ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਵਦਨਂ ਤਸ੍ਯ ਯਜੁਰ੍ਵੇਦਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਮ੍। ਤृਤੀਯਂ ਸਾਮਵੇਦਸ੍ਯ ਅਥਰ੍ਵਾਰ੍ਥਂ ਚਤੁਰ੍ਥਕਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਦੂਜਾ ਮੁੱਖ ਯਜੁਰਵੇਦ ਦਾ ਆਰੰਭਕ ਹੈ; ਤੀਜਾ ਸਾਮਵੇਦ ਦਾ, ਤੇ ਚੌਥਾ ਅਥਰਵਵੇਦ ਲਈ।
ਸਾਂਗੋਪਾਂਗੇਤਿਹਾਸਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰਹਸ੍ਯਾਨ੍ਸਸਂਗ੍ਰਹਾਨ੍। ਵੇਦਾਨਧੀਤੇ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪਂਚਮੇਨੋਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਸਾਰੇ ਅੰਗ, ਉਪ-ਅੰਗ, ਇਤਿਹਾਸ, ਰਾਜ਼ ਤੇ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਪੰਜਵੇਂ ਮੁੱਖ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾऽਸੁਰਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯਾਦ੍ਭੁਤਵਰ੍ਚਸਃ। ਤੇਜਸਾ ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂਤੇ ਦੀਪਾਃ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੇ ਯਥਾ
ਉਸ ਅਜੋਬੇ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਮੁੱਖ ਅੱਗੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀਪਕ ਮਿੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਪੁਰੇष੍ਵਪਿ ਸੋਦ੍ਵੇਗਾ ਹ੍ਯਵਰ੍ਤਂਤ ਵਿਚੇਤਸਃ। ਨ ਕਂਚਿਦ੍ਗਣਯੇਚ੍ਚਾਨ੍ਯਂ ਤੇਜਸਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪਤੇ ਪਰਾਨ੍
ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਭਟਕੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਗਿਣਦੇ; ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਭਿਗਂਤੁ ਨ ਚ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾਨ੍ਨੋਪਸਰ੍ਪਿਤੁਮ੍। ਸ਼ੇਕੁਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸੁਰਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਉਹ ਅੱਗੇ ਜਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਨੇੜੇ ਜਾ ਸਕਦੇ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਪਦਮ-ਯੋਨੀ ਮਹਾ-ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕੇ।
ਅਭਿਭੂਤਮਿਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾ ਹਤਤ੍ਵਿषਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਮਂਤ੍ਰਯਾਮਾਸੁਰ੍ਦੈਵਤਾ ਹਿਤਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਮਿਟੀ ਹੋਈ ਤੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਾਰਿਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਿਤ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਗਚ੍ਛਾਮਃ ਸ਼ਰਣਂ ਸ਼ਂਭੁਂ ਨਿਸ੍ਤੇਜਸੋऽਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ। ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ। ਨਮਸ੍ਤੇਸਰ੍ਵਸਤ੍ਵੇਸ਼ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ਨਮੋਨਮਃ੧੦੦ 1.14.
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਈਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਅੱਗੇ ਅਸੀਂ ਬੇਤਾਕਤ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਮਸਕਾਰ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ।
ਜਗਦ੍ਯੋਨੇ ਪਰਂਬ੍ਰਹ੍ਮ ਭੂਤਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸਨਾਤਨਃ। ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਸਰ੍ਵਜਗਤਾਂ ਤ੍ਵਂ ਹੇਤੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹ
ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਨੀਂਹ ਹੈਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਨਾਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈਂ।
ਏਵਂ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋਸੌ ਦੇਵਰ੍षਿਪਿਤृਦਾਨਵੈਃ। ਅਂਤਰ੍ਹਿਤ ਉਵਾਚੇਦਂ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਦੇਵੋ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਮੰਗੋ।'
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦਤ੍ਵਾ ਦੇਹਿ ਦੇਵ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਰੁਣ੍ਯਮਸ੍ਮਾਕਂ ਵਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਬਖ਼ਸ਼ੋ। ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਵਰ ਵੀ ਦਿਓ।'
ਯਦਸ੍ਮਾਕਂ ਮਹਦ੍ਵੀਰ੍ਯਂ ਤੇਜ ਓਜਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਪਂਚਮਾਸ੍ਯਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ
ਸਾਡੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਚਮਕ, ਜੋਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ — ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਮੂੰਹ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਵਿਨੇਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਤੇਜਾਂਸਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਭੋ। ਜਾਯਤੇ ਤੁ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ
ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੁੜ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਕਰ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨੋ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਮਸ੍ਕृਤਃ। ਜਗਾਮ ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾऽਸੌ ਰਜੋਹਂਕਾਰਮੂਢਧੀਃ
ਫਿਰ, ਮਿੱਠਾ ਚਿਹਰਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਰਜੋ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ੍ਤੁਵਂਤੋ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਸਮਾਵਿਸ਼ਨ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਮਾਗਤਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਨ ਜਜ੍ਞੇ ਰਜਸਾਵृਤਃ
ਦੇਵਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਵਡੇਸ਼ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅੰਦਰ ਆਏ; ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰਜੋ ਗੁਣ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਤੇਜਸਾ ਰਂਜਯਨ੍ਜਗਤ੍। ਤਦਾਦृਸ਼੍ਯਤ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸृਗ੍ਵਿਸ਼੍ਵਭਾਵਨਃ
ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਵਾਂਗ ਜਗਤ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ, ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਰਚਣਹਾਰ ਅਤੇ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਸਪਿਤਾਮਹਮਾਸੀਨਂ ਸਕਲਂ ਦੇਵਮਂਡਲਮ੍। ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਤਤੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਪਿਤਾਮਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਪਰਮੇਸ਼ਟੀਨ ਦੇ ਪਾਸ ਗਿਆ।
ਅਹੋਤਿਤੇਜਸਾ ਵਕ੍ਤ੍ਰਮਧਿਕਂ ਦੇਵ ਰਾਜਤੇ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਟ੍ਟਹਾਸਂ ਤੁ ਮੁਮੋਚ ਸ਼ਸ਼ਿਸ਼ੇਖਰਃ
ਹੇ ਦੇਵ, ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ,' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਲਾ ਰੁਦ੍ਰ ਉੱਚਾ ਹਾਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਾਮਾਂਗੁष੍ਠਨਖਾਗ੍ਰੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਂਚਮਂ ਸ਼ਿਰਃ। ਚਕਰ੍ਤ ਕਦਲੀਗਰ੍ਭਂ ਨਰਃ ਕਰਰੁਹੈਰਿਵ
ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਨਖ ਨਾਲ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੰਜਵਾਂ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਕੇਲ ਦੇ ਨਰਮ ਟੋਟੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਉਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਤੁ ਸ਼ਿਰਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭਵਹਸ੍ਤੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਤਦਾ। ਗ੍ਰਹਮਂਡਲਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਚਂਦ੍ਰਮਾਃ
ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸਿਰ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਕਰੋਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਕਪਾਲੇਨ ਨਨਰ੍ਤ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਸ਼ਿਖਰਸ੍ਥੇਨ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਕੈਲਾਸ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਪਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੱਚਣ ਲੱਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇ।
ਛਿਨ੍ਨੇ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਹृष੍ਟਾਸ੍ਤਂ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍। ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਵਿਵਿਧੈਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ਦੇਵਦੇਵਂ ਕਪਰ੍ਦਿਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਿਰ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਵੱਢੇ ਵੱਢੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੂੰ ਵਡਿਆਈ ਦਿੱਤੀ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ। ਨਮਃ ਕਪਾਲਿਨੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਹਾਕਾਲਸ੍ਯ ਕਾਲਿਨੇ। ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਜ੍ਞਾਨਯੁਕ੍ਤਾਯ ਸਰ੍ਵਭਾਗਪ੍ਰਦਾਯਿਨੇ
ਦੇਵਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਸਦਾ ਕਪਾਲ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਕਾਲ, ਸਰਵਸੰਪੂਰਨਤਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਭਾਗ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।'
ਨਮੋ ਹਰ੍षਵਿਲਾਸਾਯ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯਾਯ ਚ। ਕਲੌ ਸਂਹਾਰਕਰ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਕਾਲਃ ਸ੍ਮृਤੋ ਹ੍ਯਸਿ
'ਹਰਸ਼ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਰਮਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਹੀ ਮਹਾਕਾਲ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਾਰ੍ਤਿਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦੁਃਖਾਂਤਸ੍ਤੇਨ ਚੋਚ੍ਯਸੇ। ਸ਼ਂਕਰੋष੍ਯਾਸ਼ੁਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਂਕਰਃ ਸ੍ਮृਤਃ
'ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਦਾ ਅੰਤ ਕਹਾਇਆ; ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਛਿਨ੍ਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਿਰੋ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕਪਾਲਂ ਬਿਭਰ੍षਿ ਚ। ਤੇਨ ਦੇਵ ਕਪਾਲੀ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਤੁਤੋ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਪ੍ਰਸੀਦ ਨਃ
'ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਕੇ, ਕਪਾਲ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੇਵ, ਤੂੰ ਅੱਜ ਕਪਾਲੀ ਵਜੋਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ।'
ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਦੇਵਾਨ੍ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਃ। ਸ੍ਵਾਨਿ ਧਿष੍ਣ੍ਯਾਨਿ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਸੀਨ੍ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋਣ ਤੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਭਾਵਂ ਤਤੋ ਵੀਰਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮ ਚ। ਸ਼ਿਰੋ ਨੀਰਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਲੋਕਾਨਾਂ ਕੋਪਸ਼ਾਂਤਯੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਵਭਾਵ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਫਿਰ ਵੀਰ ਦੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੇ ਨੀਰਸ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਲਈ—
ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਂਜਲਿਮਾਧਾਯ ਤੁष੍ਟਾਵਾਥ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਮ੍। ਤੇਜੋਨਿਧਿ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਤ੍ਥਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਤੇਜ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ।
ਨਿਰੁਕ੍ਤਸੂਕ੍ਤਰਹਸ੍ਯੈਰ੍ऋਗ੍ਯਜੁਃ ਸਾਮਭਾषਿਤੈਃ। ਰੁਦ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਅਪ੍ਰਮੇਯ ਨਮਸ੍ਤੇਸ੍ਤੁ ਪਰਮਸ੍ਯ ਪਰਾਤ੍ਮਨੇ
ਨਿਰੁਕਤ, ਸੂਕਤ, ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਤੇ ਸਾਮ ਦੇ ਗੁੱਝ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਅਣਗਣੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।"
ਅਦ੍ਭੁਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਸੂਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤੇਜਸਾਂ ਨਿਧਿਰਕ੍ਸ਼ਯਃ। ਵਿਜਯਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਭਾਵਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸृष੍ਟਿਕਰ੍ਤਾ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ
ਤੂੰ ਅਜੋਕੇ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈਂ, ਤੇਜਾਂ ਦਾ ਅਖੁੱਟ ਖਜਾਨਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਤੋਂ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਕਰਤਾ ਹੈਂ, ਵੱਡੇ ਤੇਜ ਵਾਲਾ।