ਤਯਾ ਸਹਾਵਸਦ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਸ਼ਤਵਰ੍षਾਣਿ ਭਾਰ੍ਗਵਃ। ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਮਾਯਯਾ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ
ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤਕ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਵਰਤ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਰਹਿ ਕੇ ਵਾਸ ਕੀਤਾ।
ਕृਤਾਰ੍ਥਮਾਗਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਤੇਸ੍ਸੁਤਾਃ। ਅਭਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਗृਹਂ ਤਸ੍ਯ ਮੁਦਿਤਾਸ੍ਤੇ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ
ਜਦੋਂ ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਆਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ੁਕ ਹੋਏ।
ਗਤਾ ਯਦਾ ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਮਾਯਯਾ ਸਂਵृਤਂ ਗੁਰੁਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਸ੍ਯ ਚਾਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨਾਦ੍ਯਾਗਚ੍ਛਤਿ ਨੋ ਗੁਰੁਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਨਾ ਸਕੇ। ਉਸ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਨਾ ਹੋਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅੱਜ ਸਾਡਾ ਗੁਰੂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।'
ਏਵਂ ਤੇ ਸ੍ਵਾਨਿ ਧਿष੍ਣ੍ਯਾਨਿ ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਥਾਗਤਾਃ। ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਗਤ੍ਵਾਂਗਿਰਸਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਦਾਨਵਾਲਯੇ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਚ ਤਾਂ ਚਮੂਮ੍। ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾਤ੍ਮਵਸ਼ਗਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਓ ਤੇ ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰਕੇ, ਚੁਸਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭਟਕਾ ਦਿਓ। ਇਹ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਕਰੋ।
ਧਿषਣਸ੍ਤਾਨ੍ਸੁਰਾਨਾਹ ਏਵਮੇਵ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਤੇਨ ਗਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋ ਵੈ ਵਸ਼ੀਕृਤਃ
ਧਿਸ਼ਣ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।' ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੌਰੋਹਿਤ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਸਃ। ਸ੍ਥਿਤੋ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਮੁਸ਼ਨਾ ਤਾਵਦਾਗਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉਸਨਾ ਨੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਥੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ।
ਦਨੁਪੁਤ੍ਰੈਸ੍ਤਤੋ ਦृष੍ਟਃ ਸਭਾਯਾਂ ਤੁ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ। ਉਸ਼ਨਾ ਏਕ ਏਵਾਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਤੀਯਃ ਕਿਮਿਹਾਗਤਃ
ਫਿਰ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਦਾਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਇੱਥੇ ਉਸ਼ਨਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਦੂਜਾ ਕੌਣ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈ?'
ਸੁਮਹਤ੍ਕੌਤੁਕਂ ਚਾਤ੍ਰ ਭਵਿਤਾ ਵਿਗ੍ਰਹੋ ਦृਢਮ੍। ਕਿਂ ਵਦਿष੍ਯਤਿ ਲੋਕੋਯਂ ਦ੍ਵਾਰਿ ਯੋਯਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਥੇ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਤੇ ਪੱਕਾ ਝਗੜਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। 'ਇਹ ਜੋ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੀ ਆਖਣਗੇ?'
ਸਭਾਯਾਮਾਸ੍ਥਿਤੋ ਯੋਯਂ ਗੁਰੁਃ ਕਿਂ ਨੋ ਵਦਿष੍ਯਤਿ। ਏਵਂ ਪ੍ਰਜਲ੍ਪਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਦਨੂਨਾਂ ਕਵਿਰਾਗਤਃ
'ਇਹ ਗੁਰੂ ਜੋ ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਆਖੇਗਾ?' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨਵ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਕਵੀ ਆ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਰੂਪਧਾਰਿਣਂ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸੀਨਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਮਿਹਾਗਤਃ
ਉਥੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ?'
ਸ਼ਿष੍ਯਾਨ੍ਮੋਹਯਸੇ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਸੁਰਗੁਰੋਸ੍ਤਵ। ਮੂਢਾਸ੍ਤੇ ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਜਾਨਂਤਿ ਤ੍ਵਨ੍ਮਾਯਾਮੋਹਿਤਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
'ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ। ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦੇ।'
ਤਨ੍ਨ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪਰਸ਼ਿष੍ਯਪ੍ਰਧਰ੍षਣਮ੍। ਵ੍ਰਜ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਲੋਕਂ ਸ੍ਵਂ ਤਿष੍ਠ ਧਰ੍ਮਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੂਜੇ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾ, ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਧਰਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।'
ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਹਿ ਮੇ ਕਚਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਹਤੋ ਦਾਨਵਪੁਂਗਵੈਃ। ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥੀ ਤਨਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤਵਾਯੋਗ੍ਯਾ ਗਤਿਸ੍ਤ੍ਵਿਹ
'ਪਹਿਲਾਂ, ਮੇਰਾ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਕਚਾ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਆਉਣੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾਵਦਦ੍ਗੁਰੁਃ। ਸਂਤਿ ਚੋਰਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯੇਪਰਦ੍ਰਵ੍ਯਾਪਹਾਰਿਣਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਧਰਤੀ ਤੇ ਚੋਰ ਹਨ ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਵਸਤੂ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।'
ਏਵਂ ਵਿਧਾਨਦृष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਰੂਪਦੇਹਾਪਹਾਰਿਣਃ। ਵृਤ੍ਰਘਾਤੇਨ ਚੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਹਤ੍ਯਾ ਪੁਰਾਭਵਤ੍
'ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੂਪ ਤੇ ਸਰੀਰ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਵੇਖੇ ਗਏ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਲਿਆ ਸੀ।'
ਲੋਕਾਯਤਿਕ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਭਵਤਾ ਸਾ ਤਿਰਸ੍ਕृਤਾ। ਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਾਂਗਿਰਸਂ ਦੇਵਾਚਾਰ੍ਯਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍
'ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਇਤਕ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਉਹ (ਪਾਪ) ਲੁਕਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਅੰਗੀਰਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ।'
ਮਦ੍ਰੂਪਧਾਰਿਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪਸ਼੍ਯਤ ਦਾਨਵਾਃ। ਏष ਵੋ ਮੋਹਨਾਯਾਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਵਿਚੇष੍ਟਿਤੈਃ
'ਇਹ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈ—ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਵੇਖੋ! ਇਹ ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਟਕਾਉਣ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਚਲ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈ।'
ਤਦੇਨਂ ਸ਼ृਂਖਲੈਰ੍ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ ਲਵਣਾਰ੍ਣਵੇ। ਪੁਨਰੇਵਾਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛੁਕ੍ਰਃ ਪੁਰੋਧਾਯਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
'ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਨੂੰ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲੂਣ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿਓ।' ਫਿਰ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਮੋਹਿਤਾਨੂਨਮੇਤੇਨ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਸ੍ਯਥ ਦਾਨਵਾਃ। ਭੋ ਅਹਂ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰੇਹ ਵਂਚਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
'ਇਹ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਦਾਨਵ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ। ਹੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਸ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਵਲੋਂ ਧੋਖਾ ਖਾ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਭਵਤਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਕृਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਃ ਪੁਰੋਹਿਤਃ। ਦੇਵਾਚਾਰ੍ਯੴਗਿਰਃਪੁਤ੍ਰਏषਏਵਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
'ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਹੋਰ ਪੁਰੋਹਿਤ ਰੱਖ ਲਿਆ? ਇਹ ਅੰਗੀਰਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਹੈ।'
ਵਂਚਿਤੋਸਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਹਿਤਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍। ਤ੍ਯਜਸ੍ਵੈਨਂ ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼ਤ੍ਰੁਪਕ੍ਸ਼ਜਯਾਵਹਮ੍
'ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੂੰ ਧੋਖਾ ਖਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਪਾਸੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।'
ਅਨੁਸ਼ਿष੍ਯਭਯਾਦ੍ਯਾਤਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵਮਹਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਜਲਮਧ੍ਯੇਸ੍ਥਿਤਃ ਪੀਤੋ ਮਹਾਦੇਵੇਨ ਸ਼ਂਭੁਨਾ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਕਮ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇੱਥੋਂ ਚਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਮਹਾਂਦੇਵ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਪੀ ਲਿਆ ਸੀ।
ਉਦਰਸ੍ਥਸ੍ਯ ਮੇ ਜਾਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਕਿਲ। ਉਦਰਾਚ੍ਛੁਕ੍ਰਰੂਪੇਣ ਸ਼ਿਸ਼੍ਨੇਨਾਹਂ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਃ੩੦੦ 1.13.
ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਰਹਿਆ, ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਬੀਜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਲਿੰਗ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲਿਆ।
ਵਰਦਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾਂ ਦੇਵਸ਼੍ਸ਼ੁਕ੍ਰੇष੍ਟਂ ਤ੍ਵਂ ਵਰਂ ਵृਣੁ। ਮਯਾਵृਤੋ ਵਰਂ ਰਾਜਨ੍ਦੇਵਦੇਵਃ ਪਿਨਾਕਧृਤ੍
ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਬੀਜ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਆਪਣਾ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਵਰ ਲੈ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਧਨੁ ਧਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਮਨਸਾ ਚਿਂਤਿਤਾ ਹ੍ਯਰ੍ਥਾ ਮਾਨਸੇ ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਵਰਾਃ। ਭਵਂਤੁ ਮਯਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਸ਼ਂਕਰ
ਜੋ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਵਰ ਮਨ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਣ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ।
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਦੇਵੇਨ ਪ੍ਰੇषਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵਾਂਤਿਕਮ੍। ਤਾਵਦਤ੍ਰਾਭਵਚ੍ਚਾਯਂ ਪੁਰੋਧਾਸ੍ਤੇ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
ਦੇਵ ਨੇ 'ਐਸਾ ਹੋਵੇ' ਆਖ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ; ਇਧਰ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਤੇਰਾ ਪਰਿਵਾਰਕ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟਃ ਸਤ੍ਯਂ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰ ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਨਿਸ਼ਾਮਯ। ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਹੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖਿਆ ਹੈ ਤੇ ਸਚ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਸੁਣ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਇਹ ਵਾਕ ਆਖੇ।
ਨਾਹਮੇਤਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮਿ ਦੇਵਂ ਵਾ ਦਾਨਵਂ ਨਰਮ੍। ਮਦ੍ਰੂਪਧਾਰਿਣਂ ਰਾਜਨ੍ਵਂਚਨਾਰ੍ਥਂ ਤਵਾਗਤਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਇਸ ਜੀਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ—ਇਹ ਦੇਵ ਹੈ, ਦਾਨਵ ਹੈ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ—ਜੋ ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਆਇਆ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਵਾਦਿਨਃ। ਪੁਰੋਧਾਃ ਪੌਰ੍ਵਿਕੋ ਨੋਸ੍ਤੁ ਯੋ ਵਾ ਕੋ ਵਾ ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਚੰਗਾ ਆਖਿਆ, ਚੰਗਾ ਆਖਿਆ! ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਕੱਢ ਦਿਓ, ਜੇਹੜਾ ਵੀ ਹੋਵੇ।'