ਏਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰਾਨਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰਾਃ ਪੁਰਾ ਜਾਤਾਃ ਕृਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਬੋਲਿਆ: ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖਿਓ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ ਜਨਮ ਹੋ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਭਵਨ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਹੋ।
ਇਦਾਨੀਂ ਕਥਮੇਵੇਦਂ ਵ੍ਰਤਂ ਵੇਦਵਿਲੋਪਕਮ੍। ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਕਰ੍ਤੁਮਾਰਬ੍ਧਂ ਨਗ੍ਨਮੁਂਡਿਕਮਂਡਲੁ
ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਨੰਗੇ, ਮੂੰਡੇ ਸਿਰ ਅਤੇ ਜਲ ਦੇ ਘੜੇ ਲੈ ਕੇ?
ਮਯੂਰਧ੍ਵਜਧਾਰਿਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਚੈਵੇਹ ਤਿष੍ਠਥ। ਦਾਨਵਾ ਊਚੁਃ। ਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਾਸੁਰਭਾਵ ऋषਿਧਰ੍ਮੇ ਵਯਂ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਛਾਂ ਵਾਲੇ ਝੰਡੇ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਕੇ ਇੱਥੇ ਖੜੇ ਹੋ? ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੁਭਾਵ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।
ਧਰ੍ਮਵृਦ੍ਧਿਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਚਰਾਮਃ ਸਰ੍ਵਜਂਤੁषੁ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਰਾਜ੍ਯਮਖਿਲਂ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸ਼ਕ੍ਰ ਵ੍ਰਜਸ੍ਵ ਚ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਰਾਜ ਭੋਗ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਚਲਾ ਜਾ।
ਤਥੇਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਘਵਾ ਪੁਨਰ੍ਯਾਤਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍। ਏਵਂ ਤੇ ਮੋਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀष੍ਮ ਦੇਵਪੁਰੋਧਸਾ
‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਕਹਿ ਕੇ ਮਘਵਾਨ ਮੁੜ ਕੇ ਤ੍ਰਿਭਵਨ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀ ਵਲੋਂ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਨਰ੍ਮਦਾ ਸਰਿਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਾ ਦਾਨਵਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਮਨੁਬੋਧਿਤਾਃ
ਨਰਮਦਾ ਦਰਿਆ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਇੱਥੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਕੇ ਸੂਚਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਹਰਣੇ ਚਕ੍ਰੁਃ ਕ੍ਰੂਰਾਂ ਪੁਨਰ੍ਮਤਿਮ੍
ਫਿਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਉਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੁੜ ਕਰੂੜ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ। ਕਥਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰੁषਾਜ੍ਜਾਤੋ ਹ੍ਯਰ੍ਜੁਨਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਕਥਂ ਕਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਕਾਨੀਨਃ ਸੂਤਜਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮਿਆ? ਅਤੇ ਕਰਣ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੂਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਵੈਧ ਜਨਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ?
ਵਰਂ ਤਯੋਃ ਕਥਂ ਭੂਤਂ ਨਿਸਰ੍ਗਾਦੇਵ ਤਦ੍ਵਦ। ਬृਹਤ੍ਕੌਤੂਹਲਂ ਮਹ੍ਯਂ ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਿਆ, ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ? ਇਹ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਛਿਨ੍ਨੇ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਪੁਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ। ਲਲਾਟੇ ਸ੍ਵੇਦਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਾਡਯਦ੍ਭੁਵਿ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਪਸੀਨਾ ਨਿਕਲਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ।
ਸ੍ਵੇਦਤਃ ਕੁਂਡਲੀ ਜਜ੍ਞੇ ਸਧਨੁष੍ਕੋ ਮਹੇषੁਧਿਃ। ਸਹਸ੍ਰਕਵਚੀ ਵੀਰਃ ਕਿਂਕਰੋਮੀਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਕੁੰਡਲੀ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਧਨੁ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਕਵਚਾਂ ਵਾਲਾ ਵੀਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਤਮੁਵਾਚ ਵਿਰਿਂਚਸ੍ਤੁ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਰੁਦ੍ਰਮੋਜਸਾ। ਹਨ੍ਯਤਾਮੇष ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਜਾਯਤੇ ਨ ਯਥਾ ਪੁਨਃ
ਤਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਾ ਲਵੇ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਨੁਰੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਪृष੍ਠਤਃ। ਸਂਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਬਾਣਹਸ੍ਤੋਤਿਰੌਦ੍ਰਦृਕ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਧਨੁ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਤੀਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਭੀਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ। ਅਪਕ੍ਰਾਂਤਸ੍ਤਤੋ ਵੇਗਾਦ੍ਵਿष੍ਣੋਰਾਸ਼੍ਰਮਮਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਉਸ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਡਰ ਗਿਆ; ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤ੍ਰਾਹਿਤ੍ਰਾਹੀਤਿ ਮਾਂ ਵਿष੍ਣੋ ਨਰਾਦਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਨ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਃ ਪਾਪੋ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਰੂਪੋ ਭਯਂਕਰਃ
‘ਬਚਾ ਲੋ, ਬਚਾ ਲੋ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ! ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਇਹ ਪਾਪੀ, ਮਲੇਛ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ।’
ਯਥਾ ਹਨ੍ਯਾਨ੍ਨ ਮਾਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਜਗਤ੍ਪਤੇ। ਹੁਂਕਾਰਧ੍ਵਨਿਨਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਨਰਮ੍
‘ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਐਸਾ ਕਰ ਕਿ ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੇ।’ ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਹੰਕਾਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਯੋਗਾਤ੍ਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਦृਕ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸਾਂਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਜੋਗ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉੱਥੇ ਆਏ ਵਿਰੂਪ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤਸ੍ਸ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਮੌ ਦृष੍ਟੋ ਦੇਵੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ। ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ। ਪੌਤ੍ਰੋ ਹਿ ਮੇ ਭਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰ ਕਂ ਤੇ ਕਾਮਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਮ ਸਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪੌਤਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ। ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਿਹੜੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂ?'
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣਂ ਦੇਵਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦੇਹੀਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ। ਕਪਾਲਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾਗ੍ਰੇ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਂਸ੍ਤੇਜਸੋਤ੍ਕਟਮ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਭਿਖਾ ਦੋ,' ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕ ਖੋਪੜੀ ਦਿਖਾਈ ਜੋ ਤੇਜ਼ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਪਾਲਪਾਣਿਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਂ ਵਿष੍ਣੁਰਚਿਨ੍ਤਯਤ੍। ਕੋਨ੍ਯੋ ਯੋਗ੍ਯੋ ਭਵੇਦ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਦਾਨਸ੍ਯ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਖੋਪੜੀ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਭਿਖਾ ਲੈਣ ਲਈ ਹੋਰ ਕੌਣ ਯੋਗ ਹੈ?'
ਯੋਗ੍ਯੋऽਯਮਿਤਿ ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਭੁਜਮਰ੍ਪਯਤ੍। ਤਦ੍ਬਿਭੇਦਾਤਿਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਸ਼ੂਲੇਨ ਸ਼ਸ਼ਿਸ਼ੇਖਰਃ
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਇਹ ਯੋਗ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਬਾਂਹ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ; ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਤਤੋ ਧਾਰਾ ਸ਼ੋਣਿਤਸ੍ਯ ਵਿਭੋਰ੍ਭੁਜਾਤ੍। ਜਾਂਬੂਨਦਰਸਾਕਾਰਾ ਵਹ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲੇਵ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਲਾਲ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ, ਖੂਨ ਦੀ ਧਾਰ ਵਹਿਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਨਿਪਪਾਤ ਕਪਾਲਾਂਤਸ਼੍ਸ਼ਮ੍ਭੁਨਾ ਸਾ ਪ੍ਰਭਿਕ੍ਸ਼ਿਤਾ। ऋਜ੍ਵੀ ਵੇਗਵਤੀ ਤੀਵ੍ਰਾ ਸ੍ਪृਸ਼ਂਤੀ ਤ੍ਵਾਂਬਰਂ ਜਵਾਤ੍
ਉਹ ਧਾਰ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਖੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਈ, ਤੇ ਸਿੱਧੀ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਹੋਈ ਡਿੱਗੀ।
ਪਂਚਾਸ਼ਦ੍ਯੋਜਨਾ ਦੈਰ੍ਘ੍ਯਾਦ੍ਵਿਸ੍ਤਾਰਾਦ੍ਦਸ਼ਯੋਜਨਾ। ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਸਾ ਸਮੁਵਾਹ ਹਰੇਰ੍ਭੁਜਾਤ੍
ਉਹ ਧਾਰ ਪੰਜਾਹ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਤੇ ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਸੀ, ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਵਹੀ।
ਇਯਂਤਂ ਕਾਲਮੀਸ਼ੋਸੌ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਃ। ਦਤ੍ਤਾ ਨਾਰਾਯਣੇਨਾਥ ਕਾਪਾਲੇ ਪਾਤ੍ਰ ਉਤ੍ਤਮੇ
ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਭਿਖਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਭਿਖਾ ਲੈਂਦਾ ਰਿਹਾ; ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਉਹ ਭਿਖਾ ਵਧੀਆ ਖੋਪੜੀ-ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤੋ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਂਭੁਂ ਪਰਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਵਾ ਨ ਵਾ ਪਾਤ੍ਰਂ ਤਤੋ ਵੈ ਪਰਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਇਹ ਉੱਚਾ ਬਚਨ ਕਿਹਾ: 'ਪਾਤਰ ਭਰ ਗਿਆ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ?'
ਸਤੋਯਾਂਬੁਦਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਹਰੇਰ੍ਹਰਃ। ਸ਼ਸ਼ਿਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਨਯਨਃ ਸ਼ਸ਼ਿਸ਼ੇਖਰਸ਼ੋਭਿਤਃ
ਹਰੀ ਦੇ ਬਚਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰਾ — ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਹਨ, ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ —
ਕਪਾਲੇ ਦृष੍ਟਿਮਾਵੇਸ਼੍ਯ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਨੇਤ੍ਰੈਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍। ਅਂਗੁਲ੍ਯਾ ਘਟਯਨ੍ਪ੍ਰਾਹ ਕਪਾਲਂ ਪਰਿਪੂਰਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਖੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਤੱਕਿਆ, ਤੇ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਖੋਪੜੀ ਨੂੰ ਟਕਟਕਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਖੋਪੜੀ ਭਰ ਗਈ ਹੈ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਤਾਂ ਵਾਣੀਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਧਾਰਾਂ ਸਮਾਹਰਤ੍। ਪਸ਼੍ਤੋऽਥ ਹਰੇਰੀਸ਼ਃ ਸ੍ਵਾਂਗੁਲ੍ਯਾ ਰੁਧਿਰਂ ਤਦਾ
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਧਾਰ ਰੋਕ ਲਈ; ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਖੂਨ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ।
ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਦृष੍ਟਿਪਾਤੈਰ੍ਮਮਂਥ ਸਃ। ਮਥ੍ਯਮਾਨੇ ਤਤੋ ਰਕ੍ਤੇ ਕਲਿਲਂ ਬੁਦ੍ਬੁਦਂ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ; ਜਦ ਖੂਨ ਘੁੰਮਿਆ, ਤਦ धीरे-धीਰੇ ਬੁੱਲਬੁਲੇ ਬਣੇ।