ਸ੍ਵੇਦਤਃ ਕੁਂਡਲੀ ਜਜ੍ਞੇ ਸਧਨੁष੍ਕੋ ਮਹੇषੁਧਿਃ। ਸਹਸ੍ਰਕਵਚੀ ਵੀਰਃ ਕਿਂਕਰੋਮੀਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਕੁੰਡਲੀ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਧਨੁ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਕਵਚਾਂ ਵਾਲਾ ਵੀਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਤਮੁਵਾਚ ਵਿਰਿਂਚਸ੍ਤੁ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਰੁਦ੍ਰਮੋਜਸਾ। ਹਨ੍ਯਤਾਮੇष ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਜਾਯਤੇ ਨ ਯਥਾ ਪੁਨਃ
ਤਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਾ ਲਵੇ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਨੁਰੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਪृष੍ਠਤਃ। ਸਂਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਬਾਣਹਸ੍ਤੋਤਿਰੌਦ੍ਰਦृਕ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਧਨੁ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਤੀਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਭੀਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ। ਅਪਕ੍ਰਾਂਤਸ੍ਤਤੋ ਵੇਗਾਦ੍ਵਿष੍ਣੋਰਾਸ਼੍ਰਮਮਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਉਸ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਡਰ ਗਿਆ; ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤ੍ਰਾਹਿਤ੍ਰਾਹੀਤਿ ਮਾਂ ਵਿष੍ਣੋ ਨਰਾਦਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਨ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਃ ਪਾਪੋ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਰੂਪੋ ਭਯਂਕਰਃ
‘ਬਚਾ ਲੋ, ਬਚਾ ਲੋ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ! ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਇਹ ਪਾਪੀ, ਮਲੇਛ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ।’
ਯਥਾ ਹਨ੍ਯਾਨ੍ਨ ਮਾਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਜਗਤ੍ਪਤੇ। ਹੁਂਕਾਰਧ੍ਵਨਿਨਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਨਰਮ੍
‘ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਐਸਾ ਕਰ ਕਿ ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੇ।’ ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਹੰਕਾਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਯੋਗਾਤ੍ਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਦृਕ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸਾਂਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਜੋਗ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉੱਥੇ ਆਏ ਵਿਰੂਪ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤਸ੍ਸ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਮੌ ਦृष੍ਟੋ ਦੇਵੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ। ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ। ਪੌਤ੍ਰੋ ਹਿ ਮੇ ਭਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰ ਕਂ ਤੇ ਕਾਮਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਮ ਸਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪੌਤਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ। ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਿਹੜੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂ?'
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣਂ ਦੇਵਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦੇਹੀਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ। ਕਪਾਲਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾਗ੍ਰੇ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਂਸ੍ਤੇਜਸੋਤ੍ਕਟਮ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਭਿਖਾ ਦੋ,' ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕ ਖੋਪੜੀ ਦਿਖਾਈ ਜੋ ਤੇਜ਼ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਪਾਲਪਾਣਿਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਂ ਵਿष੍ਣੁਰਚਿਨ੍ਤਯਤ੍। ਕੋਨ੍ਯੋ ਯੋਗ੍ਯੋ ਭਵੇਦ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਦਾਨਸ੍ਯ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਖੋਪੜੀ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਭਿਖਾ ਲੈਣ ਲਈ ਹੋਰ ਕੌਣ ਯੋਗ ਹੈ?'
ਯੋਗ੍ਯੋऽਯਮਿਤਿ ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਭੁਜਮਰ੍ਪਯਤ੍। ਤਦ੍ਬਿਭੇਦਾਤਿਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਸ਼ੂਲੇਨ ਸ਼ਸ਼ਿਸ਼ੇਖਰਃ
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਇਹ ਯੋਗ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਬਾਂਹ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ; ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਤਤੋ ਧਾਰਾ ਸ਼ੋਣਿਤਸ੍ਯ ਵਿਭੋਰ੍ਭੁਜਾਤ੍। ਜਾਂਬੂਨਦਰਸਾਕਾਰਾ ਵਹ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲੇਵ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਲਾਲ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ, ਖੂਨ ਦੀ ਧਾਰ ਵਹਿਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਨਿਪਪਾਤ ਕਪਾਲਾਂਤਸ਼੍ਸ਼ਮ੍ਭੁਨਾ ਸਾ ਪ੍ਰਭਿਕ੍ਸ਼ਿਤਾ। ऋਜ੍ਵੀ ਵੇਗਵਤੀ ਤੀਵ੍ਰਾ ਸ੍ਪृਸ਼ਂਤੀ ਤ੍ਵਾਂਬਰਂ ਜਵਾਤ੍
ਉਹ ਧਾਰ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਖੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਈ, ਤੇ ਸਿੱਧੀ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਹੋਈ ਡਿੱਗੀ।
ਪਂਚਾਸ਼ਦ੍ਯੋਜਨਾ ਦੈਰ੍ਘ੍ਯਾਦ੍ਵਿਸ੍ਤਾਰਾਦ੍ਦਸ਼ਯੋਜਨਾ। ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਸਾ ਸਮੁਵਾਹ ਹਰੇਰ੍ਭੁਜਾਤ੍
ਉਹ ਧਾਰ ਪੰਜਾਹ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਤੇ ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਸੀ, ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਵਹੀ।
ਇਯਂਤਂ ਕਾਲਮੀਸ਼ੋਸੌ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਃ। ਦਤ੍ਤਾ ਨਾਰਾਯਣੇਨਾਥ ਕਾਪਾਲੇ ਪਾਤ੍ਰ ਉਤ੍ਤਮੇ
ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਭਿਖਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਭਿਖਾ ਲੈਂਦਾ ਰਿਹਾ; ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਉਹ ਭਿਖਾ ਵਧੀਆ ਖੋਪੜੀ-ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤੋ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਂਭੁਂ ਪਰਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਵਾ ਨ ਵਾ ਪਾਤ੍ਰਂ ਤਤੋ ਵੈ ਪਰਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਇਹ ਉੱਚਾ ਬਚਨ ਕਿਹਾ: 'ਪਾਤਰ ਭਰ ਗਿਆ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ?'
ਸਤੋਯਾਂਬੁਦਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਹਰੇਰ੍ਹਰਃ। ਸ਼ਸ਼ਿਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਨਯਨਃ ਸ਼ਸ਼ਿਸ਼ੇਖਰਸ਼ੋਭਿਤਃ
ਹਰੀ ਦੇ ਬਚਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰਾ — ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਹਨ, ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ —
ਕਪਾਲੇ ਦृष੍ਟਿਮਾਵੇਸ਼੍ਯ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਨੇਤ੍ਰੈਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍। ਅਂਗੁਲ੍ਯਾ ਘਟਯਨ੍ਪ੍ਰਾਹ ਕਪਾਲਂ ਪਰਿਪੂਰਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਖੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਤੱਕਿਆ, ਤੇ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਖੋਪੜੀ ਨੂੰ ਟਕਟਕਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਖੋਪੜੀ ਭਰ ਗਈ ਹੈ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਤਾਂ ਵਾਣੀਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਧਾਰਾਂ ਸਮਾਹਰਤ੍। ਪਸ਼੍ਤੋऽਥ ਹਰੇਰੀਸ਼ਃ ਸ੍ਵਾਂਗੁਲ੍ਯਾ ਰੁਧਿਰਂ ਤਦਾ
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਧਾਰ ਰੋਕ ਲਈ; ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਖੂਨ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ।
ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਦृष੍ਟਿਪਾਤੈਰ੍ਮਮਂਥ ਸਃ। ਮਥ੍ਯਮਾਨੇ ਤਤੋ ਰਕ੍ਤੇ ਕਲਿਲਂ ਬੁਦ੍ਬੁਦਂ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ; ਜਦ ਖੂਨ ਘੁੰਮਿਆ, ਤਦ धीरे-धीਰੇ ਬੁੱਲਬੁਲੇ ਬਣੇ।
ਬਭੂਵ ਚ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕਿਰੀਟੀ ਸਸ਼ਰਾਸਨਃ। ਬਦ੍ਧਤੂਣੀਰਯੁਗਲੋ ਵृषਸ੍ਕਂਧੋਙ੍ਗੁਲਿਤ੍ਰਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਤੋਂ ਇਕ ਆਦਮੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ — ਮਕੁਟ ਪਹਿਨਿਆ, ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਨਾਲ, ਦੋ ਤੂਣੀ ਬੰਨ੍ਹੇ, ਵੱਝ-ਕੰਧ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ।
ਪੁਰੁषੋ ਵਹ੍ਨਿਸਂਕਾਸ਼ਃ ਕਪਾਲੇ ਸਂਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਾਹ ਰੁਦ੍ਰਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਖੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਆਦਮੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਕਿਹਾ:
ਕਪਾਲੇ ਭਵ ਕੋ ਵਾऽਯਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤੋऽਭਵਨ੍ਨਰਃ। ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਰੇਰੀਸ਼ਸ੍ਤਮੁਵਾਚ ਵਿਭੋ ਸ਼ृਣੁ
'ਹੇ ਭਵ, ਇਹ ਆਦਮੀ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਖੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ?' ਹਰੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸੁਣੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ।'
ਨਰੋ ਨਾਮੈष ਪੁਰੁषਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਵਰਃ। ਭਵਤੋਕ੍ਤੋ ਨਰ ਇਤਿ ਨਰਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਇਹ ਆਦਮੀ ਨਰਾ ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ, ਉੱਚੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਰਾ ਕਿਹਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਨਰਾ ਹੀ ਕਹਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਚੋਭੌ ਯੁਗੇ ਖ੍ਯਾਤੌ ਭਵਿष੍ਯਤਃ। ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪਰਿਪਾਲਨੇ
'ਨਰਾ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ — ਦੋਵੇਂ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਣਗੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ।'
ਏष ਨਾਰਾਯਣਸਖੋ ਨਰਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਅਥਾਸੁਰਵਧੇ ਸਾਹ੍ਯਂ ਤਵ ਕਰ੍ਤਾ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
'ਇਹ ਨਰਾ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਸਾਥੀ ਹੋਵੇਗਾ; ਫਿਰ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਤੇਰਾ ਸਹਾਇਕ ਬਣੇਗਾ।'
ਮੁਨਿਰ੍ਜ੍ਞਾਨਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਯਾਂ ਜੇਤਾ ਲੋਕੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤੇਜੋਧਿਕਮਿਦਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਂਚਮਂ ਸ਼ਿਰਃ
ਇਕ ਰਿਸ਼ੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪਰਖ ਵਿੱਚ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੰਜਵਾਂ ਸਿਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਹੈ।
ਤੇਜਸੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਦੀਪ੍ਤਾਦ੍ਭੁਜਸ੍ਯ ਤਵ ਸ਼ੋਣਿਤਾਤ੍। ਮਮ ਦृष੍ਟਿ ਨਿਪਾਤਾਚ੍ਚ ਤ੍ਰੀਣਿ ਤੇਜਾਂਸਿ ਯਾਨਿ ਤੁ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਤੇਜਸਵੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇਰੇ ਬਾਂਹ ਦੇ ਲਹੂ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਦੀ ਝਲਕ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਤਾਕਤਾਂ—
ਤਤ੍ਸਂਯੋਗਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਿਜੇष੍ਯਤਿ। ਅਵਧ੍ਯਾ ਯੇ ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਦੁਰ੍ਜਯਾ ਅਪਿ ਚਾਪਰੇ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇਗਾ; ਜੋ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਣਗੇ।
ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਚਾਮਰਾਣਾਂ ਚ ਤੇषਾਮੇष ਭਯਂਕਰਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ਼੍ਚ ਹਰਿਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਹਰਿ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।