ਤ੍ਰਯੀਮਾਰ੍ਗਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਾਯਾਮੋਹੇਨ ਤੇਸੁਰਾਃ। ਕਾਰਿਤਾਸ੍ਤਨ੍ਮਯਾ ਹ੍ਯਾਸਂਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਤਤ੍ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਾਃ
ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਮਾਇਆ ਦੇ ਭਰਮ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਰਵਾਏ ਗਏ; ਹੋਰ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋਏ।
ਤੈਰਪ੍ਯਨ੍ਯੇ ਪਰੇ ਤੈਸ਼੍ਚ ਤੈਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯੈਸ੍ਤਥਾਪਰੇ। ਨਮੋऽਰ੍ਹਤੇ ਚੇਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਗਮੇ ਸ੍ਥਿਰਵਾਦਿਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਤਾਂ ਵਿਚ ਡਟ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਸਭਾ ਵਿਚ 'ਅਰਹਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਕਿਹਾ।
ਅਲ੍ਪੈਰਹੋਭਿਃ ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਤੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਯੀ। ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਤਾਂਬਰਧृਨ੍ਮਾਯਾਮੋਹੋ ਜਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਦੈਤ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਏ; ਫਿਰ, ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਭਰਮ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾਇਆ।
ਸੋਨ੍ਯਾਨਪ੍ਯਸੁਰਾਨ੍ਗਤ੍ਵਾ ਊਚੇਨ੍ਯਨ੍ਮਧੁਰਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍। ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਰ੍ਥਂ ਯਦਿ ਵੋ ਵਾਞ੍ਛਾ ਨਿਰ੍ਵਾਣਾਰ੍ਥਾਯ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ: 'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ—'
ਤਦਲਂ ਪਸ਼ੁਘਾਤਾਦਿ ਦੁष੍ਟਧਰ੍ਮੈਰ੍ਨਿਬੋਧਤ। ਵਿਜ੍ਞਾਨਮਯਮੇਤਦ੍ਵੈ ਤ੍ਵਸ਼ੇषਮਧਿਗਚ੍ਛਤ
ਹੁਣ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਕਤਲ ਵਗੈਰਾ ਜਿਹੇ ਮੰਦ ਕਰਤਵਾਂ ਬਸ ਕਰੋ; ਸਮਝੋ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਬਾਕੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ।
ਬੁਧ੍ਯਧ੍ਵਂ ਮੇ ਵਚਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ਬੁਧੈਰੇਵਮਿਹੋਦਿਤਮ੍। ਜਗਦੇਤਦਨਾਧਾਰਂ ਭ੍ਰਾਂਤਿਜ੍ਞਾਨਾਨੁਤਤ੍ਪਰਮ੍
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਥੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ; ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਅਧਾਰ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਰਾਗਾਦਿਦੁष੍ਟਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਤੇ ਭਵਸਂਕਟੇ। ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਂ ਵਚਨਂ ਸ ਤੇषਾਂ ਮੁਕ੍ਤਿਯੋਜਿਤਮ੍
ਰਾਗ ਆਦਿ ਮੰਦ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਟਕ ਕੇ, ਜੀਵ ਜੀਵਨ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਭਟਕਦਾ ਹੈ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਤਥਾ ਤਥਾਵਦਦ੍ਧਰ੍ਮਂ ਤਤ੍ਯਜੁਸ੍ਤੇ ਯਥਾਯਥਾ। ਕੇਚਿਦ੍ਵਿਨਿਂਦਾਂ ਵੇਦਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਮਪਰੇ ਨृਪ
ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਧਰਮ ਬੋਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਕੁਝ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਕਲਾਪਸ੍ਯ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾਮ੍। ਨੈਤਦ੍ਯੁਕ੍ਤਿਸਹਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਹਿਂਸਾ ਧਰ੍ਮਾਯ ਜਾਯਤੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਯਜਨ ਦੇ ਕਰਮ ਤੇ ਦੁਜਨਮੀਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ; ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝਦਾਰੀ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਿੰਸਾ ਨੂੰ ਧਰਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਵੀਂष੍ਯਨਲਦਗ੍ਧਾਨਿ ਫਲਾਨ੍ਯਰ੍ਹਂਤਿ ਕੋਵਿਦਾਃ। ਨਿਹਤਸ੍ਯ ਪਸ਼ੋਰ੍ਯਜ੍ਞੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਯਦੀष੍ਯਤੇ
ਗਿਆਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸਾੜੇ ਹੋਏ ਹਵਨ ਫਲਦਾਇਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਪਸ਼ੂ ਮਾਰ ਕੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—
ਸ੍ਵਪਿਤਾ ਯਜਮਾਨੇਨ ਕਿਂ ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਨ ਹਨ੍ਯਤੇ। ਤृਪ੍ਤਯੇ ਜਾਯਤੇ ਪੁਂਸੋ ਭੁਕ੍ਤਮਨ੍ਯੇਨ ਚੇਦ੍ਯਦਿ
ਜੇ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਪਣਾ ਪਿਤਾ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ, ਤਾਂ ਫਾਇਦਾ ਕੀ? ਜੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਹੈ।
ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਵਸਤੋ ਨ ਵਹੇਯੁਃ ਪ੍ਰਵਾਸਿਨਃ। ਯਜ੍ਞੈਰਨੇਕੈਰ੍ਦੇਵਤ੍ਵਮਵਾਪ੍ਯੇਂਦ੍ਰੇਣ ਭੁਜ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਪਰਦੇਸੀ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰੇ, ਪਰਦੇਸੀ ਉਹ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਂਦੇ; ਕਈ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਭੋਗ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਮ੍ਯਾਦਿ ਯਦਿ ਚੇਤ੍ਕਾष੍ਠਂ ਤਦ੍ਵਰਂ ਪਤ੍ਰਭੁਕ੍ਪਸ਼ੁਃ। ਜਨਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧੇਯਮਿਤ੍ਯੇਤਦਵਗਮ੍ਯ ਤੁ ਤਦ੍ਵਚਃ
ਜੇ ਸ਼ਮੀ ਆਦਿ ਲੱਕੜ ਖਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਪਸ਼ੂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸਮਝ ਕੇ, ਇਸ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼੍ਰੇਯਸੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰੋਚਤਾਂ ਯਨ੍ਮਯੇਰਿਤਮ੍। ਨ ਹ੍ਯਾਪ੍ਤਵਾਦਾ ਨਭਸੋ ਨਿਪਤਂਤਿ ਮਹਾਸੁਰਾਃ
ਮੇਰੀ ਗੱਲ, ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਨਾ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਛੱਡ ਦਿਓ; ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੱਚੇ ਬੋਲਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦੇ।
ਯੁਕ੍ਤਿਮਦ੍ਵਚਨਂ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਮਯਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਭਵਦ੍ਵਿਧੈਃ। ਦਾਨਵਾ ਊਚੁਃ। ਤਤ੍ਵਵਾਦੇ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਸ੍ਤਵ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਜੋ ਗੱਲ ਸਮਝਦਾਰੀ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਮੰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸੱਚੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ ਆ ਗਏ ਹਾਂ।
ਕੁਰੁष੍ਵਾਨੁਗ੍ਰਹਂ ਚਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋਸਿ ਯਦਿ ਪ੍ਰਭੋ। ਸਂਭਾਰਾਨਾਹਰਾਮੋਦ੍ਯ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਯੋਗ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਿਰਪਾ ਦਿਖਾਓ। ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਲੋੜੀਂਦੇ ਸਮਾਨ ਤੇ ਦীক্ষਾ ਲਈ ਯੋਗ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਿਆਵਾਂਗੇ।
ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਯੇਨਾਸ਼ੁ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਹਸ੍ਤਗਤੋ ਭਵੇਤ੍। ਤਤਸ੍ਤਾਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਾਯਾਮੋਹੋਸੁਰਾਂਸ੍ਤਦਾ
ਤੁਹਾਡੀ ਮੇਹਰ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਜਲਦੀ ਸਾਡੇ ਹੱਥ ਆ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਃ ਸ਼ਾਸਨਂ ਹ੍ਯੇष ਮਦੀਯੋ ਗੁਰੁਰਗ੍ਰ੍ਯਧੀਃ। ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਨਿਦੇਸ਼ਾਨ੍ਮਮ ਸਤ੍ਤਮਃ
ਇਹ ਜੋ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਗੁਰੂ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦীক্ষਾ ਦੇਵੇਗਾ।
ਏਤਾਨ੍ਦੀਕ੍ਸ਼ਯ ਭੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਚਨਾਨ੍ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਕਾਨ੍। ਗਤੇ ਮੋਹੇ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤੇ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦীক্ষਾ ਦੇ। ਜਦੋਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮੋਹ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਦੇਹਿ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਸਂਸਾਰਮੋਚਨੀਮ੍। ਤਥੇਤ੍ਯਾਹੋਸ਼ਨਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਨਰ੍ਮਦਾਮਨੁ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਦীক্ষਾ ਦੇ ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ਼ਨਾਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਠੀਕ ਹੈ, ਚਲੋ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਨਾਲ।'
ਭੋਭੋਸ੍ਤ੍ਯਜਤ ਵਾਸਾਂਸਿ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕਾਰਯਿਤਾਸ੍ਮਿ ਵਃ। ਏਵਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾ ਭੀष੍ਮ ਭृਗੁਰੂਪੇਣ ਧੀਮਤਾ
ਹੇ ਦੋਸਤੋ, ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਉਤਾਰੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਦীক্ষਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਭ੍ਰਿਗੂ ਰੂਪ ਵਿਚ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੇ ਦীক্ষਾ ਦਿੱਤੀ।
ਆਂਗਿਰਸੇਨ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਕृਤਾ ਦਿਗ੍ਵਾਸਸੋਸੁਰਾਃ। ਬਰ੍ਹਿਪਿਚ੍ਛਧ੍ਵਜਂ ਤੇषਾਂ ਗੁਂਜਿਕਾ ਚਾਰੁਮਾਲਿਕਾਂ
ਉਥੇ ਆੰਗਿਰਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰ ਬਣਾਏ। ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਤੇ ਗੂੰਜੀ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਦਤ੍ਵਾ ਚਕਾਰ ਤੇषਾਂ ਤੁ ਸ਼ਿਰਸੋ ਲੁਂਚਨਂ ਤਤਃ। ਕੇਸ਼ਸ੍ਯੋਤ੍ਪਾਟਨਂ ਚੈਵ ਪਰਮਂ ਧਰ੍ਮਸਾਧਨਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਵਾਲ ਲੁੰਚੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ।
ਧਨਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵੋ ਧਨਦਃ ਕੇਸ਼ਲੁਂਚਨਾਤ੍। ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪਰਮਿਕਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸਦਾ ਵੇषਸ੍ਯ ਧਾਰਣਾਤ੍
ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵਾਲ ਲੁੰਚਣ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਫਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਣ ਨਾਲ।
ਨਿਤ੍ਯਤ੍ਵਂ ਲਭ੍ਯਤੇ ਹ੍ਯੇਵਂ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰਾਹਾਰ੍ਹਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਵਾਲੋਤ੍ਪਾਟੇਨ ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਮਾਨੁषੈਰ੍ਲਭ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਿਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਮਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਰਹਤ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵਾਲ ਲੁੰਚਣ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਬਣਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਤਤ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਦਂ ਯਤਃ। ਮਨੋਰਥੋ ਹਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਲੋਕੇ ਵੈ ਮਾਨੁषੇ ਕਦਾ
ਇਹ ਕਿਉਂ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਜਦ ਇਹ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ? ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਜਦ ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਯਾਦ੍ਭਾਰਤੇ ਵਰ੍षੇ ਜਨ੍ਮਨਃ ਸ਼੍ਰਾਵਕੇ ਕੁਲੇ। ਤਪਸਾ ਯੁਞ੍ਜ੍ਮਹੇਸ੍ਮਾਨ੍ਵੈ ਕੇਸ਼ੋਤ੍ਪਾਟਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਇਸ ਭਾਰਤ ਦੇਸ ਵਿਚ, ਜਦ ਕਿਸੇ ਸ੍ਰਾਵਕ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਹੋਵੇ, ਅਸੀਂ ਤਪ ਕਰੀਏ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਾਲ ਲੁੰਚਣ ਨਾਲ ਕਰੀਏ।
ਤੀਰ੍ਥਂਕਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਤਥਾ ਤੈਸ੍ਤੁ ਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਃ। ਛਾਯਾਕृਤਂ ਫਣੀਂਦ੍ਰੇਣ ਧ੍ਯਾਨਮਾਰ੍ਗਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਕਮ੍
ਚੌਵੀ ਤੀਰਥੰਕਰਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਫਣੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਛਾਂ ਕਰਕੇ ਧਿਆਨ ਦਾ ਰਾਹ ਦੱਸਿਆ।
ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਂ ਮਂਤ੍ਰਵਾਦੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਹਸ੍ਤਗਤੋਰ੍ਹਤਂ। ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਵਾ ਭਵਿਤਾ ਨੂਨਂ ਵਿਚਾਰਃ ਕੋਤ੍ਰ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅਰਹਤ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੀ ਸੰਦੇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕਦਾ ਸ੍ਯਾਮਰ੍षਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਸਮਤੇਜਸਃ। ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਰਾਗਿਣਸ਼੍ਚੈਵਮਨੁਪਂਚਾਂਗਕਂ ਤਥਾ
ਕਦੋਂ ਅਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀ ਬਣਾਂਗੇ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਵਿਰਾਗ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰੀਏ, ਤੇ ਪੰਜ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਵੀ।