ਪਂਥਾਨੋ ਦੇਵਲੋਕਸ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਦਸ਼ਿਤਾਸ੍ਤ੍ਵਮੀ। ਏਕੋਗ੍ਨਿਃ ਸਰ੍ਵਦਾ ਧਾਰ੍ਯੋ ਗृਹਸ੍ਥੇਨ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾ
ਇਹ ਰਸਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਦੱਸੇ ਹਨ। ਇਕ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੋ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕ ਅੱਗ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਿਨਾਗ੍ਨਿਨਾ ਦ੍ਵਿਜੇਨੇਹ ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਨ੍ਨ ਤੁ ਲਭ੍ਯਤੇ। ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ। ਯੋऽਸੌ ਕਪਾਲਾਦੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਨਰੋ ਨਾਮ ਧਨੁਰ੍ਦ੍ਧਰਃ
ਇੱਥੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁਕਾ ਮਨੁੱਖ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਦੇ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਜੋ ਕਪਾਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਨਰ ਹੈ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਕਿਮੇष ਮਾਧਵਾਜ੍ਜਾਤ ਉਤਾਹੋ ਸ੍ਵੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ। ਉਤ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਜਨਿਤੋ ਹ੍ਯਥਵਾ ਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਕੀ ਉਹ ਮਾਧਵ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ? ਜਾਂ ਰੁਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ?
ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭੋऽਯਮਂਡਜਾਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ। ਅਦ੍ਭੁਤਂ ਪਞ੍ਚਮਂ ਤਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਤਤ੍ਕਥਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਚਾਰ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ; ਉਸ ਦਾ ਪੰਜਵਾਂ ਅਜੋਬਾ ਮੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ?
ਸਤ੍ਵੇ ਰਜੋ ਨ ਦृਸ਼੍ਯੇਤ ਨ ਸਤ੍ਵਂ ਰਜਸਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਸਤ੍ਵਸ੍ਥੋ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕਥਮੁਦ੍ਰੇਕਮਾਦਧਾਤ੍
ਸੱਤਵ ਵਿੱਚ ਰਜੋ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ, ਤੇ ਰਜੋ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਸੱਤਵ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਸੱਤਵ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕਿਵੇਂ ਵਧੇਰੇ ਰਜੋ ਲੈ ਲਿਆ?
ਮੂਢਾਤ੍ਮਨਾ ਨਰੋ ਯੇਨ ਹਂਤੁਂ ਹਿ ਪ੍ਰਹਿਤੋ ਹਰਂ। ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਹਰੀ ਚੈਤੋ ਦ੍ਵਾਵੇਵ ਸਤ੍ਪਥਿ ਸ੍ਥਿਤੌ
ਉਹ ਮੂਰਖ ਮਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸ ਨੇ ਹਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਭੇਜਿਆ? ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਹਰੀ—ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਸੱਚੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਹਨ।
ਤਯੋਰਵਿਦਿਤਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਿਦ੍ਧਾਸਿਦ੍ਧਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨੋਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਂਚਮਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਮੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਮਾਸੀਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ, ਚਾਹੇ ਸਿੱਧ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੰਜਵਾਂ ਮੁੱਖ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਭਵਨ੍ਮੂਢੋ ਰਜਸਾ ਚੋਪਬृਂਹਿਤਃ। ਤਤੋऽਯਂ ਤੇਜਸਾ ਸृष੍ਟਿਮਮਨ੍ਯਤ ਮਯਾ ਕृਤਾ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੂਰਖ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਜੋ ਨਾਲ ਵਧ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੈ।
ਮਤ੍ਤੋऽਨ੍ਯੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵੈ ਦੇਵੋ ਯੇਨ ਸृष੍ਟਿਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਾ। ਸਹ ਦੇਵਾਃ ਸਗਂਧਰ੍ਵਾਃ ਪਸ਼ੁਪਕ੍ਸ਼ਿਮृਗਾਕੁਲਾਃ
ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਨੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਚਲਾਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਪਸ਼ੂ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਸਮੇਤ।
ਏਵਂ ਮੂਢਃ ਸ ਪਂਚਾਸ੍ਯੋ ਵਿਰਿਂਚਿਰਭਵਤ੍ਪੁਨਃ। ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਮੁਖਮੇਤਸ੍ਯ ऋਗ੍ਵੇਦਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੂਰਖ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪੰਜ-ਮੁਖੀ ਵਿਰਿੰਚੀ ਮੁੜ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਮੁੱਖ ਰਿਗਵੇਦ ਦਾ ਆਰੰਭਕ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਵਦਨਂ ਤਸ੍ਯ ਯਜੁਰ੍ਵੇਦਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਮ੍। ਤृਤੀਯਂ ਸਾਮਵੇਦਸ੍ਯ ਅਥਰ੍ਵਾਰ੍ਥਂ ਚਤੁਰ੍ਥਕਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਦੂਜਾ ਮੁੱਖ ਯਜੁਰਵੇਦ ਦਾ ਆਰੰਭਕ ਹੈ; ਤੀਜਾ ਸਾਮਵੇਦ ਦਾ, ਤੇ ਚੌਥਾ ਅਥਰਵਵੇਦ ਲਈ।
ਸਾਂਗੋਪਾਂਗੇਤਿਹਾਸਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰਹਸ੍ਯਾਨ੍ਸਸਂਗ੍ਰਹਾਨ੍। ਵੇਦਾਨਧੀਤੇ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪਂਚਮੇਨੋਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਸਾਰੇ ਅੰਗ, ਉਪ-ਅੰਗ, ਇਤਿਹਾਸ, ਰਾਜ਼ ਤੇ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਪੰਜਵੇਂ ਮੁੱਖ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾऽਸੁਰਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯਾਦ੍ਭੁਤਵਰ੍ਚਸਃ। ਤੇਜਸਾ ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂਤੇ ਦੀਪਾਃ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੇ ਯਥਾ
ਉਸ ਅਜੋਬੇ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਮੁੱਖ ਅੱਗੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀਪਕ ਮਿੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਪੁਰੇष੍ਵਪਿ ਸੋਦ੍ਵੇਗਾ ਹ੍ਯਵਰ੍ਤਂਤ ਵਿਚੇਤਸਃ। ਨ ਕਂਚਿਦ੍ਗਣਯੇਚ੍ਚਾਨ੍ਯਂ ਤੇਜਸਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪਤੇ ਪਰਾਨ੍
ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਭਟਕੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਗਿਣਦੇ; ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਭਿਗਂਤੁ ਨ ਚ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾਨ੍ਨੋਪਸਰ੍ਪਿਤੁਮ੍। ਸ਼ੇਕੁਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸੁਰਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਉਹ ਅੱਗੇ ਜਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਨੇੜੇ ਜਾ ਸਕਦੇ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਪਦਮ-ਯੋਨੀ ਮਹਾ-ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕੇ।
ਅਭਿਭੂਤਮਿਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾ ਹਤਤ੍ਵਿषਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਮਂਤ੍ਰਯਾਮਾਸੁਰ੍ਦੈਵਤਾ ਹਿਤਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਮਿਟੀ ਹੋਈ ਤੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਾਰਿਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਿਤ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਗਚ੍ਛਾਮਃ ਸ਼ਰਣਂ ਸ਼ਂਭੁਂ ਨਿਸ੍ਤੇਜਸੋऽਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ। ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ। ਨਮਸ੍ਤੇਸਰ੍ਵਸਤ੍ਵੇਸ਼ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ਨਮੋਨਮਃ੧੦੦ 1.14.
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਈਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਅੱਗੇ ਅਸੀਂ ਬੇਤਾਕਤ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਮਸਕਾਰ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ।
ਜਗਦ੍ਯੋਨੇ ਪਰਂਬ੍ਰਹ੍ਮ ਭੂਤਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸਨਾਤਨਃ। ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਸਰ੍ਵਜਗਤਾਂ ਤ੍ਵਂ ਹੇਤੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹ
ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਨੀਂਹ ਹੈਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਨਾਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈਂ।
ਏਵਂ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋਸੌ ਦੇਵਰ੍षਿਪਿਤृਦਾਨਵੈਃ। ਅਂਤਰ੍ਹਿਤ ਉਵਾਚੇਦਂ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਦੇਵੋ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਮੰਗੋ।'
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦਤ੍ਵਾ ਦੇਹਿ ਦੇਵ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਰੁਣ੍ਯਮਸ੍ਮਾਕਂ ਵਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਬਖ਼ਸ਼ੋ। ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਵਰ ਵੀ ਦਿਓ।'
ਯਦਸ੍ਮਾਕਂ ਮਹਦ੍ਵੀਰ੍ਯਂ ਤੇਜ ਓਜਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਪਂਚਮਾਸ੍ਯਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ
ਸਾਡੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਚਮਕ, ਜੋਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ — ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਮੂੰਹ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਵਿਨੇਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਤੇਜਾਂਸਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਭੋ। ਜਾਯਤੇ ਤੁ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ
ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੁੜ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਕਰ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨੋ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਮਸ੍ਕृਤਃ। ਜਗਾਮ ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾऽਸੌ ਰਜੋਹਂਕਾਰਮੂਢਧੀਃ
ਫਿਰ, ਮਿੱਠਾ ਚਿਹਰਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਰਜੋ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ੍ਤੁਵਂਤੋ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਸਮਾਵਿਸ਼ਨ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਮਾਗਤਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਨ ਜਜ੍ਞੇ ਰਜਸਾਵृਤਃ
ਦੇਵਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਵਡੇਸ਼ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅੰਦਰ ਆਏ; ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰਜੋ ਗੁਣ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਤੇਜਸਾ ਰਂਜਯਨ੍ਜਗਤ੍। ਤਦਾਦृਸ਼੍ਯਤ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸृਗ੍ਵਿਸ਼੍ਵਭਾਵਨਃ
ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਵਾਂਗ ਜਗਤ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ, ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਰਚਣਹਾਰ ਅਤੇ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਸਪਿਤਾਮਹਮਾਸੀਨਂ ਸਕਲਂ ਦੇਵਮਂਡਲਮ੍। ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਤਤੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਪਿਤਾਮਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਪਰਮੇਸ਼ਟੀਨ ਦੇ ਪਾਸ ਗਿਆ।
ਅਹੋਤਿਤੇਜਸਾ ਵਕ੍ਤ੍ਰਮਧਿਕਂ ਦੇਵ ਰਾਜਤੇ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਟ੍ਟਹਾਸਂ ਤੁ ਮੁਮੋਚ ਸ਼ਸ਼ਿਸ਼ੇਖਰਃ
ਹੇ ਦੇਵ, ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ,' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਲਾ ਰੁਦ੍ਰ ਉੱਚਾ ਹਾਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਾਮਾਂਗੁष੍ਠਨਖਾਗ੍ਰੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਂਚਮਂ ਸ਼ਿਰਃ। ਚਕਰ੍ਤ ਕਦਲੀਗਰ੍ਭਂ ਨਰਃ ਕਰਰੁਹੈਰਿਵ
ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਨਖ ਨਾਲ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੰਜਵਾਂ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਕੇਲ ਦੇ ਨਰਮ ਟੋਟੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਉਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਤੁ ਸ਼ਿਰਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭਵਹਸ੍ਤੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਤਦਾ। ਗ੍ਰਹਮਂਡਲਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਚਂਦ੍ਰਮਾਃ
ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸਿਰ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਕਰੋਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਕਪਾਲੇਨ ਨਨਰ੍ਤ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਸ਼ਿਖਰਸ੍ਥੇਨ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਕੈਲਾਸ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਪਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੱਚਣ ਲੱਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇ।