ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਭਵਤਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਕृਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਃ ਪੁਰੋਹਿਤਃ। ਦੇਵਾਚਾਰ੍ਯੴਗਿਰਃਪੁਤ੍ਰਏषਏਵਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
'ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਹੋਰ ਪੁਰੋਹਿਤ ਰੱਖ ਲਿਆ? ਇਹ ਅੰਗੀਰਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਹੈ।'
ਵਂਚਿਤੋਸਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਹਿਤਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍। ਤ੍ਯਜਸ੍ਵੈਨਂ ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼ਤ੍ਰੁਪਕ੍ਸ਼ਜਯਾਵਹਮ੍
'ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੂੰ ਧੋਖਾ ਖਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਪਾਸੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।'
ਅਨੁਸ਼ਿष੍ਯਭਯਾਦ੍ਯਾਤਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵਮਹਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਜਲਮਧ੍ਯੇਸ੍ਥਿਤਃ ਪੀਤੋ ਮਹਾਦੇਵੇਨ ਸ਼ਂਭੁਨਾ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਕਮ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇੱਥੋਂ ਚਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਮਹਾਂਦੇਵ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਪੀ ਲਿਆ ਸੀ।
ਉਦਰਸ੍ਥਸ੍ਯ ਮੇ ਜਾਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਕਿਲ। ਉਦਰਾਚ੍ਛੁਕ੍ਰਰੂਪੇਣ ਸ਼ਿਸ਼੍ਨੇਨਾਹਂ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਃ੩੦੦ 1.13.
ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਰਹਿਆ, ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਬੀਜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਲਿੰਗ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲਿਆ।
ਵਰਦਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾਂ ਦੇਵਸ਼੍ਸ਼ੁਕ੍ਰੇष੍ਟਂ ਤ੍ਵਂ ਵਰਂ ਵृਣੁ। ਮਯਾਵृਤੋ ਵਰਂ ਰਾਜਨ੍ਦੇਵਦੇਵਃ ਪਿਨਾਕਧृਤ੍
ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਬੀਜ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਆਪਣਾ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਵਰ ਲੈ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਧਨੁ ਧਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਮਨਸਾ ਚਿਂਤਿਤਾ ਹ੍ਯਰ੍ਥਾ ਮਾਨਸੇ ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਵਰਾਃ। ਭਵਂਤੁ ਮਯਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਸ਼ਂਕਰ
ਜੋ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਵਰ ਮਨ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਣ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ।
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਦੇਵੇਨ ਪ੍ਰੇषਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵਾਂਤਿਕਮ੍। ਤਾਵਦਤ੍ਰਾਭਵਚ੍ਚਾਯਂ ਪੁਰੋਧਾਸ੍ਤੇ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
ਦੇਵ ਨੇ 'ਐਸਾ ਹੋਵੇ' ਆਖ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ; ਇਧਰ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਤੇਰਾ ਪਰਿਵਾਰਕ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟਃ ਸਤ੍ਯਂ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰ ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਨਿਸ਼ਾਮਯ। ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਹੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖਿਆ ਹੈ ਤੇ ਸਚ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਸੁਣ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਇਹ ਵਾਕ ਆਖੇ।
ਨਾਹਮੇਤਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮਿ ਦੇਵਂ ਵਾ ਦਾਨਵਂ ਨਰਮ੍। ਮਦ੍ਰੂਪਧਾਰਿਣਂ ਰਾਜਨ੍ਵਂਚਨਾਰ੍ਥਂ ਤਵਾਗਤਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਇਸ ਜੀਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ—ਇਹ ਦੇਵ ਹੈ, ਦਾਨਵ ਹੈ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ—ਜੋ ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਆਇਆ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਵਾਦਿਨਃ। ਪੁਰੋਧਾਃ ਪੌਰ੍ਵਿਕੋ ਨੋਸ੍ਤੁ ਯੋ ਵਾ ਕੋ ਵਾ ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਚੰਗਾ ਆਖਿਆ, ਚੰਗਾ ਆਖਿਆ! ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਕੱਢ ਦਿਓ, ਜੇਹੜਾ ਵੀ ਹੋਵੇ।'
ਨਾਨੇਨ ਕਾਰ੍ਯਮਸ੍ਮਾਕਂ ਯਾ ਤੁ ਹ੍ਯੇष ਯਥਾਗਤਃ। ਸਕ੍ਰੋਧਮਸ਼ਪਤ੍ਕਾਵ੍ਯੋ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰਾਨ੍ਸਮਾਗਤਾਨ੍
ਸਾਡੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲਾ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਕਾਵ੍ਯ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦਾਨਵ ਸਰਤਾਜਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਯਥਾਹਂ ਯੁष੍ਮਾਭਿਸ੍ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚਿਰਾਦਿਵ। ਗਤਸ਼੍ਰੀਕਾਨ੍ਗਤਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਦੁਃਖਜੀਵਿਕਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਕੰਗਾਲ ਤੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੰਝੇ, ਦੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਵੇਖਾਂ।
ਸੁਘੋਰਾਮਾਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨਚਿਰਾਦੇਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਃ ਕਾਵ੍ਯੋ ਯਦृਚ੍ਛਾਤਸ੍ਤਪੋਵਨਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਵੋ! ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ ਕਾਵ੍ਯ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤਪੋਵਨ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਤੇ ਤਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ। ਪਾਲਯਨ੍ਦਾਨਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਲਮਤਿष੍ਠਤ
ਉਸ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੀ ਥਾਂ ਉੱਥੇ ਰਿਹਾ ਤੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤੋ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਅਤਿਕ੍ਰਾਂਤੇ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ। ਸਂਭੂਯ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰ੍ਯਪृਛਂਸ੍ਤਦਾ ਗੁਰੁਮ੍
ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ।
ਸਂਸਾਰੇਸ੍ਮਿਨ੍ਨਸਾਰੇ ਤੁ ਕਿਂਚਿਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਨਃ। ਯੇਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਵ੍ਰਜਾਮਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਇਸ ਵਿਅਰਥ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਗਿਆਨ ਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ, ਅਸੀਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਸਕੀਏ।
ਤਤਃ ਸੁਰਗੁਰੁਃ ਪ੍ਰਾਹ ਕਾਵ੍ਯਰੂਪੀ ਤਦਾ ਗੁਰੁਃ। ਮਮਾਪ੍ਯੇषਾ ਮਤਿਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯਾ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰੁਦਾਹृਤਾ
ਫਿਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਜੋ ਕਾਵ੍ਯ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਜੋ ਮਨਸ਼ਾ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੀ ਵੀ ਸੀ।'
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤੁ ਸਹਿਤਾਸ਼੍ਸ਼ੁਚੀਭੂਯ ਸਮਾਹਿਤਾਃ। ਜ੍ਞਾਨਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵੋ ਦੈਤ੍ਯਾ ਅਹਂ ਵੈ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਾਯਿ ਯਤ੍
ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਰਹੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਏषਾ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰ੍ਵੈਦਿਕੀ ਯਾ ऋਗ੍ਯਜੁਃਸਾਮਸਂਜ੍ਞਿਤਾ। ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤੁ ਦੁਃਖਦਾ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮਿਹ
ਇਹ ਵੈਦਿਕ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਤੇ ਸਾਮ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਇੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕृਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੈਰੈਹਿਕਸ੍ਵਾਰ੍ਥਤਤ੍ਪਰੈਃ। ਯੇ ਤ੍ਵਮੀ ਵੈष੍ਣਵਾ ਧਰ੍ਮਾ ਯੇ ਚ ਰੁਦ੍ਰਕृਤਾਸ੍ਤਥਾ
ਜੋ ਯਜਨ ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਛੋਟੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੇਵਲ ਦੁਨੀਆਵੀ ਲਾਭ ਲਈ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ, ਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਧਰਮ, ਅਤੇ ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਬਣਾਏ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ—
ਕੁਧਰ੍ਮਾ ਦਾਰਸਹਿਤੈਰ੍ਹਿਂਸਾਪ੍ਰਾਯਾਃ ਕृਤਾਹਿਤੈਃ। ਅਰ੍ਦ੍ਧਨਾਰੀਸ਼੍ਵਰੋ ਰੁਦ੍ਰ ਕਥਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਰੁਦਰ, ਜੋ ਅੱਧਾ ਮਰਦ ਅਤੇ ਅੱਧਾ ਔਰਤ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਗਲਤ ਕਰਮ, ਹਿੰਸਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਵृਤੋ ਭੂਤਗਣੈਰ੍ਭੂਰਿਭੂषਿਤਸ਼੍ਚਾਸ੍ਥਿਭਿਸ੍ਤਥਾ। ਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਨੈਵ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋਤ੍ਰ ਲੋਕਾਃ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਂਤਿ ਵੈ ਤਥਾ
ਉਹ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਗਿਰਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਨਾ ਉਹ ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਇੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹਿਂਸਾਯਾਮਾਸ੍ਥਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਥਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ। ਰਜੋਗੁਣਾਤ੍ਮਕੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਵਾਂ ਸृष੍ਟਿਮੁਪਜੀਵਤਿ
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਹਿੰਸਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਰਜੋ ਗੁਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਹੀ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਰ੍षਯੋਥ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਵੈਦਿਕਂ ਪਕ੍ਸ਼ਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਹਿਂਸਾਪ੍ਰਾਯਾਃ ਸਦਾ ਕ੍ਰੂਰਾ ਮਾਂਸਾਦਾਃ ਪਾਪਕਾਰਿਣਃ
ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਕਸਰ ਹਿੰਸਕ, ਸਦਾ ਕਠੋਰ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਪਾਪ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਸੁਰਾਸ੍ਤੁ ਮਦ੍ਯਪਾਨੇਨ ਮਾਂਸਾਦਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤ੍ਵਮੀ। ਧਰ੍ਮੇਣਾਨੇਨ ਕਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਕਥਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਕੌਣ ਸਵਰਗ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਯਚ੍ਚ ਯਜ੍ਞਾਦਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਸ੍ਮਾਰ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਦਿਕਂ ਤਥਾ। ਤਤ੍ਰ ਨੈਵਾਪਵਰ੍ਗੋਸ੍ਤਿ ਯਤ੍ਰੈषਾ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਜੋ ਵੀ ਕਰਮ, ਯਜਨ ਜਾਂ ਸ਼ਰਾਧ ਆਦਿ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਜ਼ਿਕਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਯਜ੍ਞਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਸ਼ੁਂ ਹਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੁਧਿਰਕਰ੍ਦਮਮ੍। ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਗਮ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਨਰਕਃ ਕੇਨ ਗਮ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਗੰਦਗੀ ਕਰਕੇ, ਕੋਈ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਰਕ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?
ਯਦਿ ਭੁਕ੍ਤਮਿਹਾਨ੍ਯੇਨ ਤृਪ੍ਤਿਰਨ੍ਯਸ੍ਯ ਜਾਯਤੇ। ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਵਸਤਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਨ ਸ ਭੋਜਨਮਾਹਰੇਤ੍
ਜੇ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਖਾਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਲਈ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਪ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਆਕਾਸ਼ਗਾਮਿਨੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪਤਿਤਾ ਮਾਂਸਭਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍। ਤੇषਾਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਨੈਵੇਹ ਦਾਨਵਾਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਕਰਕੇ ਗਿਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਦਾਨਵੋ, ਨਾ ਇੱਥੇ ਸਵਰਗ ਹੈ, ਨਾ ਮੁਕਤੀ।
ਜਾਤਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਂ ਜਂਤੋਰਿष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਾਯਤੇ। ਆਤ੍ਮਮਾਂਸੋਪਮਂ ਮਾਂਸਂ ਕਥਂ ਖਾਦੇਤ ਪਂਡਿਤਃ
ਜੋ ਵੀ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਜੀਵਨ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪੰਡਿਤ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਾਸ ਵਰਗਾ ਮਾਸ ਕਿਵੇਂ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?