ਤਤਸ੍ਤੇ ਦਾਨਵਾ ਭੀष੍ਮਾ ਊਚੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗੁਰੁਂ ਵਚਃ। ਦੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਨੋ ਮਹਾਭਾਗ ਭ੍ਰੂਣਕਾਨਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਭੀਮ ਦਾਨਵ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਦীক্ষਾ ਦੋ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭ੍ਰੂਣਾਂ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਹਾਂ।'
ਤਥਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਤਾਨਾਹ ਸਮਯੇਨ ਪੁਰੋਹਿਤਃ। ਪ੍ਰਣਾਮੋ ਨਾਨ੍ਯਦੇਵੇषੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵਃ ਕਦਾਚਨ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾ ਕਰੋ।'
ਏਕਸ੍ਥਾਨੇ ਯਦਾ ਭਕ੍ਤਂ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਰਸਂਪੁਟੇ। ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਨੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਤੋਯਂ ਕੇਸ਼ਕੀਟਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਇੱਕ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖਾਓ; ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਵੀ ਕੇਸ਼ ਤੇ ਕੀੜਿਆਂ ਤੋਂ ਸਾਫ ਹੋਵੇ।
ਤੁਲ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਾਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨਾਨ੍ਯਦृष੍ਟਿਹਤਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਮੇਤੇਨ ਵਿਭੋ ਆਚਾਰੇਣ ਤਥਾ ਕੁਰੁ੪੦੦ 1.13.
ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਨਾਪਸੰਦ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝੋ, ਕਦੇ ਵੀ ਪੱਖਪਾਤ ਨਾਲ ਨਾ ਵਰਤੋ; ਭੋਜਨ ਵੀ ਇਸੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਓ।
ਭਵਧ੍ਵਂ ਸਹਿਤਾ ਯੂਯਂ ਤੇ ਤਥਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਭਾਗਿਨਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਨਿਯਮਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਦਨੁਪੁਂਗਵਾਨ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਰਹੋ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੁਕਤੀ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀ ਹੋਵੋਗੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਨਿਯਮ ਬਣਾਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ।
ਜਗਾਮ ਧਿषਣੋ ਰਾਜਨ੍ਦੇਵਲੋਕਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍। ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਸ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਕਾਰਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਧਿਸ਼ਣ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੇਵ ਲੋਕ 'ਚ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਤ੍ਵਸੁਰਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਰ੍ਮਦਾਮਭਿਤੋ ਵਸਨ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਦਾਨਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੇਨ ਵਿਨਾ ਕृਤਾਨ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਅਸੁਰ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗੇ; ਉਥੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਤਤੋ ਹृष੍ਟੋ ਨਮੁਚਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵੈ ਵਚਃ। ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਂ ਯਜ੍ਞਹਨਂ ਧਰ੍ਮਘ੍ਨਂ ਵੇਦਨਿਂਦਕਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਨਮੁਚੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼, ਜੋ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ, ਧਰਮ ਦਾ ਵਧੀ, ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—'
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਾਣਂ ਪ੍ਰਘਸਂ ਵਿਘਸਂ ਤਥਾ। ਮੁਚਿਂ ਚੈਵ ਤਥਾ ਬਾਣਂ ਵਿਰੋਚਨਮਥਾਪਿ ਵਾ
'ਕਰੂਣ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਖਾਣ-ਪੀਂਣ ਦਾ ਲਾਲਚੀ, ਮੁਚੀ, ਬਾਣਾ, ਤੇ ਵੀਰੋਚਨ ਵੀ—'
ਮਹਿषਾਕ੍ਸ਼ਂ ਬਾष੍ਕਲਂ ਚ ਪ੍ਰਚਂਡਂ ਚਂਡਕਂ ਤਥਾ। ਰੋਚਮਾਨਂ ਤਥਾਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਸੁषੇਣਂ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਮ੍
'ਮਹਿਸ਼ਾਕਸ਼, ਬਾਸ਼ਕਲ, ਪ੍ਰਚੰਡ, ਚੰਡਕ, ਰੋਚਮਾਨ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਗਰ, ਤੇ ਸੁਸ਼ੇਣ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।'
ਏਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰਾਨਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰਾਃ ਪੁਰਾ ਜਾਤਾਃ ਕृਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਬੋਲਿਆ: ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖਿਓ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ ਜਨਮ ਹੋ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਭਵਨ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਹੋ।
ਇਦਾਨੀਂ ਕਥਮੇਵੇਦਂ ਵ੍ਰਤਂ ਵੇਦਵਿਲੋਪਕਮ੍। ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਕਰ੍ਤੁਮਾਰਬ੍ਧਂ ਨਗ੍ਨਮੁਂਡਿਕਮਂਡਲੁ
ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਨੰਗੇ, ਮੂੰਡੇ ਸਿਰ ਅਤੇ ਜਲ ਦੇ ਘੜੇ ਲੈ ਕੇ?
ਮਯੂਰਧ੍ਵਜਧਾਰਿਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਚੈਵੇਹ ਤਿष੍ਠਥ। ਦਾਨਵਾ ਊਚੁਃ। ਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਾਸੁਰਭਾਵ ऋषਿਧਰ੍ਮੇ ਵਯਂ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਛਾਂ ਵਾਲੇ ਝੰਡੇ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਕੇ ਇੱਥੇ ਖੜੇ ਹੋ? ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੁਭਾਵ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।
ਧਰ੍ਮਵृਦ੍ਧਿਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਚਰਾਮਃ ਸਰ੍ਵਜਂਤੁषੁ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਰਾਜ੍ਯਮਖਿਲਂ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸ਼ਕ੍ਰ ਵ੍ਰਜਸ੍ਵ ਚ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਰਾਜ ਭੋਗ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਚਲਾ ਜਾ।
ਤਥੇਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਘਵਾ ਪੁਨਰ੍ਯਾਤਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍। ਏਵਂ ਤੇ ਮੋਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀष੍ਮ ਦੇਵਪੁਰੋਧਸਾ
‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਕਹਿ ਕੇ ਮਘਵਾਨ ਮੁੜ ਕੇ ਤ੍ਰਿਭਵਨ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀ ਵਲੋਂ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਨਰ੍ਮਦਾ ਸਰਿਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਾ ਦਾਨਵਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਮਨੁਬੋਧਿਤਾਃ
ਨਰਮਦਾ ਦਰਿਆ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਇੱਥੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਕੇ ਸੂਚਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਹਰਣੇ ਚਕ੍ਰੁਃ ਕ੍ਰੂਰਾਂ ਪੁਨਰ੍ਮਤਿਮ੍
ਫਿਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਉਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੁੜ ਕਰੂੜ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ। ਕਥਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰੁषਾਜ੍ਜਾਤੋ ਹ੍ਯਰ੍ਜੁਨਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਕਥਂ ਕਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਕਾਨੀਨਃ ਸੂਤਜਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮਿਆ? ਅਤੇ ਕਰਣ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੂਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਵੈਧ ਜਨਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ?
ਵਰਂ ਤਯੋਃ ਕਥਂ ਭੂਤਂ ਨਿਸਰ੍ਗਾਦੇਵ ਤਦ੍ਵਦ। ਬृਹਤ੍ਕੌਤੂਹਲਂ ਮਹ੍ਯਂ ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਿਆ, ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ? ਇਹ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਛਿਨ੍ਨੇ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਪੁਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ। ਲਲਾਟੇ ਸ੍ਵੇਦਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਾਡਯਦ੍ਭੁਵਿ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਪਸੀਨਾ ਨਿਕਲਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ।
ਸ੍ਵੇਦਤਃ ਕੁਂਡਲੀ ਜਜ੍ਞੇ ਸਧਨੁष੍ਕੋ ਮਹੇषੁਧਿਃ। ਸਹਸ੍ਰਕਵਚੀ ਵੀਰਃ ਕਿਂਕਰੋਮੀਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਕੁੰਡਲੀ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਧਨੁ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਕਵਚਾਂ ਵਾਲਾ ਵੀਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਤਮੁਵਾਚ ਵਿਰਿਂਚਸ੍ਤੁ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਰੁਦ੍ਰਮੋਜਸਾ। ਹਨ੍ਯਤਾਮੇष ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਜਾਯਤੇ ਨ ਯਥਾ ਪੁਨਃ
ਤਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਾ ਲਵੇ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਨੁਰੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਪृष੍ਠਤਃ। ਸਂਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਬਾਣਹਸ੍ਤੋਤਿਰੌਦ੍ਰਦृਕ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਧਨੁ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਤੀਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਭੀਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ। ਅਪਕ੍ਰਾਂਤਸ੍ਤਤੋ ਵੇਗਾਦ੍ਵਿष੍ਣੋਰਾਸ਼੍ਰਮਮਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਉਸ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਡਰ ਗਿਆ; ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤ੍ਰਾਹਿਤ੍ਰਾਹੀਤਿ ਮਾਂ ਵਿष੍ਣੋ ਨਰਾਦਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਨ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਃ ਪਾਪੋ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਰੂਪੋ ਭਯਂਕਰਃ
‘ਬਚਾ ਲੋ, ਬਚਾ ਲੋ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ! ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਇਹ ਪਾਪੀ, ਮਲੇਛ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ।’
ਯਥਾ ਹਨ੍ਯਾਨ੍ਨ ਮਾਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਜਗਤ੍ਪਤੇ। ਹੁਂਕਾਰਧ੍ਵਨਿਨਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਨਰਮ੍
‘ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਐਸਾ ਕਰ ਕਿ ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੇ।’ ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਹੰਕਾਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਯੋਗਾਤ੍ਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਦृਕ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸਾਂਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਜੋਗ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉੱਥੇ ਆਏ ਵਿਰੂਪ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤਸ੍ਸ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਮੌ ਦृष੍ਟੋ ਦੇਵੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ। ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ। ਪੌਤ੍ਰੋ ਹਿ ਮੇ ਭਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰ ਕਂ ਤੇ ਕਾਮਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਮ ਸਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪੌਤਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ। ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਿਹੜੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂ?'
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣਂ ਦੇਵਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦੇਹੀਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ। ਕਪਾਲਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾਗ੍ਰੇ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਂਸ੍ਤੇਜਸੋਤ੍ਕਟਮ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਭਿਖਾ ਦੋ,' ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕ ਖੋਪੜੀ ਦਿਖਾਈ ਜੋ ਤੇਜ਼ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਪਾਲਪਾਣਿਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਂ ਵਿष੍ਣੁਰਚਿਨ੍ਤਯਤ੍। ਕੋਨ੍ਯੋ ਯੋਗ੍ਯੋ ਭਵੇਦ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਦਾਨਸ੍ਯ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਖੋਪੜੀ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਭਿਖਾ ਲੈਣ ਲਈ ਹੋਰ ਕੌਣ ਯੋਗ ਹੈ?'