ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਦਤ੍ਤਾਸਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਂ ਕੁਰੁ ਮਤ੍ਕृਤੇ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਜਯਂਤੀ ਸਾ ਵਚਃ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਵੈ ਪਿਤੁਃ
'ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈਂ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰਾ ਯਤਨ ਕਰ.' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਜਯੰਤੀ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ.
ਅਗਚ੍ਛਦ੍ਯਤ੍ਰ ਘੋਰਂ ਸ ਤਪੋ ਹ੍ਯਾਰਭ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਪਿਬਂਤਂ ਸਾ ਕਣਧੂਮਮਧੋਮੁਖਮ੍
ਉਹ ਉੱਥੇ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਸਿਰਫ ਧੂੰਆਂ ਪੀਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ,
ਯਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਂ ਚ ਕੁਂਡਧਾਰੇਣ ਪਾਵਨਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਯਤਮਾਨਂ ਤੁ ਦੇਵੀ ਕਾਵ੍ਯਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਤੇ ਯਕਸ਼ ਵਲੋਂ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ ਕੁੰਡ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਪਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਵੀ ਨੂੰ ਤਪ ਵਿਚ ਡਟਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ.
ਸ਼ਤ੍ਰੂਪਘਾਤੇ ਸ਼੍ਰਾਮ੍ਯਂਨ੍ਤਂ ਦੁਰ੍ਬਲਸ੍ਥਿਤਿਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਪਿਤ੍ਰਾ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਾ ਕਾਵ੍ਯੇ ਕृਤਵਤੀ ਤਦਾ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਕੇ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਸੀ; ਫਿਰ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੁਤਾਬਕ, ਉਹ ਨੇ ਕਵੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ.
ਗੀਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚੈਵਾਨੁਕੂਲਾਭਿਃ ਸ੍ਤੁਵਂਤੀ ਵਲ੍ਗੁਭਾषਿਣੀ। ਗਾਤ੍ਰਸਂਵਾਹਨੈਃ ਕਾਲੇ ਸੇਵਮਾਨਾ ਤ੍ਵਚਃ ਸੁਖੈਃ
ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਭਾਉਂਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੀ, ਉਹ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਸੁਖ ਦਿੰਦੀ ਸੀ.
ਵ੍ਰਤਚਰ੍ਯਾਨੁਕੂਲਾਭਿਰੁਪਾਸ੍ਯ ਬਹੁਲਾਃ ਸਮਾਃ। ਪੂਰ੍ਣੇ ਧੂਮਵ੍ਰਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਘੋਰੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕੇ
ਉਸ ਦੇ ਵਰਤ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ; ਜਦ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ,
ਵਰੇਣ ਛਂਦਯਾਮਾਸ ਸ਼ਿਵਃ ਪ੍ਰੀਤੋਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ। ਏਤਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਤ੍ਵਯੈਕੇਨ ਚੀਰ੍ਣਂ ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗਣ ਦਾ ਆਗਰਹ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਵਰਤ ਸਿਰਫ਼ ਤੂੰ ਹੀ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।'
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈ ਤਪਸਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤੇਨ ਚ ਬਲੇਨ ਚ। ਤੇਜਸਾ ਚ ਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਮੇਕੋਭਿਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੀ ਤਪस्या, ਬੁਧੀ, ਗਿਆਨ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵਧ ਜਾਵੇਗਾ।
ਯਚ੍ਚ ਕਿਂਚਿਨ੍ਮਯਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਭृਗੁਨਂਦਨ। ਪ੍ਰਤਿਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਾਚ੍ਯਂ ਨ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਾਰਾ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ; ਪਰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੀਂ।
ਕਿਂ ਭਾषਿਤੇਨ ਬਹੁਨਾ ਅਵਧ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ। ਤਾਨ੍ਦਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਰਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਭਾਰ੍ਗਵਾਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਅਵਧਿਆ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਉਹ ਵਰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਪ੍ਰਜੇਸ਼ਤ੍ਵਂ ਧਨੇਸ਼ਤ੍ਵਮਵਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਚ ਵੈ ਦਦੌ। ਏਤਾਨ੍ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਾਨ੍ਕਾਵ੍ਯਃ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਤਨੂਰੁਹਃ
ਉਸ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ, ਧਨ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਅਤੇ ਅਵਧਿਆ ਹੋਣ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਵਰ ਮਿਲ ਕੇ ਕਾਵਿਆ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਮਾਭਾष੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਨੀਲਲੋਹਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਨ੍ਵਿਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿ ਪ੍ਰਣਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੀਲ-ਲੋਹਿਤ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰ ਕੇ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸੋਂऽਤਰ੍ਹਿਤੇ ਦੇਵੇ ਜਯਂਤੀਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਸੁਭਗੇ ਕਾ ਵਾ ਦੁਃਖਿਤੇ ਮਯਿ ਦੁਃਖਿਤਾ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਜਯੰਤੀ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ, 'ਸੁਭਾਗੇ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਮੇਰੇ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੈਂ?'
ਮਹਤਾ ਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਮਾਂ ਜਿਗੀषਸਿ। ਅਨਯਾ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯੇਣ ਦਮੇਨ ਚ
'ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਇੱਥੇ ਭਕਤੀ, ਨਮਰਤਾ ਅਤੇ ਸੰਜਮ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੋਈ ਹੈਂ,'
ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਚੈਵ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਪ੍ਰੀਤੋਸ੍ਮਿ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ। ਕਿਮਿਚ੍ਛਸਿ ਵਰਾਰੋਹੇ ਕਸ੍ਤੇ ਕਾਮਃ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ
'ਤੇ ਸਨੇਹ ਨਾਲ ਵੀ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ। ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ? ਤੇਰਾ ਕਿਹੜਾ ਮਨੋਰਥ ਹੈ?'
ਤਂ ਤੇ ਸਂਪਾਦਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਯਦ੍ਯਪਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਬ੍ਰਵੀਦੇਨਂ ਤਪਸਾ ਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
'ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅੱਜ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੋਵੇ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ, 'ਤੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।'
ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਂ ਹਿ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਵਦ ਯਥਾਤਥਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤੋਬ੍ਰਵੀਦੇਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
'ਬ੍ਰਹਮਣ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ ਬੋਲਿਆ,
ਮਯਾ ਸਹ ਤ੍ਵਂ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਸ਼ਤਵਰ੍षਾਣਿ ਭਾਮਿਨਿ। ਸਰ੍ਵਭੂਤੈਰਦृਸ਼੍ਯਾਂਤਃ ਸਂਪ੍ਰਯੋਗਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ
'ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਚਮਕਦਾਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਰਹਿ ਕੇ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈਂ।'
ਦੇਵਿ ਇਂਦੀਵਰਸ਼੍ਯਾਮੇ ਵਰਾਰ੍ਹੇ ਵਾਮਲੋਚਨੇ। ਏਵਂ ਵृਣੋषਿ ਕਾਮਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦਦੇ ਵੈ ਵਲ੍ਗੁਭਾषਿਤੇ
'ਦੇਵੀ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਵਰਾਂ ਦੇ ਯੋਗ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਗਦੀ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ।'
ਏਵਂ ਭਵਤੁ ਗਚ੍ਛਾਵ ਗृਹਂ ਮੇ ਮਤ੍ਤਕਾਸ਼ਿਨਿ। ਤਤਃ ਸ ਗृਹਮਾਗਮ੍ਯ ਜਯਂਤ੍ਯਾ ਸਹ ਚੋਸ਼ਨਾ
'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਆ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਚੱਲੀਏ, ਮਸਤ ਚਾਲ ਵਾਲੀ।' ਫਿਰ ਉਹ ਜਯੰਤੀ ਅਤੇ ਉਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ।
ਤਯਾ ਸਹਾਵਸਦ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਸ਼ਤਵਰ੍षਾਣਿ ਭਾਰ੍ਗਵਃ। ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਮਾਯਯਾ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ
ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤਕ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਵਰਤ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਰਹਿ ਕੇ ਵਾਸ ਕੀਤਾ।
ਕृਤਾਰ੍ਥਮਾਗਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਤੇਸ੍ਸੁਤਾਃ। ਅਭਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਗृਹਂ ਤਸ੍ਯ ਮੁਦਿਤਾਸ੍ਤੇ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ
ਜਦੋਂ ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਆਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ੁਕ ਹੋਏ।
ਗਤਾ ਯਦਾ ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਮਾਯਯਾ ਸਂਵृਤਂ ਗੁਰੁਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਸ੍ਯ ਚਾਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨਾਦ੍ਯਾਗਚ੍ਛਤਿ ਨੋ ਗੁਰੁਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਨਾ ਸਕੇ। ਉਸ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਨਾ ਹੋਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅੱਜ ਸਾਡਾ ਗੁਰੂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।'
ਏਵਂ ਤੇ ਸ੍ਵਾਨਿ ਧਿष੍ਣ੍ਯਾਨਿ ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਥਾਗਤਾਃ। ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਗਤ੍ਵਾਂਗਿਰਸਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਦਾਨਵਾਲਯੇ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਚ ਤਾਂ ਚਮੂਮ੍। ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾਤ੍ਮਵਸ਼ਗਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਓ ਤੇ ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰਕੇ, ਚੁਸਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭਟਕਾ ਦਿਓ। ਇਹ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਕਰੋ।
ਧਿषਣਸ੍ਤਾਨ੍ਸੁਰਾਨਾਹ ਏਵਮੇਵ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਤੇਨ ਗਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋ ਵੈ ਵਸ਼ੀਕृਤਃ
ਧਿਸ਼ਣ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।' ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੌਰੋਹਿਤ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਸਃ। ਸ੍ਥਿਤੋ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਮੁਸ਼ਨਾ ਤਾਵਦਾਗਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉਸਨਾ ਨੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਥੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ।
ਦਨੁਪੁਤ੍ਰੈਸ੍ਤਤੋ ਦृष੍ਟਃ ਸਭਾਯਾਂ ਤੁ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ। ਉਸ਼ਨਾ ਏਕ ਏਵਾਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਤੀਯਃ ਕਿਮਿਹਾਗਤਃ
ਫਿਰ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਦਾਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਇੱਥੇ ਉਸ਼ਨਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਦੂਜਾ ਕੌਣ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈ?'
ਸੁਮਹਤ੍ਕੌਤੁਕਂ ਚਾਤ੍ਰ ਭਵਿਤਾ ਵਿਗ੍ਰਹੋ ਦृਢਮ੍। ਕਿਂ ਵਦਿष੍ਯਤਿ ਲੋਕੋਯਂ ਦ੍ਵਾਰਿ ਯੋਯਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਥੇ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਤੇ ਪੱਕਾ ਝਗੜਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। 'ਇਹ ਜੋ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੀ ਆਖਣਗੇ?'
ਸਭਾਯਾਮਾਸ੍ਥਿਤੋ ਯੋਯਂ ਗੁਰੁਃ ਕਿਂ ਨੋ ਵਦਿष੍ਯਤਿ। ਏਵਂ ਪ੍ਰਜਲ੍ਪਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਦਨੂਨਾਂ ਕਵਿਰਾਗਤਃ
'ਇਹ ਗੁਰੂ ਜੋ ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਆਖੇਗਾ?' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨਵ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਕਵੀ ਆ ਗਿਆ।