ਯਦਸ੍ਮਾਕਂ ਮਹਦ੍ਵੀਰ੍ਯਂ ਤੇਜ ਓਜਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਪਂਚਮਾਸ੍ਯਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ
ਸਾਡੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਚਮਕ, ਜੋਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ — ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਮੂੰਹ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਵਿਨੇਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਤੇਜਾਂਸਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਭੋ। ਜਾਯਤੇ ਤੁ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ
ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੁੜ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਕਰ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨੋ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਮਸ੍ਕृਤਃ। ਜਗਾਮ ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾऽਸੌ ਰਜੋਹਂਕਾਰਮੂਢਧੀਃ
ਫਿਰ, ਮਿੱਠਾ ਚਿਹਰਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਰਜੋ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ੍ਤੁਵਂਤੋ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਸਮਾਵਿਸ਼ਨ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਮਾਗਤਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਨ ਜਜ੍ਞੇ ਰਜਸਾਵृਤਃ
ਦੇਵਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਵਡੇਸ਼ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅੰਦਰ ਆਏ; ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰਜੋ ਗੁਣ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਤੇਜਸਾ ਰਂਜਯਨ੍ਜਗਤ੍। ਤਦਾਦृਸ਼੍ਯਤ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸृਗ੍ਵਿਸ਼੍ਵਭਾਵਨਃ
ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਵਾਂਗ ਜਗਤ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ, ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਰਚਣਹਾਰ ਅਤੇ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਸਪਿਤਾਮਹਮਾਸੀਨਂ ਸਕਲਂ ਦੇਵਮਂਡਲਮ੍। ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਤਤੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਪਿਤਾਮਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਪਰਮੇਸ਼ਟੀਨ ਦੇ ਪਾਸ ਗਿਆ।
ਅਹੋਤਿਤੇਜਸਾ ਵਕ੍ਤ੍ਰਮਧਿਕਂ ਦੇਵ ਰਾਜਤੇ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਟ੍ਟਹਾਸਂ ਤੁ ਮੁਮੋਚ ਸ਼ਸ਼ਿਸ਼ੇਖਰਃ
ਹੇ ਦੇਵ, ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ,' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਲਾ ਰੁਦ੍ਰ ਉੱਚਾ ਹਾਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਾਮਾਂਗੁष੍ਠਨਖਾਗ੍ਰੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਂਚਮਂ ਸ਼ਿਰਃ। ਚਕਰ੍ਤ ਕਦਲੀਗਰ੍ਭਂ ਨਰਃ ਕਰਰੁਹੈਰਿਵ
ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਨਖ ਨਾਲ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੰਜਵਾਂ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਕੇਲ ਦੇ ਨਰਮ ਟੋਟੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਉਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਤੁ ਸ਼ਿਰਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭਵਹਸ੍ਤੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਤਦਾ। ਗ੍ਰਹਮਂਡਲਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਚਂਦ੍ਰਮਾਃ
ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸਿਰ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਕਰੋਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਕਪਾਲੇਨ ਨਨਰ੍ਤ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਸ਼ਿਖਰਸ੍ਥੇਨ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਕੈਲਾਸ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਪਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੱਚਣ ਲੱਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇ।
ਛਿਨ੍ਨੇ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਹृष੍ਟਾਸ੍ਤਂ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍। ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਵਿਵਿਧੈਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ਦੇਵਦੇਵਂ ਕਪਰ੍ਦਿਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਿਰ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਵੱਢੇ ਵੱਢੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੂੰ ਵਡਿਆਈ ਦਿੱਤੀ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ। ਨਮਃ ਕਪਾਲਿਨੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਹਾਕਾਲਸ੍ਯ ਕਾਲਿਨੇ। ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਜ੍ਞਾਨਯੁਕ੍ਤਾਯ ਸਰ੍ਵਭਾਗਪ੍ਰਦਾਯਿਨੇ
ਦੇਵਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਸਦਾ ਕਪਾਲ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਕਾਲ, ਸਰਵਸੰਪੂਰਨਤਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਭਾਗ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।'
ਨਮੋ ਹਰ੍षਵਿਲਾਸਾਯ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯਾਯ ਚ। ਕਲੌ ਸਂਹਾਰਕਰ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਕਾਲਃ ਸ੍ਮृਤੋ ਹ੍ਯਸਿ
'ਹਰਸ਼ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਰਮਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਹੀ ਮਹਾਕਾਲ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਾਰ੍ਤਿਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦੁਃਖਾਂਤਸ੍ਤੇਨ ਚੋਚ੍ਯਸੇ। ਸ਼ਂਕਰੋष੍ਯਾਸ਼ੁਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਂਕਰਃ ਸ੍ਮृਤਃ
'ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਦਾ ਅੰਤ ਕਹਾਇਆ; ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਛਿਨ੍ਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਿਰੋ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕਪਾਲਂ ਬਿਭਰ੍षਿ ਚ। ਤੇਨ ਦੇਵ ਕਪਾਲੀ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਤੁਤੋ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਪ੍ਰਸੀਦ ਨਃ
'ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਕੇ, ਕਪਾਲ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੇਵ, ਤੂੰ ਅੱਜ ਕਪਾਲੀ ਵਜੋਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ।'
ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਦੇਵਾਨ੍ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਃ। ਸ੍ਵਾਨਿ ਧਿष੍ਣ੍ਯਾਨਿ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਸੀਨ੍ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋਣ ਤੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਭਾਵਂ ਤਤੋ ਵੀਰਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮ ਚ। ਸ਼ਿਰੋ ਨੀਰਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਲੋਕਾਨਾਂ ਕੋਪਸ਼ਾਂਤਯੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਵਭਾਵ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਫਿਰ ਵੀਰ ਦੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੇ ਨੀਰਸ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਲਈ—
ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਂਜਲਿਮਾਧਾਯ ਤੁष੍ਟਾਵਾਥ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਮ੍। ਤੇਜੋਨਿਧਿ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਤ੍ਥਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਤੇਜ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ।
ਨਿਰੁਕ੍ਤਸੂਕ੍ਤਰਹਸ੍ਯੈਰ੍ऋਗ੍ਯਜੁਃ ਸਾਮਭਾषਿਤੈਃ। ਰੁਦ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਅਪ੍ਰਮੇਯ ਨਮਸ੍ਤੇਸ੍ਤੁ ਪਰਮਸ੍ਯ ਪਰਾਤ੍ਮਨੇ
ਨਿਰੁਕਤ, ਸੂਕਤ, ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਤੇ ਸਾਮ ਦੇ ਗੁੱਝ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਅਣਗਣੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।"
ਅਦ੍ਭੁਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਸੂਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤੇਜਸਾਂ ਨਿਧਿਰਕ੍ਸ਼ਯਃ। ਵਿਜਯਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਭਾਵਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸृष੍ਟਿਕਰ੍ਤਾ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ
ਤੂੰ ਅਜੋਕੇ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈਂ, ਤੇਜਾਂ ਦਾ ਅਖੁੱਟ ਖਜਾਨਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਤੋਂ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਕਰਤਾ ਹੈਂ, ਵੱਡੇ ਤੇਜ ਵਾਲਾ।
ਊਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਵਕ੍ਤ੍ਰ ਨਮਸ੍ਤੇਸ੍ਤੁ ਸਤ੍ਵਾਤ੍ਮਕਧਰਾਤ੍ਮਕ। ਜਲਸ਼ਾਯਿਨ੍ਜਲੋਤ੍ਪਨ੍ਨ ਜਲਾਲਯ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਉਪਰਲੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਤਵ ਦਾ ਸਰੂਪ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ; ਪਾਣੀ 'ਚ ਵਿਹੜਾ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਪਾਣੀ 'ਚ ਵੱਸਦਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਜਲਜੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਜਯ ਦੇਵ ਪਿਤਾਮਹ। ਤ੍ਵਯਾ ਹ੍ਯੁਤ੍ਪਾਦਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸृष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਮਹਮੀਸ਼੍ਵਰ
ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ-ਅੱਖੀ, ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਦੇਵਤਾ, ਪਿਤਾਮਾ! ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਯਜ੍ਞਾਹੁਤਿਸਦਾਹਾਰ ਯਜ੍ਞਾਂਗੇਸ਼ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ। ਸ੍ਵਰ੍ਣਗਰ੍ਭ ਪਦ੍ਮਗਰ੍ਭ ਦੇਵਗਰ੍ਭ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇ
ਯਜਨ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਹੂਤੀ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਰਭ ਵਾਲੇ, ਕਮਲ-ਗਰਭ ਵਾਲੇ, ਦੇਵ-ਗਰਭ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ!
ਤ੍ਵਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵषਟ੍ਕਾਰਃ ਸ੍ਵਧਾ ਤ੍ਵਂ ਪਦ੍ਮਸਂਭਵ। ਵਚਨੇਨ ਤੁ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਮਯਾ ਪ੍ਰਭੋ
ਤੂੰ ਯਜਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਵਸ਼ਟ-ਬੋਲ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਵਧਾ ਹੈਂ, ਕਮਲ-ਜਨਮਿਆ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਭਿਭੂਤੋਸ੍ਮਿ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਾਹਿ ਜਗਤ੍ਪਤੇ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ! ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ:
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਸਖਾ ਨਾਰਾਣੋ ਦੇਵਃ ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਪੂਤਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਕੀਰ੍ਤਨੀਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਧਨ੍ਯਃ ਸ ਮੇ ਪੂਜ੍ਯਃ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਭੁਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਦੇਵਤਾ ਨਾਰਾਇਣ, ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ, ਤੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇਗਾ; ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ, ਧਨਿਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਆਪ ਸਭ ਥਾਂ ਹੈ।"
ਅਨੁਧ੍ਯਾਤੋऽਸਿ ਵੈ ਨੂਨਂ ਤੇਨ ਦੇਵੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ। ਯੇਨ ਤੇ ਭਕ੍ਤਿਰੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਮਾਂ ਮਤਿਰੁਤ੍ਥਿਤਾ
ਤੂੰ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਭਕਤੀ ਜਾਗੀ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵਡਿਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛੇਦਾਤ੍ਕਪਾਲੀ ਤ੍ਵਂ ਸੋਮਸਿਦ੍ਧਾਂਤਕਾਰਕਃ। ਕੋਟੀਃ ਸ਼ਤਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤਾਸਿ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ
ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰਨ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਕਪਾਲੀ ਹੈਂ, ਸੋਮਾ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਕਰਤਾ; ਤੂੰ ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਚੁੱਕੇਗਾ, ਵੱਡੇ ਤੇਜ ਵਾਲੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਵ੍ਰਤਂ ਕੁਰ੍ਯਾ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਕਿਂਚਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਅਭਾष੍ਯਾਃ ਪਾਪਿਨਃ ਕ੍ਰੂਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨਾਃ ਪਾਪਕਾਰਿਣਃ
ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਨਹੀਂ; ਪਾਪੀ, ਕਰੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ।
ਵੈਤਾਨਿਕਾ ਵਿਕਰ੍ਮਸ੍ਥਾ ਨ ਤੇ ਭਾष੍ਯਾਃ ਕਥਂਚਨ। ਤੈਸ੍ਤੁ ਦृष੍ਟੈਸ੍ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯਾਵਲੋਕਨਮ੍
ਜੋ ਵੈਤਾਨਿਕ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਪਰ ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਤੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।