿਤਾਮਹ। ਤ੍ਵਯਾ ਹ੍ਯੁਤ੍ਪਾਦਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸृष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਮਹਮੀਸ਼੍ਵਰ
ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ-ਅੱਖੀ, ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਦੇਵਤਾ, ਪਿਤਾਮਾ! ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਯਜ੍ਞਾਹੁਤਿਸਦਾਹਾਰ ਯਜ੍ਞਾਂਗੇਸ਼ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ। ਸ੍ਵਰ੍ਣਗਰ੍ਭ ਪਦ੍ਮਗਰ੍ਭ ਦੇਵਗਰ੍ਭ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇ
ਯਜਨ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਹੂਤੀ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਰਭ ਵਾਲੇ, ਕਮਲ-ਗਰਭ ਵਾਲੇ, ਦੇਵ-ਗਰਭ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ!
ਤ੍ਵਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵषਟ੍ਕਾਰਃ ਸ੍ਵਧਾ ਤ੍ਵਂ ਪਦ੍ਮਸਂਭਵ। ਵਚਨੇਨ ਤੁ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਮਯਾ ਪ੍ਰਭੋ
ਤੂੰ ਯਜਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਵਸ਼ਟ-ਬੋਲ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਵਧਾ ਹੈਂ, ਕਮਲ-ਜਨਮਿਆ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਭਿਭੂਤੋਸ੍ਮਿ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਾਹਿ ਜਗਤ੍ਪਤੇ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ! ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ:
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਸਖਾ ਨਾਰਾਣੋ ਦੇਵਃ ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਪੂਤਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਕੀਰ੍ਤਨੀਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਧਨ੍ਯਃ ਸ ਮੇ ਪੂਜ੍ਯਃ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਭੁਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਦੇਵਤਾ ਨਾਰਾਇਣ, ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ, ਤੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇਗਾ; ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ, ਧਨਿਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਆਪ ਸਭ ਥਾਂ ਹੈ।"
ਅਨੁਧ੍ਯਾਤੋऽਸਿ ਵੈ ਨੂਨਂ ਤੇਨ ਦੇਵੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ। ਯੇਨ ਤੇ ਭਕ੍ਤਿਰੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਮਾਂ ਮਤਿਰੁਤ੍ਥਿਤਾ
ਤੂੰ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਭਕਤੀ ਜਾਗੀ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵਡਿਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛੇਦਾਤ੍ਕਪਾਲੀ ਤ੍ਵਂ ਸੋਮਸਿਦ੍ਧਾਂਤਕਾਰਕਃ। ਕੋਟੀਃ ਸ਼ਤਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤਾਸਿ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ
ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰਨ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਕਪਾਲੀ ਹੈਂ, ਸੋਮਾ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਕਰਤਾ; ਤੂੰ ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਚੁੱਕੇਗਾ, ਵੱਡੇ ਤੇਜ ਵਾਲੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਵ੍ਰਤਂ ਕੁਰ੍ਯਾ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਕਿਂਚਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਅਭਾष੍ਯਾਃ ਪਾਪਿਨਃ ਕ੍ਰੂਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨਾਃ ਪਾਪਕਾਰਿਣਃ
ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਨਹੀਂ; ਪਾਪੀ, ਕਰੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ।
ਵੈਤਾਨਿਕਾ ਵਿਕਰ੍ਮਸ੍ਥਾ ਨ ਤੇ ਭਾष੍ਯਾਃ ਕਥਂਚਨ। ਤੈਸ੍ਤੁ ਦृष੍ਟੈਸ੍ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯਾਵਲੋਕਨਮ੍
ਜੋ ਵੈਤਾਨਿਕ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਪਰ ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਤੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਂਗਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੇ ਕृਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਸਚੈਲੋ ਜਲਮਾਵਿਸ਼ੇਤ੍। ਏਵਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦृष੍ਟਾਂ ਮਨੀषਿਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਜਾਵੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ।
ਸ ਭਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਨ੍ਤਾਸਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵ੍ਰਤਮਾਚਰ। ਚੀਰ੍ਣੇ ਵ੍ਰਤੇ ਪੁਨਰ੍ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਵਰਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਵਰਤ ਕਰ; ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਬਹੁਤ ਵਰ ਮਿਲੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਨ੍ਨਾਭਿਜਜ੍ਞਿਵਾਨ੍। ਅਚਿਂਤਯਤ੍ਤਦਾਵਿष੍ਣੁਂ ਧ੍ਯਾਨਗਤ੍ਯਾ ਤਤਃ ਸ੍ਵਯਂ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਿਆ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਧਿਆਨ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਸੋਚਿਆ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸਹਾਯਂ ਵਰਦਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਸਨਾਤਨਮ੍। ਅष੍ਟਾਂਗਪ੍ਰਣਿਪਾਤੇਨ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਸਾਥੀ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ—ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਵ-ਦੇਵਤਾ, ਅਠ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍। ਰੁਦ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਪਰਂ ਪਰਾਣਾਮਮृਤਂ ਪੁਰਾਣਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਂ ਵਿष੍ਣੁਮਨਂਤਵੀਰ੍ਯਂ
ਉਹ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਸੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਰੁਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ, ਅਮਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਅਸੀਮ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ੍ਮਰਾਮਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਂ ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਨਿष੍ਪ੍ਰਤਿਮਂ ਪੁਰਾਣਮ੍। ਪਰਾਤ੍ਪਰਂ ਪੂਰ੍ਵਜਮੁਗ੍ਰਵੇਗਂ ਗਂਭੀਰਗਂਭੀਰਧਿਯਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨਮ੍
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖ, ਨਾਰਾਇਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪਹਿਲਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਾਲਾ, ਗੰਭੀਰ ਸੋਚ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੁਖੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਤੋਸ੍ਮਿ ਦੇਵਂ ਹਰਿਮੀਸ਼ਿਤਾਰਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਂ ਧਾਮਪਰਂ ਚ ਧਾਮ। ਪਰਾਪਰਂ ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਚ ਧਾਮ ਪਰਾਪਰੇਸ਼ਂ ਪੁਰੁषਂ ਵਿਸ਼ਾਲਮ੍
ਮੈਂ ਹਰੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਠਿਕਾਣਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਰੋਤ, ਪਰਾਪਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਾਰਾਯਣਂ ਸ੍ਤੌਮਿ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਭਾਵਂ ਪਰਾਪਰਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮਿਦਂ ਸਸਰ੍ਜ। ਸਦਾਸ੍ਥਿਤਤ੍ਵਾਤ੍ਪੁਰੁषਪ੍ਰਧਾਨਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਪ੍ਰਧਾਨਂ ਸ਼ਰਣਂ ਮਮਾਸ੍ਤੁ
ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੁਕਸ਼ਮ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣਾਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਥਿਰ, ਪੁਰਖਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਖੀ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਮੇਰਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣੇ।
ਨਾਰਾਯਣਂ ਵੀਤਮਲਂ ਪੁਰਾਣਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਂ ਵਿष੍ਣੁਮਪਾਰਪਾਰਮ੍। ਪੁਰਾਤਨਂ ਨੀਤਿਮਤਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨਂ ਧृਤਿਕ੍ਸ਼ਮਾਸ਼ਾਂਤਿਪਰਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਸ਼ਮ੍
ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਮੈਲ ਰਹਿਤ, ਪੁਰਾਣਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ, ਨੀਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣਾ, ਧੀਰਜ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਮੁਖੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ੁਭਂ ਸਦਾ ਸ੍ਤੌਮਿ ਮਹਾਨੁਭਾਵਂ ਸਹਸ੍ਰਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾਨਮਨੇਕਪਾਦਮ੍। ਅਨਂਤਬਾਹੁਂ ਸ਼ਸ਼ਿਸੂਰ੍ਯਨੇਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਮੁਦ੍ਰਨਿਦ੍ਰਮ੍
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੁਭ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿਰ ਤੇ ਅਨੇਕ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਅੰਤਹੀਨ ਬਾਂਹਾਂ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਨਸ਼ਟ ਤੇ ਅਨਸ਼ਟ, ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਾਰਾਯਣਂ ਸ੍ਤੌਮਿ ਪਰਂ ਪਰੇਸ਼ਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਂ ਯਤ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਗਮ੍ਯਮ੍। ਤ੍ਰਿਸਰ੍ਗਸਂਸ੍ਥਂ ਤ੍ਰਿਹੁਤਾਸ਼ਨੇਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰਿਤਤ੍ਵਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਲਯਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਮ੍
ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪਰਮ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ, ਤਿੰਨ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਤਿੰਨ ਯਜਨ ਅੱਗਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ, ਤਿੰਨ ਵਿਲੀਨ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਮਾਮਿ ਨਾਰਾਯਣਮਪ੍ਰਮੇਯਂ ਕृਤੇ ਸਿਤਂ ਦ੍ਵਾਪਰਤਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਤਮ੍। ਕਲੌ ਚ ਕृष੍ਣਂ ਤਮਥੋ ਨਮਾਮਿ ਸਸਰ੍ਜ ਯੋ ਵਕ੍ਤ੍ਰਤ ਏਵ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍
ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਪ ਨਹੀਂ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸਫੈਦ, ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਲਾਲ, ਤੇ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਕਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਾਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਭੁਜਾਂਤਰਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਥੋਰੁਯੁਗ੍ਮਾਦ੍ਵਿਸ਼ਃ ਪਦਾਗ੍ਰਾਚ੍ਚ ਤਥੈਵ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਨ੍। ਨਮਾਮਿ ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਤਨੁਂ ਪੁਰਾਣਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਂ ਪਾਰਗਮਪ੍ਰਮੇਯਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਉਰਾਂ ਤੋਂ ਵੈਸ਼, ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ੂਦਰ ਬਣੇ। ਮੈਂ ਉਸ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ, ਪੁਰਾਣਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਮਾਪ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਂ ਮਹਾਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਂ ਵਿਦ੍ਯਾਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਮਮੂਰ੍ਤਿਕਮ੍। ਕਵਚਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਨਮਸ੍ਯੇ ਵਾਰਿਜੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਮੈਂ ਕਮਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੁਕਸ਼ਮ ਰੂਪ, ਮਹਾਨ ਰੂਪ, ਗਿਆਨ ਰੂਪ, ਅਰੂਪ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕਵਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षਂ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਭੁਜਮ੍। ਜਗਤ੍ਸਂਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਤਿष੍ਠਂਤਂ ਨਮਸ੍ਯੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ, ਮਹਾਨ ਬਾਂਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਜਿष੍ਣੁਂ ਸਨਾਤਨਮ੍। ਨੀਲਮੇਘਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਨਮਸ੍ਯੇ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਪਾਣਿਨਮ੍
ਮੈਂ ਆਸਰਾ, ਸਹਾਰਾ, ਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸਦੀਵੀ, ਕਾਲੇ ਬਦਲ ਵਰਗਾ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਗਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵ੍ਯੋਮਰੂਪਂ ਸਨਾਤਨਮ੍। ਭਾਵਾਭਾਵਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਨਮਸ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਗਂ ਹਰਿਮ੍੧੫੦ 1.14.
ਮੈਂ ਹਰੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਸਦੀਵੀ, ਆਕਾਸ਼ ਰੂਪ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਭਾਵ ਤੇ ਅਭਾਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਚਾਤ੍ਰ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵ੍ਯਤਿਰਿਕ੍ਤਂ ਤਵਾਚ੍ਯੁਤ। ਤ੍ਵਨ੍ਮਯਂ ਚ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਮੇਤਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍
ਇਥੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਹੇ ਅਚੁਤ; ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦਾ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਤੁ ਵਦਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ। ਇਤੀਰਿਤੇਸ੍ਤੇਨ ਸਨਾਤਨ ਸ੍ਵਯਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਭੂਵ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ
ਜਦੋਂ ਰੁਦਰ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ, ਤਾਂ ਸਦੀਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪ ਆ ਗਿਆ।
ਰਥਾਂਗਪਾਣਿਰ੍ਗਰੁਡਾਸਨੋ ਗਿਰਿਂ ਵਿਦੀਪਯਨ੍ਭਾਸ੍ਕਰਵਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ। ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵੇਤਿ ਸਨਾਤਨੋਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਰਸ੍ਤਵਾਹਂ ਵਰਦਃ ਸਮਾਗਤਃ
ਰਥ ਦਾ ਪਹੀਆ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਉਠਿਆ। ਸਦੀਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗੋ; ਮੈਂ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਵਰ ਦਾਤਾ ਹਾਂ।'