ਪ੍ਰਜੇਸ਼ਤ੍ਵਂ ਧਨੇਸ਼ਤ੍ਵਮਵਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਚ ਵੈ ਦਦੌ। ਏਤਾਨ੍ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਾਨ੍ਕਾਵ੍ਯਃ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਤਨੂਰੁਹਃ
ਉਸ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ, ਧਨ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਅਤੇ ਅਵਧਿਆ ਹੋਣ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਵਰ ਮਿਲ ਕੇ ਕਾਵਿਆ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਮਾਭਾष੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਨੀਲਲੋਹਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਨ੍ਵਿਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿ ਪ੍ਰਣਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੀਲ-ਲੋਹਿਤ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰ ਕੇ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸੋਂऽਤਰ੍ਹਿਤੇ ਦੇਵੇ ਜਯਂਤੀਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਸੁਭਗੇ ਕਾ ਵਾ ਦੁਃਖਿਤੇ ਮਯਿ ਦੁਃਖਿਤਾ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਜਯੰਤੀ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ, 'ਸੁਭਾਗੇ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਮੇਰੇ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੈਂ?'
ਮਹਤਾ ਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਮਾਂ ਜਿਗੀषਸਿ। ਅਨਯਾ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯੇਣ ਦਮੇਨ ਚ
'ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਇੱਥੇ ਭਕਤੀ, ਨਮਰਤਾ ਅਤੇ ਸੰਜਮ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੋਈ ਹੈਂ,'
ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਚੈਵ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਪ੍ਰੀਤੋਸ੍ਮਿ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ। ਕਿਮਿਚ੍ਛਸਿ ਵਰਾਰੋਹੇ ਕਸ੍ਤੇ ਕਾਮਃ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ
'ਤੇ ਸਨੇਹ ਨਾਲ ਵੀ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ। ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ? ਤੇਰਾ ਕਿਹੜਾ ਮਨੋਰਥ ਹੈ?'
ਤਂ ਤੇ ਸਂਪਾਦਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਯਦ੍ਯਪਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਬ੍ਰਵੀਦੇਨਂ ਤਪਸਾ ਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
'ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅੱਜ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੋਵੇ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ, 'ਤੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।'
ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਂ ਹਿ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਵਦ ਯਥਾਤਥਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤੋਬ੍ਰਵੀਦੇਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
'ਬ੍ਰਹਮਣ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ ਬੋਲਿਆ,
ਮਯਾ ਸਹ ਤ੍ਵਂ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਸ਼ਤਵਰ੍षਾਣਿ ਭਾਮਿਨਿ। ਸਰ੍ਵਭੂਤੈਰਦृਸ਼੍ਯਾਂਤਃ ਸਂਪ੍ਰਯੋਗਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ
'ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਚਮਕਦਾਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਰਹਿ ਕੇ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈਂ।'
ਦੇਵਿ ਇਂਦੀਵਰਸ਼੍ਯਾਮੇ ਵਰਾਰ੍ਹੇ ਵਾਮਲੋਚਨੇ। ਏਵਂ ਵृਣੋषਿ ਕਾਮਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦਦੇ ਵੈ ਵਲ੍ਗੁਭਾषਿਤੇ
'ਦੇਵੀ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਵਰਾਂ ਦੇ ਯੋਗ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਗਦੀ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ।'
ਏਵਂ ਭਵਤੁ ਗਚ੍ਛਾਵ ਗृਹਂ ਮੇ ਮਤ੍ਤਕਾਸ਼ਿਨਿ। ਤਤਃ ਸ ਗृਹਮਾਗਮ੍ਯ ਜਯਂਤ੍ਯਾ ਸਹ ਚੋਸ਼ਨਾ
'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਆ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਚੱਲੀਏ, ਮਸਤ ਚਾਲ ਵਾਲੀ।' ਫਿਰ ਉਹ ਜਯੰਤੀ ਅਤੇ ਉਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ।
ਤਯਾ ਸਹਾਵਸਦ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਸ਼ਤਵਰ੍षਾਣਿ ਭਾਰ੍ਗਵਃ। ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਮਾਯਯਾ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ
ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤਕ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਵਰਤ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਰਹਿ ਕੇ ਵਾਸ ਕੀਤਾ।
ਕृਤਾਰ੍ਥਮਾਗਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਤੇਸ੍ਸੁਤਾਃ। ਅਭਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਗृਹਂ ਤਸ੍ਯ ਮੁਦਿਤਾਸ੍ਤੇ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ
ਜਦੋਂ ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਆਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ੁਕ ਹੋਏ।
ਗਤਾ ਯਦਾ ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਮਾਯਯਾ ਸਂਵृਤਂ ਗੁਰੁਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਸ੍ਯ ਚਾਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨਾਦ੍ਯਾਗਚ੍ਛਤਿ ਨੋ ਗੁਰੁਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਨਾ ਸਕੇ। ਉਸ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਨਾ ਹੋਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅੱਜ ਸਾਡਾ ਗੁਰੂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।'
ਏਵਂ ਤੇ ਸ੍ਵਾਨਿ ਧਿष੍ਣ੍ਯਾਨਿ ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਥਾਗਤਾਃ। ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਗਤ੍ਵਾਂਗਿਰਸਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਦਾਨਵਾਲਯੇ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਚ ਤਾਂ ਚਮੂਮ੍। ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾਤ੍ਮਵਸ਼ਗਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਓ ਤੇ ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰਕੇ, ਚੁਸਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭਟਕਾ ਦਿਓ। ਇਹ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਕਰੋ।
ਧਿषਣਸ੍ਤਾਨ੍ਸੁਰਾਨਾਹ ਏਵਮੇਵ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਤੇਨ ਗਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋ ਵੈ ਵਸ਼ੀਕृਤਃ
ਧਿਸ਼ਣ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।' ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੌਰੋਹਿਤ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਸਃ। ਸ੍ਥਿਤੋ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਮੁਸ਼ਨਾ ਤਾਵਦਾਗਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉਸਨਾ ਨੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਥੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ।
ਦਨੁਪੁਤ੍ਰੈਸ੍ਤਤੋ ਦृष੍ਟਃ ਸਭਾਯਾਂ ਤੁ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ। ਉਸ਼ਨਾ ਏਕ ਏਵਾਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਤੀਯਃ ਕਿਮਿਹਾਗਤਃ
ਫਿਰ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਦਾਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਇੱਥੇ ਉਸ਼ਨਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਦੂਜਾ ਕੌਣ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈ?'
ਸੁਮਹਤ੍ਕੌਤੁਕਂ ਚਾਤ੍ਰ ਭਵਿਤਾ ਵਿਗ੍ਰਹੋ ਦृਢਮ੍। ਕਿਂ ਵਦਿष੍ਯਤਿ ਲੋਕੋਯਂ ਦ੍ਵਾਰਿ ਯੋਯਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਥੇ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਤੇ ਪੱਕਾ ਝਗੜਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। 'ਇਹ ਜੋ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੀ ਆਖਣਗੇ?'
ਸਭਾਯਾਮਾਸ੍ਥਿਤੋ ਯੋਯਂ ਗੁਰੁਃ ਕਿਂ ਨੋ ਵਦਿष੍ਯਤਿ। ਏਵਂ ਪ੍ਰਜਲ੍ਪਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਦਨੂਨਾਂ ਕਵਿਰਾਗਤਃ
'ਇਹ ਗੁਰੂ ਜੋ ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਆਖੇਗਾ?' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨਵ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਕਵੀ ਆ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਰੂਪਧਾਰਿਣਂ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸੀਨਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਮਿਹਾਗਤਃ
ਉਥੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ?'
ਸ਼ਿष੍ਯਾਨ੍ਮੋਹਯਸੇ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਸੁਰਗੁਰੋਸ੍ਤਵ। ਮੂਢਾਸ੍ਤੇ ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਜਾਨਂਤਿ ਤ੍ਵਨ੍ਮਾਯਾਮੋਹਿਤਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
'ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ। ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦੇ।'
ਤਨ੍ਨ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪਰਸ਼ਿष੍ਯਪ੍ਰਧਰ੍षਣਮ੍। ਵ੍ਰਜ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਲੋਕਂ ਸ੍ਵਂ ਤਿष੍ਠ ਧਰ੍ਮਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੂਜੇ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾ, ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਧਰਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।'
ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਹਿ ਮੇ ਕਚਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਹਤੋ ਦਾਨਵਪੁਂਗਵੈਃ। ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥੀ ਤਨਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤਵਾਯੋਗ੍ਯਾ ਗਤਿਸ੍ਤ੍ਵਿਹ
'ਪਹਿਲਾਂ, ਮੇਰਾ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਕਚਾ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਆਉਣੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾਵਦਦ੍ਗੁਰੁਃ। ਸਂਤਿ ਚੋਰਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯੇਪਰਦ੍ਰਵ੍ਯਾਪਹਾਰਿਣਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਧਰਤੀ ਤੇ ਚੋਰ ਹਨ ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਵਸਤੂ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।'
ਏਵਂ ਵਿਧਾਨਦृष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਰੂਪਦੇਹਾਪਹਾਰਿਣਃ। ਵृਤ੍ਰਘਾਤੇਨ ਚੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਹਤ੍ਯਾ ਪੁਰਾਭਵਤ੍
'ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੂਪ ਤੇ ਸਰੀਰ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਵੇਖੇ ਗਏ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਲਿਆ ਸੀ।'
ਲੋਕਾਯਤਿਕ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਭਵਤਾ ਸਾ ਤਿਰਸ੍ਕृਤਾ। ਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਾਂਗਿਰਸਂ ਦੇਵਾਚਾਰ੍ਯਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍
'ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਇਤਕ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਉਹ (ਪਾਪ) ਲੁਕਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਅੰਗੀਰਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ।'
ਮਦ੍ਰੂਪਧਾਰਿਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪਸ਼੍ਯਤ ਦਾਨਵਾਃ। ਏष ਵੋ ਮੋਹਨਾਯਾਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਵਿਚੇष੍ਟਿਤੈਃ
'ਇਹ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈ—ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਵੇਖੋ! ਇਹ ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਟਕਾਉਣ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਚਲ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈ।'
ਤਦੇਨਂ ਸ਼ृਂਖਲੈਰ੍ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ ਲਵਣਾਰ੍ਣਵੇ। ਪੁਨਰੇਵਾਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛੁਕ੍ਰਃ ਪੁਰੋਧਾਯਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
'ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਨੂੰ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲੂਣ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿਓ।' ਫਿਰ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਮੋਹਿਤਾਨੂਨਮੇਤੇਨ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਸ੍ਯਥ ਦਾਨਵਾਃ। ਭੋ ਅਹਂ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰੇਹ ਵਂਚਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
'ਇਹ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਦਾਨਵ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ। ਹੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਸ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਵਲੋਂ ਧੋਖਾ ਖਾ ਗਿਆ ਹਾਂ।'