ਯੋਗ੍ਯੋऽਯਮਿਤਿ ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਭੁਜਮਰ੍ਪਯਤ੍। ਤਦ੍ਬਿਭੇਦਾਤਿਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਸ਼ੂਲੇਨ ਸ਼ਸ਼ਿਸ਼ੇਖਰਃ
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਇਹ ਯੋਗ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਬਾਂਹ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ; ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਤਤੋ ਧਾਰਾ ਸ਼ੋਣਿਤਸ੍ਯ ਵਿਭੋਰ੍ਭੁਜਾਤ੍। ਜਾਂਬੂਨਦਰਸਾਕਾਰਾ ਵਹ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲੇਵ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਲਾਲ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ, ਖੂਨ ਦੀ ਧਾਰ ਵਹਿਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਨਿਪਪਾਤ ਕਪਾਲਾਂਤਸ਼੍ਸ਼ਮ੍ਭੁਨਾ ਸਾ ਪ੍ਰਭਿਕ੍ਸ਼ਿਤਾ। ऋਜ੍ਵੀ ਵੇਗਵਤੀ ਤੀਵ੍ਰਾ ਸ੍ਪृਸ਼ਂਤੀ ਤ੍ਵਾਂਬਰਂ ਜਵਾਤ੍
ਉਹ ਧਾਰ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਖੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਈ, ਤੇ ਸਿੱਧੀ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਹੋਈ ਡਿੱਗੀ।
ਪਂਚਾਸ਼ਦ੍ਯੋਜਨਾ ਦੈਰ੍ਘ੍ਯਾਦ੍ਵਿਸ੍ਤਾਰਾਦ੍ਦਸ਼ਯੋਜਨਾ। ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਸਾ ਸਮੁਵਾਹ ਹਰੇਰ੍ਭੁਜਾਤ੍
ਉਹ ਧਾਰ ਪੰਜਾਹ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਤੇ ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਸੀ, ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਵਹੀ।
ਇਯਂਤਂ ਕਾਲਮੀਸ਼ੋਸੌ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਃ। ਦਤ੍ਤਾ ਨਾਰਾਯਣੇਨਾਥ ਕਾਪਾਲੇ ਪਾਤ੍ਰ ਉਤ੍ਤਮੇ
ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਭਿਖਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਭਿਖਾ ਲੈਂਦਾ ਰਿਹਾ; ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਉਹ ਭਿਖਾ ਵਧੀਆ ਖੋਪੜੀ-ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤੋ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਂਭੁਂ ਪਰਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਵਾ ਨ ਵਾ ਪਾਤ੍ਰਂ ਤਤੋ ਵੈ ਪਰਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਇਹ ਉੱਚਾ ਬਚਨ ਕਿਹਾ: 'ਪਾਤਰ ਭਰ ਗਿਆ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ?'
ਸਤੋਯਾਂਬੁਦਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਹਰੇਰ੍ਹਰਃ। ਸ਼ਸ਼ਿਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਨਯਨਃ ਸ਼ਸ਼ਿਸ਼ੇਖਰਸ਼ੋਭਿਤਃ
ਹਰੀ ਦੇ ਬਚਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰਾ — ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਹਨ, ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ —
ਕਪਾਲੇ ਦृष੍ਟਿਮਾਵੇਸ਼੍ਯ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਨੇਤ੍ਰੈਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍। ਅਂਗੁਲ੍ਯਾ ਘਟਯਨ੍ਪ੍ਰਾਹ ਕਪਾਲਂ ਪਰਿਪੂਰਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਖੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਤੱਕਿਆ, ਤੇ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਖੋਪੜੀ ਨੂੰ ਟਕਟਕਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਖੋਪੜੀ ਭਰ ਗਈ ਹੈ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਤਾਂ ਵਾਣੀਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਧਾਰਾਂ ਸਮਾਹਰਤ੍। ਪਸ਼੍ਤੋऽਥ ਹਰੇਰੀਸ਼ਃ ਸ੍ਵਾਂਗੁਲ੍ਯਾ ਰੁਧਿਰਂ ਤਦਾ
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਧਾਰ ਰੋਕ ਲਈ; ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਖੂਨ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ।
ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਦृष੍ਟਿਪਾਤੈਰ੍ਮਮਂਥ ਸਃ। ਮਥ੍ਯਮਾਨੇ ਤਤੋ ਰਕ੍ਤੇ ਕਲਿਲਂ ਬੁਦ੍ਬੁਦਂ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ; ਜਦ ਖੂਨ ਘੁੰਮਿਆ, ਤਦ धीरे-धीਰੇ ਬੁੱਲਬੁਲੇ ਬਣੇ।
ਬਭੂਵ ਚ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕਿਰੀਟੀ ਸਸ਼ਰਾਸਨਃ। ਬਦ੍ਧਤੂਣੀਰਯੁਗਲੋ ਵृषਸ੍ਕਂਧੋਙ੍ਗੁਲਿਤ੍ਰਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਤੋਂ ਇਕ ਆਦਮੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ — ਮਕੁਟ ਪਹਿਨਿਆ, ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਨਾਲ, ਦੋ ਤੂਣੀ ਬੰਨ੍ਹੇ, ਵੱਝ-ਕੰਧ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ।
ਪੁਰੁषੋ ਵਹ੍ਨਿਸਂਕਾਸ਼ਃ ਕਪਾਲੇ ਸਂਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਾਹ ਰੁਦ੍ਰਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਖੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਆਦਮੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਕਿਹਾ:
ਕਪਾਲੇ ਭਵ ਕੋ ਵਾऽਯਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤੋऽਭਵਨ੍ਨਰਃ। ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਰੇਰੀਸ਼ਸ੍ਤਮੁਵਾਚ ਵਿਭੋ ਸ਼ृਣੁ
'ਹੇ ਭਵ, ਇਹ ਆਦਮੀ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਖੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ?' ਹਰੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸੁਣੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ।'
ਨਰੋ ਨਾਮੈष ਪੁਰੁषਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਵਰਃ। ਭਵਤੋਕ੍ਤੋ ਨਰ ਇਤਿ ਨਰਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਇਹ ਆਦਮੀ ਨਰਾ ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ, ਉੱਚੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਰਾ ਕਿਹਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਨਰਾ ਹੀ ਕਹਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਚੋਭੌ ਯੁਗੇ ਖ੍ਯਾਤੌ ਭਵਿष੍ਯਤਃ। ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪਰਿਪਾਲਨੇ
'ਨਰਾ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ — ਦੋਵੇਂ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਣਗੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ।'
ਏष ਨਾਰਾਯਣਸਖੋ ਨਰਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਅਥਾਸੁਰਵਧੇ ਸਾਹ੍ਯਂ ਤਵ ਕਰ੍ਤਾ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
'ਇਹ ਨਰਾ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਸਾਥੀ ਹੋਵੇਗਾ; ਫਿਰ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਤੇਰਾ ਸਹਾਇਕ ਬਣੇਗਾ।'
ਮੁਨਿਰ੍ਜ੍ਞਾਨਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਯਾਂ ਜੇਤਾ ਲੋਕੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤੇਜੋਧਿਕਮਿਦਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਂਚਮਂ ਸ਼ਿਰਃ
ਇਕ ਰਿਸ਼ੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪਰਖ ਵਿੱਚ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੰਜਵਾਂ ਸਿਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਹੈ।
ਤੇਜਸੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਦੀਪ੍ਤਾਦ੍ਭੁਜਸ੍ਯ ਤਵ ਸ਼ੋਣਿਤਾਤ੍। ਮਮ ਦृष੍ਟਿ ਨਿਪਾਤਾਚ੍ਚ ਤ੍ਰੀਣਿ ਤੇਜਾਂਸਿ ਯਾਨਿ ਤੁ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਤੇਜਸਵੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇਰੇ ਬਾਂਹ ਦੇ ਲਹੂ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਦੀ ਝਲਕ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਤਾਕਤਾਂ—
ਤਤ੍ਸਂਯੋਗਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਿਜੇष੍ਯਤਿ। ਅਵਧ੍ਯਾ ਯੇ ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਦੁਰ੍ਜਯਾ ਅਪਿ ਚਾਪਰੇ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇਗਾ; ਜੋ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਣਗੇ।
ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਚਾਮਰਾਣਾਂ ਚ ਤੇषਾਮੇष ਭਯਂਕਰਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ਼੍ਚ ਹਰਿਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਹਰਿ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਪਾਲਸ੍ਥਃ ਸ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤੁष੍ਟਾਵ ਹਰਕੇਸ਼ਵੌ। ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਂਜਲਿਮਾਧਾਯ ਤਦਾ ਵੀਰ ਉਦਾਰਧੀਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਖੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਹਰਾ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਰਲਾ ਤੇ ਉੱਚ ਸੋਚ ਵਾਲਾ।
ਕਿਂਕਰੋਮੀਤਿ ਤੌ ਪ੍ਰਾਹ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਤਮੁਵਾਚ ਹਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?' ਤੇ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ, ਮਹਾਨ ਹਰਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸृष੍ਟੋ ਨਰੋ ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਸ੍ਤ੍ਵਮੇਨਂ ਤੁ ਨਿषੂਦਯ। ਇਤ੍ਥਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਂਜਲਿਧਰਂ ਸ੍ਤੁਵਂਤਂ ਸ਼ਂਕਰੋ ਨਰਮ੍
ਮੈਂ ਇੱਕ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ; ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਜੋ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਥੈਵਾਂਜਲਿਸਂਬਦ੍ਧਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਕਰਦ੍ਵਯਮ੍। ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯਾਥ ਕਪਾਲਾਤ੍ਤਂ ਪੁਨਰ੍ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ, ਜੋ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਕੜ ਕੇ, ਤੇ ਖੋਪੜੀ ਵਿੱਚੋਂ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਿਆ।
ਸ ਏष ਪੁਰੁषੋ ਰੌਦ੍ਰੋ ਯੋ ਮਯਾ ਵੇਦਿਤਸ੍ਤਵ। ਵਿष੍ਣੁਹੁਂਕਾਰਰਚਿਤਮੋਹਨਿਦ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਿਤਃ
ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮੰਨਿਆ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਗਰਜ ਤੋਂ ਬਣੀ ਮੋਹ ਦੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਿਬੋਧਯੈਨਂ ਤ੍ਵਰਿਤਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਹਰਃ। ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਨਰੇਣਾਨੇਨ ਵੈ ਤਦਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜਗਾ ਦੇ—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਰਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ—
ਵਾਮਪਾਦਹਤਃ ਸੋਪਿ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਮਹਾਬਲਃ। ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਭਵਤ੍ਸ੍ਵੇਦਰਕ੍ਤਜਯੋਰ੍ਮਹਤ੍
ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ; ਫਿਰ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਤੇ ਲਹੂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਵਿਸ੍ਫਾਰਿਤਧਨੁਃ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਨਾਦਿਤਾਸ਼ੇषਭੂਤਲਮ੍। ਕਵਚਂ ਸ੍ਵੇਦਜਸ੍ਯੈਕਂ ਰਕ੍ਤਜੇਨ ਤ੍ਵਪਾਕृਤਮ੍
ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਗੂੰਜੀ; ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਦਾ ਕਵਚ ਲਹੂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਨੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਸਮੇਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਦ੍ਵਯਂ ਤਯੋਃ। ਯੁਧ੍ਯਤੋਃ ਸਮਤੀਤਂ ਚ ਸ੍ਵੇਦਰਕ੍ਤਜਯੋਰ੍ਨृਪ
ਇੰਝ, ਜਦ ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੋ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪਸੀਨੇ ਤੇ ਲਹੂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਲੜਦੇ ਰਹੇ।
ਰਕ੍ਤਜਂ ਦ੍ਵਿਭੁਜਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵੇਦਜਂ ਚੈਵ ਸਂਗਤੌ। ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਵਾਸੁਦੇਵੋਗਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਦਨਂ ਪਰਮ੍
ਲਹੂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਨੂੰ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਨੂੰ ਲੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਉੱਚ ਦਰ 'ਤੇ ਗਿਆ।