ਤਸ੍ਯਾ ਗਰ੍ਭੇ ਤ੍ਵਯਂ ਭਾਵੀ ਕਾਨੀਨਃ ਕੁਂਤਿਨਂਦਨਃ। ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਤੋ ਦੇਵਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਉਸ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ, ਹੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ।
ਤਥੇਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਰ੍ਦਿਵਾਕਰਃ। ਪੁਤ੍ਰਮੁਤ੍ਪਾਦਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕਾਨੀਨਂ ਬਲਗਰ੍ਵਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਹੀ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰੇਗਾ।'
ਯਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣੇਤਿ ਵੈ ਨਾਮ ਲੋਕਃ ਸਰ੍ਵੋ ਵਦਿष੍ਯਤਿ। ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਃ
'ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਰਣ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖੇਗੀ। ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਤੇ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਅਦੇਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵੈ ਲੋਕੇ ਵਸ੍ਤੁ ਕਿਂਚਿਚ੍ਚ ਕੇਸ਼ਵ। ਏਵਂ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਚੈਵੈਨਂ ਜਨਯੇ ਵਚਨਾਤ੍ਤਵ
'ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਅਣਪਾਈ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ। ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਨੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਕੇ ਜਨਮ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੁਰ੍ਦੇਵਂ ਦਾਨਵਘਾਤਿਨਮ੍। ਨਾਰਾਯਣਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰ੍ਦਧੇ ਰਵਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਅਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਗਤੇ ਦੇਵੇ ਭਾਸ੍ਕਰੇ ਵਾਰਿਤਸ੍ਕਰੇ। ਵृਦ੍ਧਸ਼੍ਰਵਸਮਪ੍ਯੇਵਮੁਵਾਚ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਃ
ਜਦੋਂ ਭਾਸਕਰ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਨਜ਼ਰੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਧਸ਼੍ਰਵਸ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ।
ਸਹਸ੍ਰਨੇਤ੍ਰਰਕ੍ਤੋਤ੍ਥੋ ਨਰੋऽਯਂ ਮਦਨੁਗ੍ਰਹਾਤ੍। ਸ੍ਵਾਂਸ਼ਭੂਤੋ ਦ੍ਵਾਪਰਾਂਤੇ ਯੋਕ੍ਤਵ੍ਯੋ ਭੂਤਲੇ ਤ੍ਵਯਾ
'ਇਹ ਮਨੁੱਖ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਲਹੂ ਤੋਂ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ, ਮੇਰੇ ਹੀ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ, ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਯਦਾ ਪਾਂਡੁਰ੍ਮਹਾਭਾਗਃ ਪृਥਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ। ਮਾਦ੍ਰੀਂ ਚਾਪਿ ਮਹਾਭਾਗ ਤਦਾਰਣ੍ਯਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
'ਜਦੋਂ ਮਹਾਂਭਾਗ ਪਾਂਡੂ ਪ੍ਰਥਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਲੈ ਲਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਵੀ, ਤਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯਰਣ੍ਯਸਂਸ੍ਥਸ੍ਯ ਮृਗਃ ਸ਼ਾਪਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ। ਤੇਨ ਚੋਤ੍ਪਨ੍ਨਵੈਰਾਗ੍ਯਃ ਸ਼ਤਸ਼ृਗਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
'ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗਾ, ਇੱਕ ਹਿਰਣ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵੇਗਾ। ਉਸ ਕਰਕੇ, ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸ਼ਤਸ਼੍ਰਿੰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਪੁਤ੍ਰਾਨਭੀਪ੍ਸਨ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੋਤ੍ਥਾਨ੍ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸ ਪ੍ਰਵਦਿष੍ਯਤਿ। ਅਨੀਪ੍ਸਂਤੀ ਤਦਾ ਕੁਂਤੀ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾਰਂ ਸਾ ਵਦਿष੍ਯਤਿ
'ਆਪਣੀ ਬੀਜ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਖੇਗਾ। ਤਦ ਕੁੰਤੀ, ਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖੇਗੀ।'
ਨਾਹਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਰਾਜਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨਿਚ੍ਛੇ ਕਥਂਚਨ। ਦੈਵਤੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਨਿਚ੍ਛੇ ਨਰਾਧਿਪ
'ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਮਰਤਿਆਂ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ। ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।'
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਂਤ੍ਯੈ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਕ੍ਰ ਕੁਂਤ੍ਯੈ ਦੇਯੋ ਨਰਸ੍ਤਤਃ। ਵਚਸਾ ਚ ਮਦੀਯੇਨ ਏਵਂ ਕੁਰੁ ਸ਼ਚੀਪਤੇ
'ਜਦ ਉਹ ਮੰਗੇ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਤੂੰ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਦੇ। ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਐਸਾ ਕਰ, ਹੇ ਸ਼ਚੀਪਤੀ।'
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਦਾ ਵਿष੍ਣੁਂ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਦੁਃਖਿਤੋ ਵਚਃ। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਮਨ੍ਵਂਤਰੇऽਤੀਤੇ ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿਕੇ ਯੁਗੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ: ਇਸ ਪਿਛਲੇ ਮਨਵੰਤਰ ਵਿੱਚ, ਚੌਵੀ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ—
ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਰਘੁਕੁਲੇ ਗृਹੇ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਚ। ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਸ਼ਾਂਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਚ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਤੂੰ ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ।
ਰਾਮਰੂਪੇਣ ਭਵਤਾ ਸੀਤਾਰ੍ਥਮਟਤਾ ਵਨੇ। ਮਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਹਿਂਸਿਤੋ ਦੇਵ ਸੂਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰਹਿਤਾਰ੍ਥਿਨਾ
ਰਾਮ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਸੀਤਾ ਦੀ ਖਾਤਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਿਆ; ਹੇ ਦੇਵ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ, ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ।
ਵਾਲਿਨਾਮ ਪ੍ਲਵਂਗੇਂਦ੍ਰਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਾਰ੍ਥੇ ਤ੍ਵਯਾ ਯਤਃ। ਦੁਃਖੇਨਾਨੇਨ ਤਪ੍ਤੋਹਂ ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਨ ਸੁਤਂ ਨਰਮ੍
ਵਾਲੀ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਖਾਤਰ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਇਸ ਦੁਖ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤਣੀ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਮਨੁੱਖੀ ਪੁੱਤ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਅਗृਹ੍ਣਮਾਨਂ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰਂ ਕਾਰਣਾਂਤਰਵਾਦਿਨਮ੍। ਹਰਿਃ ਪ੍ਰੋਚੇ ਸ਼ੁਨਾਸੀਰਂ ਭੁਵੋ ਭਾਰਾਵਤਾਰਣੇ
ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਹੋਰ ਕਾਰਣ ਦੱਸ ਕੇ ਮਨੁੱਖੀ ਪੁੱਤ ਲੈਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਦ ਹਰੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸ਼ੁਨਾਸੀਰ ਨਾਲ ਕੀਤੀ।
ਅਵਤਾਰਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਤ੍ਵਹਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਸੂਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਜਯਾਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਜਸ੍ਯ ਤੇ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਖੁਦ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਵਾਂਗਾ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤੇ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ।
ਸਾਰਥ੍ਯਂ ਚ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨਾਸ਼ਂ ਕੁਰੁਕੁਲਸ੍ਯ ਚ। ਤਤੋ ਹृष੍ਟੋਭਵਚ੍ਛਕ੍ਰੋ ਵਿष੍ਣੁਵਾਕ੍ਯੇਨ ਤੇਨ ਹ
ਮੈਂ ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਵੀ ਬਣਾਂਗਾ ਤੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ਕਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਨਰਂ ਹृष੍ਟਃ ਸਤ੍ਯਂ ਚਾਸ੍ਤੁ ਵਚਸ੍ਤਵ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰੇषਯਿਤ੍ਵਾऽਚ੍ਯੁਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੋਵੇ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵ ਨੇ ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਭੇਜ ਕੇ, ਆਪ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵੈ ਪੁਨਃ। ਤ੍ਵਯਾ ਸृष੍ਟਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍
ਫਿਰ ਪੁੰਡਰੀਕਾਖਸ਼ ਨੇ ਜਾ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸਾਰੀ ਤ੍ਰਿਲੋਕੀ, ਚਲ-ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ।
ਆਵਾਂ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਕਰਣੇ ਸਹਾਯੌ ਚ ਤਵ ਪ੍ਰਭੋ। ਸ੍ਵਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਨਾਸ਼ਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਦੇਵ ਨ ਬੁਧ੍ਯਸੇ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਆਪ ਰਚਨਾ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਜਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।
ਕृਤਂ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ਂਭੁਮੇਤਂ ਜਿਘਾਂਸਤਾ। ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸृष੍ਟਃ ਕੋਪੇਨ ਵੈ ਪੁਮਾਨ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇਰੇ ਰੋਸ ਵਿਚ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਤੋਂ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਮਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਪਰਂ ਕੁਰੁ। ਗृਹ੍ਣਨ੍ਵਹ੍ਨਿਤ੍ਰਯਂ ਦੇਵ ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਮੁਪਾਹਰ
ਇਸ ਪਾਪ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰ; ਤਿੰਨ ਅੱਗਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵ, ਅਗਨਿਹੋਤਰ ਯਜਨਾ ਕਰ।
ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥੇ ਤਥਾ ਦੇਸ਼ੇ ਵਨੇ ਵਾਪਿ ਪਿਤਾਮਹ। ਸ੍ਵਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸਹਿਤੋ ਯਜ੍ਞਂ ਕੁਰੁष੍ਵਾਸ੍ਮਤ੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਾਤ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਨੂੰ ਪੁਰੋਹਿਤ ਮੰਨ ਕੇ ਯਜਨਾ ਕਰ।
ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ੍ਤਥਾਦਿਤ੍ਯਾ ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਜਗਤ੍ਪਤੇ। ਆਦੇਸ਼ਂ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਂਤਿ ਯਤੋਸ੍ਮਾਕਂ ਭਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵ, ਆਦਿਤਯ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਵੀ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੇਰਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨਣਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਏਕੋਹਿ ਗਾਰ੍ਹਪਤ੍ਯੋਗ੍ਨਿਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਗ੍ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਿਤੀਯਕਃ। ਆਹਵਨੀਯਸ੍ਤृਤੀਯਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰਿਕੁਂਡੇषੁ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯ
ਇੱਕ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਅੱਗ, ਦੂਜੀ ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ, ਤੇ ਤੀਜੀ ਆਹਵਨੀ ਅੱਗ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਕੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ।
ਵਰ੍ਤੁਲੇ ਤ੍ਵਰ੍ਚਯਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ਮਾਮਥੋ ਧਨੁਰਾਕृਤੌ। ਚਤੁਃਕੋਣੇ ਹਰਂ ਦੇਵਂ ऋਗ੍ਯਜੁਃਸਾਮਨਾਮਭਿਃ
ਗੋਲ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਜ; ਧਨੁ-ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਚੌਕੋਣੇ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਦੇਵ, ਹਰਾ ਨੂੰ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜ।
ਅਗ੍ਨੀਨੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਤਪਸਾ ਪਰਾਮृਦ੍ਧਿਮਵਾਪ੍ਯ ਚ। ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਹੁਤ੍ਵਾਗ੍ਨੀਨ੍ਸ਼ਮਯਿष੍ਯਸਿ
ਤਪ ਨਾਲ ਅੱਗਾਂ ਜਗਾ ਕੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਵਧੀਕਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਦਿਵਯ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਅੱਗਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰੇਗਾ।
ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਾਤ੍ਪਰਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਪਵਿਤ੍ਰਮਿਹ ਪਠ੍ਯਤੇ। ਸੁਕृਤੇਨਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਂਤਿ ਭੁਵਿ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇੱਥੇ ਅਗਨਿਹੋਤਰ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ; ਚੰਗੀ ਅਗਨਿਹੋਤਰ ਯਜਨਾ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।