ਸ੍ਵਰੂਪਧਾਰਿਣਂ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸੀਨਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਮਿਹਾਗਤਃ
ਉਥੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ?'
ਸ਼ਿष੍ਯਾਨ੍ਮੋਹਯਸੇ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਸੁਰਗੁਰੋਸ੍ਤਵ। ਮੂਢਾਸ੍ਤੇ ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਜਾਨਂਤਿ ਤ੍ਵਨ੍ਮਾਯਾਮੋਹਿਤਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
'ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ। ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦੇ।'
ਤਨ੍ਨ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪਰਸ਼ਿष੍ਯਪ੍ਰਧਰ੍षਣਮ੍। ਵ੍ਰਜ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਲੋਕਂ ਸ੍ਵਂ ਤਿष੍ਠ ਧਰ੍ਮਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੂਜੇ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾ, ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਧਰਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।'
ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਹਿ ਮੇ ਕਚਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਹਤੋ ਦਾਨਵਪੁਂਗਵੈਃ। ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥੀ ਤਨਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤਵਾਯੋਗ੍ਯਾ ਗਤਿਸ੍ਤ੍ਵਿਹ
'ਪਹਿਲਾਂ, ਮੇਰਾ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਕਚਾ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਆਉਣੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾਵਦਦ੍ਗੁਰੁਃ। ਸਂਤਿ ਚੋਰਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯੇਪਰਦ੍ਰਵ੍ਯਾਪਹਾਰਿਣਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਧਰਤੀ ਤੇ ਚੋਰ ਹਨ ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਵਸਤੂ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।'
ਏਵਂ ਵਿਧਾਨਦृष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਰੂਪਦੇਹਾਪਹਾਰਿਣਃ। ਵृਤ੍ਰਘਾਤੇਨ ਚੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਹਤ੍ਯਾ ਪੁਰਾਭਵਤ੍
'ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੂਪ ਤੇ ਸਰੀਰ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਵੇਖੇ ਗਏ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਲਿਆ ਸੀ।'
ਲੋਕਾਯਤਿਕ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਭਵਤਾ ਸਾ ਤਿਰਸ੍ਕृਤਾ। ਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਾਂਗਿਰਸਂ ਦੇਵਾਚਾਰ੍ਯਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍
'ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਇਤਕ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਉਹ (ਪਾਪ) ਲੁਕਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਅੰਗੀਰਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ।'
ਮਦ੍ਰੂਪਧਾਰਿਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪਸ਼੍ਯਤ ਦਾਨਵਾਃ। ਏष ਵੋ ਮੋਹਨਾਯਾਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਵਿਚੇष੍ਟਿਤੈਃ
'ਇਹ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈ—ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਵੇਖੋ! ਇਹ ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਟਕਾਉਣ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਚਲ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈ।'
ਤਦੇਨਂ ਸ਼ृਂਖਲੈਰ੍ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ ਲਵਣਾਰ੍ਣਵੇ। ਪੁਨਰੇਵਾਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛੁਕ੍ਰਃ ਪੁਰੋਧਾਯਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
'ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਨੂੰ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲੂਣ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿਓ।' ਫਿਰ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਮੋਹਿਤਾਨੂਨਮੇਤੇਨ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਸ੍ਯਥ ਦਾਨਵਾਃ। ਭੋ ਅਹਂ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰੇਹ ਵਂਚਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
'ਇਹ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਦਾਨਵ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ। ਹੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਸ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਵਲੋਂ ਧੋਖਾ ਖਾ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਭਵਤਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਕृਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਃ ਪੁਰੋਹਿਤਃ। ਦੇਵਾਚਾਰ੍ਯੴਗਿਰਃਪੁਤ੍ਰਏषਏਵਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
'ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਹੋਰ ਪੁਰੋਹਿਤ ਰੱਖ ਲਿਆ? ਇਹ ਅੰਗੀਰਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਹੈ।'
ਵਂਚਿਤੋਸਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਹਿਤਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍। ਤ੍ਯਜਸ੍ਵੈਨਂ ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼ਤ੍ਰੁਪਕ੍ਸ਼ਜਯਾਵਹਮ੍
'ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੂੰ ਧੋਖਾ ਖਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਪਾਸੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।'
ਅਨੁਸ਼ਿष੍ਯਭਯਾਦ੍ਯਾਤਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵਮਹਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਜਲਮਧ੍ਯੇਸ੍ਥਿਤਃ ਪੀਤੋ ਮਹਾਦੇਵੇਨ ਸ਼ਂਭੁਨਾ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਕਮ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇੱਥੋਂ ਚਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਮਹਾਂਦੇਵ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਪੀ ਲਿਆ ਸੀ।
ਉਦਰਸ੍ਥਸ੍ਯ ਮੇ ਜਾਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਕਿਲ। ਉਦਰਾਚ੍ਛੁਕ੍ਰਰੂਪੇਣ ਸ਼ਿਸ਼੍ਨੇਨਾਹਂ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਃ੩੦੦ 1.13.
ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਰਹਿਆ, ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਬੀਜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਲਿੰਗ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲਿਆ।
ਵਰਦਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾਂ ਦੇਵਸ਼੍ਸ਼ੁਕ੍ਰੇष੍ਟਂ ਤ੍ਵਂ ਵਰਂ ਵृਣੁ। ਮਯਾਵृਤੋ ਵਰਂ ਰਾਜਨ੍ਦੇਵਦੇਵਃ ਪਿਨਾਕਧृਤ੍
ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਬੀਜ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਆਪਣਾ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਵਰ ਲੈ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਧਨੁ ਧਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਮਨਸਾ ਚਿਂਤਿਤਾ ਹ੍ਯਰ੍ਥਾ ਮਾਨਸੇ ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਵਰਾਃ। ਭਵਂਤੁ ਮਯਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਸ਼ਂਕਰ
ਜੋ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਵਰ ਮਨ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਣ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ।
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਦੇਵੇਨ ਪ੍ਰੇषਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵਾਂਤਿਕਮ੍। ਤਾਵਦਤ੍ਰਾਭਵਚ੍ਚਾਯਂ ਪੁਰੋਧਾਸ੍ਤੇ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
ਦੇਵ ਨੇ 'ਐਸਾ ਹੋਵੇ' ਆਖ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ; ਇਧਰ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਤੇਰਾ ਪਰਿਵਾਰਕ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟਃ ਸਤ੍ਯਂ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰ ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਨਿਸ਼ਾਮਯ। ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਹੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖਿਆ ਹੈ ਤੇ ਸਚ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਸੁਣ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਇਹ ਵਾਕ ਆਖੇ।
ਨਾਹਮੇਤਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮਿ ਦੇਵਂ ਵਾ ਦਾਨਵਂ ਨਰਮ੍। ਮਦ੍ਰੂਪਧਾਰਿਣਂ ਰਾਜਨ੍ਵਂਚਨਾਰ੍ਥਂ ਤਵਾਗਤਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਇਸ ਜੀਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ—ਇਹ ਦੇਵ ਹੈ, ਦਾਨਵ ਹੈ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ—ਜੋ ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਆਇਆ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਵਾਦਿਨਃ। ਪੁਰੋਧਾਃ ਪੌਰ੍ਵਿਕੋ ਨੋਸ੍ਤੁ ਯੋ ਵਾ ਕੋ ਵਾ ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਚੰਗਾ ਆਖਿਆ, ਚੰਗਾ ਆਖਿਆ! ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਕੱਢ ਦਿਓ, ਜੇਹੜਾ ਵੀ ਹੋਵੇ।'
ਨਾਨੇਨ ਕਾਰ੍ਯਮਸ੍ਮਾਕਂ ਯਾ ਤੁ ਹ੍ਯੇष ਯਥਾਗਤਃ। ਸਕ੍ਰੋਧਮਸ਼ਪਤ੍ਕਾਵ੍ਯੋ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰਾਨ੍ਸਮਾਗਤਾਨ੍
ਸਾਡੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲਾ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਕਾਵ੍ਯ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦਾਨਵ ਸਰਤਾਜਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਯਥਾਹਂ ਯੁष੍ਮਾਭਿਸ੍ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚਿਰਾਦਿਵ। ਗਤਸ਼੍ਰੀਕਾਨ੍ਗਤਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਦੁਃਖਜੀਵਿਕਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਕੰਗਾਲ ਤੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੰਝੇ, ਦੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਵੇਖਾਂ।
ਸੁਘੋਰਾਮਾਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨਚਿਰਾਦੇਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਃ ਕਾਵ੍ਯੋ ਯਦृਚ੍ਛਾਤਸ੍ਤਪੋਵਨਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਵੋ! ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ ਕਾਵ੍ਯ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤਪੋਵਨ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਤੇ ਤਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ। ਪਾਲਯਨ੍ਦਾਨਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਲਮਤਿष੍ਠਤ
ਉਸ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੀ ਥਾਂ ਉੱਥੇ ਰਿਹਾ ਤੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤੋ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਅਤਿਕ੍ਰਾਂਤੇ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ। ਸਂਭੂਯ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰ੍ਯਪृਛਂਸ੍ਤਦਾ ਗੁਰੁਮ੍
ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ।
ਸਂਸਾਰੇਸ੍ਮਿਨ੍ਨਸਾਰੇ ਤੁ ਕਿਂਚਿਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਨਃ। ਯੇਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਵ੍ਰਜਾਮਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਇਸ ਵਿਅਰਥ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਗਿਆਨ ਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ, ਅਸੀਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਸਕੀਏ।
ਤਤਃ ਸੁਰਗੁਰੁਃ ਪ੍ਰਾਹ ਕਾਵ੍ਯਰੂਪੀ ਤਦਾ ਗੁਰੁਃ। ਮਮਾਪ੍ਯੇषਾ ਮਤਿਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯਾ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰੁਦਾਹृਤਾ
ਫਿਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਜੋ ਕਾਵ੍ਯ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਜੋ ਮਨਸ਼ਾ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੀ ਵੀ ਸੀ।'
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤੁ ਸਹਿਤਾਸ਼੍ਸ਼ੁਚੀਭੂਯ ਸਮਾਹਿਤਾਃ। ਜ੍ਞਾਨਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵੋ ਦੈਤ੍ਯਾ ਅਹਂ ਵੈ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਾਯਿ ਯਤ੍
ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਰਹੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਏषਾ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰ੍ਵੈਦਿਕੀ ਯਾ ऋਗ੍ਯਜੁਃਸਾਮਸਂਜ੍ਞਿਤਾ। ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤੁ ਦੁਃਖਦਾ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮਿਹ
ਇਹ ਵੈਦਿਕ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਤੇ ਸਾਮ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਇੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕृਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੈਰੈਹਿਕਸ੍ਵਾਰ੍ਥਤਤ੍ਪਰੈਃ। ਯੇ ਤ੍ਵਮੀ ਵੈष੍ਣਵਾ ਧਰ੍ਮਾ ਯੇ ਚ ਰੁਦ੍ਰਕृਤਾਸ੍ਤਥਾ
ਜੋ ਯਜਨ ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਛੋਟੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੇਵਲ ਦੁਨੀਆਵੀ ਲਾਭ ਲਈ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ, ਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਧਰਮ, ਅਤੇ ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਬਣਾਏ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ—