ਕੁਧਰ੍ਮਾ ਦਾਰਸਹਿਤੈਰ੍ਹਿਂਸਾਪ੍ਰਾਯਾਃ ਕृਤਾਹਿਤੈਃ। ਅਰ੍ਦ੍ਧਨਾਰੀਸ਼੍ਵਰੋ ਰੁਦ੍ਰ ਕਥਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਰੁਦਰ, ਜੋ ਅੱਧਾ ਮਰਦ ਅਤੇ ਅੱਧਾ ਔਰਤ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਗਲਤ ਕਰਮ, ਹਿੰਸਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਵृਤੋ ਭੂਤਗਣੈਰ੍ਭੂਰਿਭੂषਿਤਸ਼੍ਚਾਸ੍ਥਿਭਿਸ੍ਤਥਾ। ਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਨੈਵ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋਤ੍ਰ ਲੋਕਾਃ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਂਤਿ ਵੈ ਤਥਾ
ਉਹ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਗਿਰਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਨਾ ਉਹ ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਇੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹਿਂਸਾਯਾਮਾਸ੍ਥਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਥਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ। ਰਜੋਗੁਣਾਤ੍ਮਕੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਵਾਂ ਸृष੍ਟਿਮੁਪਜੀਵਤਿ
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਹਿੰਸਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਰਜੋ ਗੁਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਹੀ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਰ੍षਯੋਥ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਵੈਦਿਕਂ ਪਕ੍ਸ਼ਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਹਿਂਸਾਪ੍ਰਾਯਾਃ ਸਦਾ ਕ੍ਰੂਰਾ ਮਾਂਸਾਦਾਃ ਪਾਪਕਾਰਿਣਃ
ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਕਸਰ ਹਿੰਸਕ, ਸਦਾ ਕਠੋਰ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਪਾਪ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਸੁਰਾਸ੍ਤੁ ਮਦ੍ਯਪਾਨੇਨ ਮਾਂਸਾਦਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤ੍ਵਮੀ। ਧਰ੍ਮੇਣਾਨੇਨ ਕਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਕਥਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਕੌਣ ਸਵਰਗ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਯਚ੍ਚ ਯਜ੍ਞਾਦਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਸ੍ਮਾਰ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਦਿਕਂ ਤਥਾ। ਤਤ੍ਰ ਨੈਵਾਪਵਰ੍ਗੋਸ੍ਤਿ ਯਤ੍ਰੈषਾ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਜੋ ਵੀ ਕਰਮ, ਯਜਨ ਜਾਂ ਸ਼ਰਾਧ ਆਦਿ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਜ਼ਿਕਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਯਜ੍ਞਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਸ਼ੁਂ ਹਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੁਧਿਰਕਰ੍ਦਮਮ੍। ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਗਮ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਨਰਕਃ ਕੇਨ ਗਮ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਗੰਦਗੀ ਕਰਕੇ, ਕੋਈ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਰਕ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?
ਯਦਿ ਭੁਕ੍ਤਮਿਹਾਨ੍ਯੇਨ ਤृਪ੍ਤਿਰਨ੍ਯਸ੍ਯ ਜਾਯਤੇ। ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਵਸਤਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਨ ਸ ਭੋਜਨਮਾਹਰੇਤ੍
ਜੇ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਖਾਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਲਈ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਪ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਆਕਾਸ਼ਗਾਮਿਨੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪਤਿਤਾ ਮਾਂਸਭਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍। ਤੇषਾਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਨੈਵੇਹ ਦਾਨਵਾਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਕਰਕੇ ਗਿਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਦਾਨਵੋ, ਨਾ ਇੱਥੇ ਸਵਰਗ ਹੈ, ਨਾ ਮੁਕਤੀ।
ਜਾਤਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਂ ਜਂਤੋਰਿष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਾਯਤੇ। ਆਤ੍ਮਮਾਂਸੋਪਮਂ ਮਾਂਸਂ ਕਥਂ ਖਾਦੇਤ ਪਂਡਿਤਃ
ਜੋ ਵੀ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਜੀਵਨ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪੰਡਿਤ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਾਸ ਵਰਗਾ ਮਾਸ ਕਿਵੇਂ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯੋਨਿਜਾਸ੍ਤੁ ਕਥਂ ਯੋਨਿਂ ਸੇਵਂਤੇ ਜਂਤਵਸ੍ਤ੍ਵਮੀ। ਮੈਥੁਨੇਨ ਕਥਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਾਸ੍ਯਂਤੇ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰ। ਮृਦ੍ਭਸ੍ਮਨਾ ਯਤ੍ਰਸ਼ੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤੁ ਕਾ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਜੀਵ ਜਣਨੀ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਫਿਰ ਜਣਨੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿੱਥੇ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਰਾਖ ਨਾਲ ਸ਼ੁਧੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਸੱਚੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਕਿੱਥੇ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਵਿਪਰੀਤਤਮਂ ਲੋਕਂ ਪਸ਼੍ਯ ਦਾਨਵ ਯਾਦृਸ਼ਮ੍। ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕृਤੋਤ੍ਸਰ੍ਗੇ ਸ਼ਿਸ਼੍ਨਾਪਾਨੇ ਤੁ ਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਦਾਨਵ, ਵੇਖ ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਕਿੰਨਾ ਉਲਟ ਹੈ: ਜਿੱਥੇ ਵਿਣ ਅਤੇ ਮੂਤਰ ਦੇ ਨਿਕਾਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅੰਗ ਨਾਲ ਮੂਤਰ ਪੀਣ ਨੂੰ ਸ਼ੁਧੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤੇ ਵਾ ਭੋਜਨੇ ਰਾਜਨ੍ਕਥਂ ਨਾਪਾਨਸ਼ਿਸ਼੍ਨਯੋਃ
ਰਾਜਾ, ਜਦ ਖਾਣਾ ਖਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਮੂਤਰ ਦੇ ਅੰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ?
ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਸ਼ੋਧਨਂ ਤਦ੍ਵਦ੍ਵਿਪਰੀਤਾ ਸ੍ਥਿਤਿਸ੍ਤ੍ਵਿਯਮ੍। ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਤੇਨੈਵ ਕੁਰ੍ਵਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਉੱਥੇ ਸ਼ੁਧੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਇਹ ਉਲਟ ਰੀਤ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਧੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਉਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਰਾਂ ਬृਂਹਸ੍ਪਤੇਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਹृਤ੍ਵਾ ਸੋਮਃ ਪੁਰਾ ਗਤਃ। ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਾਤੋ ਬੁਧਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਗੁਰੁਰ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਾਂ ਪੁਨਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸੋਮ ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਬੁਧ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਲੈ ਲਿਆ।
ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਮੁਨੇਃ ਪਤ੍ਨੀਮਹਲ੍ਯਾਂ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ। ਅਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਤਾਂ ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪਸ਼੍ਯ ਧਰ੍ਮੋ ਯਥਾਵਿਧਃ
ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲੈ ਲਿਆ; ਵੇਖ ਕਿ ਧਰਮ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦਨ੍ਯਚ੍ਚ ਜਗਤਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਪਾਪਦਾਯਕਮ੍। ਏਵਂਵਿਧੋ ਯਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥੋ ਮਤਸ੍ਤੁ ਕਃ
ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਿੱਥੇ ਐਸਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਉੱਚਾ ਸੱਚ ਤੇਰਾ ਕੀ ਵਿਚਾਰ ਹੈ?
ਵਦਸ੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰ ਵਦ ਭੂਯੋ ਵਦਾਮਿ ਤੇ। ਗੁਰੋਸ੍ਤੁ ਗਦਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰਮਾਰ੍ਥਾਨ੍ਵਿਤਂ ਵਚਃ
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੱਸ, ਮੁੜ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਗੁਰੂ ਦੇ ਉੱਚ ਸੱਚ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ।
ਜਾਤਕੌਤੂਹਲਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਵਿਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਭਵਾਰ੍ਣਵਾਤ੍। ਦਾਨਵਾ ਊਚੁਃ। ਦੀਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਗੁਰੋ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਨ੍ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਬਾਰੇ ਜਿਗਿਆਸਾ ਹੋਈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਗੁਰੂ ਜੀ, ਸਾਨੂੰ ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆਏ ਤੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਖਸ਼ਾ ਦਿਓ।'
ਯੇਨ ਵੈ ਨ ਪੁਨਰ੍ਮੋਹਂ ਵ੍ਰਜਾਮਸ੍ਤਵ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਸੁਵਿਰਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮ ਸਂਸਾਰੇ ਸ਼ੋਕਮੋਹਪ੍ਰਦਾਯਿਨਿ
'ਤੁਸੀਂ ਹੁਕਮ ਕਰੋ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਕਦੇ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪਵਾਂ; ਅਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਖ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੇ ਭਟਕਾਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।'
ਉਦ੍ਧਰਸ੍ਵ ਗੁਰੋ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕੇਸ਼ਾਕਰ੍षੇਣ ਕੂਪਤਃ। ਕਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ਰਣਂ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋਤ੍ਤਮ
'ਗੁਰੂ ਜੀ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਕੇਸਾਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਕੇ ਇਸ ਖੱਡ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢੋ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਵਾਂ?'
ਦੈਵਤਂ ਚ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਨਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯ ਮਹਾਮਤੇ। ਸ੍ਮਰਣੇਨੋਪਵਾਸੇਨ ਧ੍ਯਾਨਧਾਰਣਯਾ ਤਥਾ
'ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਜੀ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਦੱਸੋ ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਨ, ਉਪਵਾਸ, ਧਿਆਨ ਜਾਂ ਧਾਰਨਾ ਰਾਹੀਂ ਹੋਵੇ।'
ਪੂਜੋਪਹਾਰੇ ਚ ਕृਤੇ ਅਪਵਰ੍ਗਸ੍ਤੁ ਲਭ੍ਯਤੇ। ਵਿਰਕ੍ਤਾਸ੍ਸ੍ਮ ਕੁਟੁਂਬੇ ਤੁ ਭੂਯੋ ਨਾਤ੍ਰ ਯਤਾਮਹੇ
'ਪੂਜਾ ਤੇ ਭੇਟ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਮੁੜ ਇਸ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੇ।'
ਏਵਂ ਚੈਵ ਗੁਰੁਸ਼੍ਛਨ੍ਨਸ੍ਤੈਰੁਕ੍ਤੋ ਦਨੁਪੁਂਗਵੈਃ। ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਥਮੇਤਤ੍ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁਰੂ ਵਜੋਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੁਕਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ।
ਕਥਮੇਤੇ ਮਯਾ ਪਾਪਾਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਨਰਕੌਕਸਃ। ਵਿਡਂਬਨਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤੇਰ੍ਬਾਹ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਹਾਸ੍ਯਕਾਰਿਣਃ
'ਇਹ ਪਾਪੀ ਜੋ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਨਿਭਾਂ? ਇਹ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਸੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਿषਣੋ ਰਾਜਂਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਵਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਤਚ੍ਚਿਂਤਿਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਾਯਾਮੋਹਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ; ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਜਾਣ ਕੇ ਭਟਕਾਵੇ ਦੀ ਮਾਇਆ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਦਦੌ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਹ ਚੇਦਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍। ਮਾਯਾਮੋਹੋਯਮਖਿਲਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਮੋਹਯਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਮਾਇਆ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਸਾਰੀ ਭਟਕਾਵੇ ਦੀ ਮਾਇਆ ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦੇਵੇਗੀ।'
ਭਵਤਾ ਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵੇਦਮਾਰ੍ਗਬਹਿष੍ਕृਤਾਨ੍। ਏਵਮਾਦਿਸ਼੍ਯ ਭਗਵਾਨਂਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨਂ ਜਗਾਮ ਹ
'ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਵੇਦ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਪਸ੍ਯਭਿਰਤਾਨ੍ਸੋਥ ਮਾਯਾਮੋਹੋ ਗਤੋऽਸੁਰਾਨ੍। ਤੇषਾਂ ਸਮੀਪਮਾਗਤ੍ਯ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ ਹ
ਉਹ ਅਸੁਰ ਜੋ ਤਪस्या ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮਾਇਆ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਅਨੁਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਂ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤ੍ਵਿਹਾਗਤਃ। ਯੋਗੀ ਦਿਗਮ੍ਬਰੋ ਮੁਣ੍ਡੋ ਬਰ੍ਹਿਪਤ੍ਰਧਰੋ ਹ੍ਯਯਮ੍
'ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਇਹ ਯੋਗੀ ਨੰਗਾ ਹੈ, ਸਿਰ ਮੁੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਨੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ।'