ਨਾਨੇਨ ਕਾਰ੍ਯਮਸ੍ਮਾਕਂ ਯਾ ਤੁ ਹ੍ਯੇष ਯਥਾਗਤਃ। ਸਕ੍ਰੋਧਮਸ਼ਪਤ੍ਕਾਵ੍ਯੋ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰਾਨ੍ਸਮਾਗਤਾਨ੍
ਸਾਡੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲਾ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਕਾਵ੍ਯ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦਾਨਵ ਸਰਤਾਜਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਯਥਾਹਂ ਯੁष੍ਮਾਭਿਸ੍ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚਿਰਾਦਿਵ। ਗਤਸ਼੍ਰੀਕਾਨ੍ਗਤਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਦੁਃਖਜੀਵਿਕਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਕੰਗਾਲ ਤੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੰਝੇ, ਦੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਵੇਖਾਂ।
ਸੁਘੋਰਾਮਾਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨਚਿਰਾਦੇਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਃ ਕਾਵ੍ਯੋ ਯਦृਚ੍ਛਾਤਸ੍ਤਪੋਵਨਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਵੋ! ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ ਕਾਵ੍ਯ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤਪੋਵਨ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਤੇ ਤਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ। ਪਾਲਯਨ੍ਦਾਨਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਲਮਤਿष੍ਠਤ
ਉਸ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੀ ਥਾਂ ਉੱਥੇ ਰਿਹਾ ਤੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤੋ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਅਤਿਕ੍ਰਾਂਤੇ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ। ਸਂਭੂਯ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰ੍ਯਪृਛਂਸ੍ਤਦਾ ਗੁਰੁਮ੍
ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ।
ਸਂਸਾਰੇਸ੍ਮਿਨ੍ਨਸਾਰੇ ਤੁ ਕਿਂਚਿਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਨਃ। ਯੇਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਵ੍ਰਜਾਮਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਇਸ ਵਿਅਰਥ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਗਿਆਨ ਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ, ਅਸੀਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਸਕੀਏ।
ਤਤਃ ਸੁਰਗੁਰੁਃ ਪ੍ਰਾਹ ਕਾਵ੍ਯਰੂਪੀ ਤਦਾ ਗੁਰੁਃ। ਮਮਾਪ੍ਯੇषਾ ਮਤਿਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯਾ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰੁਦਾਹृਤਾ
ਫਿਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਜੋ ਕਾਵ੍ਯ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਜੋ ਮਨਸ਼ਾ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੀ ਵੀ ਸੀ।'
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤੁ ਸਹਿਤਾਸ਼੍ਸ਼ੁਚੀਭੂਯ ਸਮਾਹਿਤਾਃ। ਜ੍ਞਾਨਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵੋ ਦੈਤ੍ਯਾ ਅਹਂ ਵੈ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਾਯਿ ਯਤ੍
ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਰਹੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਏषਾ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰ੍ਵੈਦਿਕੀ ਯਾ ऋਗ੍ਯਜੁਃਸਾਮਸਂਜ੍ਞਿਤਾ। ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤੁ ਦੁਃਖਦਾ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮਿਹ
ਇਹ ਵੈਦਿਕ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਤੇ ਸਾਮ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਇੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕृਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੈਰੈਹਿਕਸ੍ਵਾਰ੍ਥਤਤ੍ਪਰੈਃ। ਯੇ ਤ੍ਵਮੀ ਵੈष੍ਣਵਾ ਧਰ੍ਮਾ ਯੇ ਚ ਰੁਦ੍ਰਕृਤਾਸ੍ਤਥਾ
ਜੋ ਯਜਨ ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਛੋਟੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੇਵਲ ਦੁਨੀਆਵੀ ਲਾਭ ਲਈ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ, ਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਧਰਮ, ਅਤੇ ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਬਣਾਏ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ—
ਕੁਧਰ੍ਮਾ ਦਾਰਸਹਿਤੈਰ੍ਹਿਂਸਾਪ੍ਰਾਯਾਃ ਕृਤਾਹਿਤੈਃ। ਅਰ੍ਦ੍ਧਨਾਰੀਸ਼੍ਵਰੋ ਰੁਦ੍ਰ ਕਥਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਰੁਦਰ, ਜੋ ਅੱਧਾ ਮਰਦ ਅਤੇ ਅੱਧਾ ਔਰਤ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਗਲਤ ਕਰਮ, ਹਿੰਸਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਵृਤੋ ਭੂਤਗਣੈਰ੍ਭੂਰਿਭੂषਿਤਸ਼੍ਚਾਸ੍ਥਿਭਿਸ੍ਤਥਾ। ਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਨੈਵ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋਤ੍ਰ ਲੋਕਾਃ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਂਤਿ ਵੈ ਤਥਾ
ਉਹ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਗਿਰਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਨਾ ਉਹ ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਇੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹਿਂਸਾਯਾਮਾਸ੍ਥਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਥਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ। ਰਜੋਗੁਣਾਤ੍ਮਕੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਵਾਂ ਸृष੍ਟਿਮੁਪਜੀਵਤਿ
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਹਿੰਸਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਰਜੋ ਗੁਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਹੀ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਰ੍षਯੋਥ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਵੈਦਿਕਂ ਪਕ੍ਸ਼ਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਹਿਂਸਾਪ੍ਰਾਯਾਃ ਸਦਾ ਕ੍ਰੂਰਾ ਮਾਂਸਾਦਾਃ ਪਾਪਕਾਰਿਣਃ
ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਕਸਰ ਹਿੰਸਕ, ਸਦਾ ਕਠੋਰ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਪਾਪ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਸੁਰਾਸ੍ਤੁ ਮਦ੍ਯਪਾਨੇਨ ਮਾਂਸਾਦਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤ੍ਵਮੀ। ਧਰ੍ਮੇਣਾਨੇਨ ਕਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਕਥਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਕੌਣ ਸਵਰਗ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਯਚ੍ਚ ਯਜ੍ਞਾਦਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਸ੍ਮਾਰ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਦਿਕਂ ਤਥਾ। ਤਤ੍ਰ ਨੈਵਾਪਵਰ੍ਗੋਸ੍ਤਿ ਯਤ੍ਰੈषਾ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਜੋ ਵੀ ਕਰਮ, ਯਜਨ ਜਾਂ ਸ਼ਰਾਧ ਆਦਿ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਜ਼ਿਕਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਯਜ੍ਞਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਸ਼ੁਂ ਹਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੁਧਿਰਕਰ੍ਦਮਮ੍। ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਗਮ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਨਰਕਃ ਕੇਨ ਗਮ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਗੰਦਗੀ ਕਰਕੇ, ਕੋਈ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਰਕ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?
ਯਦਿ ਭੁਕ੍ਤਮਿਹਾਨ੍ਯੇਨ ਤृਪ੍ਤਿਰਨ੍ਯਸ੍ਯ ਜਾਯਤੇ। ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਵਸਤਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਨ ਸ ਭੋਜਨਮਾਹਰੇਤ੍
ਜੇ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਖਾਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਲਈ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਪ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਆਕਾਸ਼ਗਾਮਿਨੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪਤਿਤਾ ਮਾਂਸਭਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍। ਤੇषਾਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਨੈਵੇਹ ਦਾਨਵਾਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਕਰਕੇ ਗਿਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਦਾਨਵੋ, ਨਾ ਇੱਥੇ ਸਵਰਗ ਹੈ, ਨਾ ਮੁਕਤੀ।
ਜਾਤਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਂ ਜਂਤੋਰਿष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਾਯਤੇ। ਆਤ੍ਮਮਾਂਸੋਪਮਂ ਮਾਂਸਂ ਕਥਂ ਖਾਦੇਤ ਪਂਡਿਤਃ
ਜੋ ਵੀ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਜੀਵਨ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪੰਡਿਤ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਾਸ ਵਰਗਾ ਮਾਸ ਕਿਵੇਂ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯੋਨਿਜਾਸ੍ਤੁ ਕਥਂ ਯੋਨਿਂ ਸੇਵਂਤੇ ਜਂਤਵਸ੍ਤ੍ਵਮੀ। ਮੈਥੁਨੇਨ ਕਥਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਾਸ੍ਯਂਤੇ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰ। ਮृਦ੍ਭਸ੍ਮਨਾ ਯਤ੍ਰਸ਼ੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤੁ ਕਾ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਜੀਵ ਜਣਨੀ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਫਿਰ ਜਣਨੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿੱਥੇ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਰਾਖ ਨਾਲ ਸ਼ੁਧੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਸੱਚੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਕਿੱਥੇ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਵਿਪਰੀਤਤਮਂ ਲੋਕਂ ਪਸ਼੍ਯ ਦਾਨਵ ਯਾਦृਸ਼ਮ੍। ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕृਤੋਤ੍ਸਰ੍ਗੇ ਸ਼ਿਸ਼੍ਨਾਪਾਨੇ ਤੁ ਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਦਾਨਵ, ਵੇਖ ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਕਿੰਨਾ ਉਲਟ ਹੈ: ਜਿੱਥੇ ਵਿਣ ਅਤੇ ਮੂਤਰ ਦੇ ਨਿਕਾਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅੰਗ ਨਾਲ ਮੂਤਰ ਪੀਣ ਨੂੰ ਸ਼ੁਧੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤੇ ਵਾ ਭੋਜਨੇ ਰਾਜਨ੍ਕਥਂ ਨਾਪਾਨਸ਼ਿਸ਼੍ਨਯੋਃ
ਰਾਜਾ, ਜਦ ਖਾਣਾ ਖਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਮੂਤਰ ਦੇ ਅੰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ?
ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਸ਼ੋਧਨਂ ਤਦ੍ਵਦ੍ਵਿਪਰੀਤਾ ਸ੍ਥਿਤਿਸ੍ਤ੍ਵਿਯਮ੍। ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਤੇਨੈਵ ਕੁਰ੍ਵਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਉੱਥੇ ਸ਼ੁਧੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਇਹ ਉਲਟ ਰੀਤ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਧੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਉਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਰਾਂ ਬृਂਹਸ੍ਪਤੇਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਹृਤ੍ਵਾ ਸੋਮਃ ਪੁਰਾ ਗਤਃ। ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਾਤੋ ਬੁਧਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਗੁਰੁਰ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਾਂ ਪੁਨਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸੋਮ ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਬੁਧ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਲੈ ਲਿਆ।
ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਮੁਨੇਃ ਪਤ੍ਨੀਮਹਲ੍ਯਾਂ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ। ਅਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਤਾਂ ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪਸ਼੍ਯ ਧਰ੍ਮੋ ਯਥਾਵਿਧਃ
ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲੈ ਲਿਆ; ਵੇਖ ਕਿ ਧਰਮ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦਨ੍ਯਚ੍ਚ ਜਗਤਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਪਾਪਦਾਯਕਮ੍। ਏਵਂਵਿਧੋ ਯਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥੋ ਮਤਸ੍ਤੁ ਕਃ
ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਿੱਥੇ ਐਸਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਉੱਚਾ ਸੱਚ ਤੇਰਾ ਕੀ ਵਿਚਾਰ ਹੈ?
ਵਦਸ੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰ ਵਦ ਭੂਯੋ ਵਦਾਮਿ ਤੇ। ਗੁਰੋਸ੍ਤੁ ਗਦਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰਮਾਰ੍ਥਾਨ੍ਵਿਤਂ ਵਚਃ
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੱਸ, ਮੁੜ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਗੁਰੂ ਦੇ ਉੱਚ ਸੱਚ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ।
ਜਾਤਕੌਤੂਹਲਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਵਿਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਭਵਾਰ੍ਣਵਾਤ੍। ਦਾਨਵਾ ਊਚੁਃ। ਦੀਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਗੁਰੋ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਨ੍ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਬਾਰੇ ਜਿਗਿਆਸਾ ਹੋਈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਗੁਰੂ ਜੀ, ਸਾਨੂੰ ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆਏ ਤੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਖਸ਼ਾ ਦਿਓ।'
ਯੇਨ ਵੈ ਨ ਪੁਨਰ੍ਮੋਹਂ ਵ੍ਰਜਾਮਸ੍ਤਵ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਸੁਵਿਰਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮ ਸਂਸਾਰੇ ਸ਼ੋਕਮੋਹਪ੍ਰਦਾਯਿਨਿ
'ਤੁਸੀਂ ਹੁਕਮ ਕਰੋ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਕਦੇ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪਵਾਂ; ਅਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਖ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੇ ਭਟਕਾਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।'