ਲੋਕਸ੍ਯ ਚ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਜਾਯਤੇ ਮਾਨੁषੇष੍ਵਿਹ। ਅਥ ਵ੍ਯਾਹृਤ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ ਤਦਾਦਾਯ ਸ਼ਿਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਅਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ; ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਤਨੀ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ.
ਸਮਾਨੀਯ ਤਤਃ ਕਾਯਂ ਪਾਣੌ ਗृਹ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਭृਗੁਰੁਵਾਚ। ਏषਾ ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਦੇਵਿ ਹਤਾ ਸਂਜੀਵਯਾਮ੍ਯਹਂ
ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਦੇਵੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕਰਾਂਗਾ.'
ਯਦਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨੋ ਮਯਾ ਧਰ੍ਮੋ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਚਰਿਤੋਪਿ ਵਾ। ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਜੀਵਸ੍ਵ ਯਦਿ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍
'ਜੇ ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਜੀਉ—ਜੇ ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ.'
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ੀਤਾਦ੍ਭਿਰ੍ਜੀਵਜੀਵੇਤਿ ਸੋਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤਤੋਭਿਵ੍ਯਾਹृਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਵੀ ਸਂਜੀਵਿਤਾ ਤਦਾ੨੫੦ 1.13.
ਫਿਰ, ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜੀਉ!' ਤੇ ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਦੇਵੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਜੀਵਤ ਹੋ ਗਈ.
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਪ੍ਤੋਤ੍ਥਿਤਾਮਿਵ। ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਵਚਸ੍ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਤੋਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਜਾਗੀ ਹੋਈ ਵਾਂਗ ਦੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਕਿਹਾ, 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!'
ਏਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹृਤਾ ਤੇਨ ਦੇਵੀ ਸਾ ਭृਗੁਣਾ ਤਦਾ। ਮਿषਤਾਂ ਦੈਵਤਾਨਾਂ ਹਿ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ.
ਅਸਂਭ੍ਰਾਂਤੇਨ ਭृਗੁਣਾ ਪਤ੍ਨੀ ਸਂਜੀਵਿਤਾ ਪੁਨਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੇਂਦ੍ਰੋ ਨਾਲਭਤ ਸ਼ਰ੍ਮ ਕਾਵ੍ਯਭਯਾਤ੍ਪੁਨਃ
ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਏ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕੀਤਾ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਵੀ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ.
ਪ੍ਰਜਾਗਰੇ ਤਤਸ਼੍ਚੇਂਦ੍ਰੋ ਜਯਂਤੀਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸਂਧਿਕਾਮੋਭ੍ਯਧਾਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਫਿਰ, ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਜਯੰਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ; ਪਾਕਾ-ਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ.
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਏष ਕਾਵ੍ਯੋ ਹ੍ਯਨਿਂਦ੍ਰਾਯ ਵ੍ਰਤਂ ਚਰਤਿ ਦਾਰੁਣਮ੍। ਤੇਨਾਹਂ ਵ੍ਯਾਕੁਲਃ ਪੁਤ੍ਰਿ ਕृਤੋ ਮਤਿਮਤਾ ਦृਢਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਕਵੀ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਭਿਆਨਕ ਵਰਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੀ ਬੁਧੀਮਾਨ ਧੀ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਾਂ.'
ਤੈਸ੍ਤੈਰ੍ਮਨੋਨੁਕੂਲੈਸ਼੍ਚ ਉਪਚਾਰੈਰਤਂਦ੍ਰਿਤਾ। ਆਰਾਧਯ ਤਥਾ ਪੁਤ੍ਰਿ ਯਥਾ ਤੁष੍ਯੇਤ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ
'ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਾਉਂਦੇ ਸੇਵਾ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਸੇਵਾ ਕਰ, ਧੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ.'
ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਦਤ੍ਤਾਸਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਂ ਕੁਰੁ ਮਤ੍ਕृਤੇ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਜਯਂਤੀ ਸਾ ਵਚਃ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਵੈ ਪਿਤੁਃ
'ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈਂ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰਾ ਯਤਨ ਕਰ.' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਜਯੰਤੀ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ.
ਅਗਚ੍ਛਦ੍ਯਤ੍ਰ ਘੋਰਂ ਸ ਤਪੋ ਹ੍ਯਾਰਭ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਪਿਬਂਤਂ ਸਾ ਕਣਧੂਮਮਧੋਮੁਖਮ੍
ਉਹ ਉੱਥੇ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਸਿਰਫ ਧੂੰਆਂ ਪੀਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ,
ਯਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਂ ਚ ਕੁਂਡਧਾਰੇਣ ਪਾਵਨਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਯਤਮਾਨਂ ਤੁ ਦੇਵੀ ਕਾਵ੍ਯਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਤੇ ਯਕਸ਼ ਵਲੋਂ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ ਕੁੰਡ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਪਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਵੀ ਨੂੰ ਤਪ ਵਿਚ ਡਟਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ.
ਸ਼ਤ੍ਰੂਪਘਾਤੇ ਸ਼੍ਰਾਮ੍ਯਂਨ੍ਤਂ ਦੁਰ੍ਬਲਸ੍ਥਿਤਿਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਪਿਤ੍ਰਾ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਾ ਕਾਵ੍ਯੇ ਕृਤਵਤੀ ਤਦਾ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਕੇ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਸੀ; ਫਿਰ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੁਤਾਬਕ, ਉਹ ਨੇ ਕਵੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ.
ਗੀਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚੈਵਾਨੁਕੂਲਾਭਿਃ ਸ੍ਤੁਵਂਤੀ ਵਲ੍ਗੁਭਾषਿਣੀ। ਗਾਤ੍ਰਸਂਵਾਹਨੈਃ ਕਾਲੇ ਸੇਵਮਾਨਾ ਤ੍ਵਚਃ ਸੁਖੈਃ
ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਭਾਉਂਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੀ, ਉਹ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਸੁਖ ਦਿੰਦੀ ਸੀ.
ਵ੍ਰਤਚਰ੍ਯਾਨੁਕੂਲਾਭਿਰੁਪਾਸ੍ਯ ਬਹੁਲਾਃ ਸਮਾਃ। ਪੂਰ੍ਣੇ ਧੂਮਵ੍ਰਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਘੋਰੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕੇ
ਉਸ ਦੇ ਵਰਤ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ; ਜਦ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ,
ਵਰੇਣ ਛਂਦਯਾਮਾਸ ਸ਼ਿਵਃ ਪ੍ਰੀਤੋਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ। ਏਤਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਤ੍ਵਯੈਕੇਨ ਚੀਰ੍ਣਂ ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗਣ ਦਾ ਆਗਰਹ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਵਰਤ ਸਿਰਫ਼ ਤੂੰ ਹੀ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।'
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈ ਤਪਸਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤੇਨ ਚ ਬਲੇਨ ਚ। ਤੇਜਸਾ ਚ ਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਮੇਕੋਭਿਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੀ ਤਪस्या, ਬੁਧੀ, ਗਿਆਨ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵਧ ਜਾਵੇਗਾ।
ਯਚ੍ਚ ਕਿਂਚਿਨ੍ਮਯਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਭृਗੁਨਂਦਨ। ਪ੍ਰਤਿਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਾਚ੍ਯਂ ਨ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਾਰਾ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ; ਪਰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੀਂ।
ਕਿਂ ਭਾषਿਤੇਨ ਬਹੁਨਾ ਅਵਧ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ। ਤਾਨ੍ਦਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਰਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਭਾਰ੍ਗਵਾਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਅਵਧਿਆ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਉਹ ਵਰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਪ੍ਰਜੇਸ਼ਤ੍ਵਂ ਧਨੇਸ਼ਤ੍ਵਮਵਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਚ ਵੈ ਦਦੌ। ਏਤਾਨ੍ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਾਨ੍ਕਾਵ੍ਯਃ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਤਨੂਰੁਹਃ
ਉਸ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ, ਧਨ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਅਤੇ ਅਵਧਿਆ ਹੋਣ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਵਰ ਮਿਲ ਕੇ ਕਾਵਿਆ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਮਾਭਾष੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਨੀਲਲੋਹਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਨ੍ਵਿਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿ ਪ੍ਰਣਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੀਲ-ਲੋਹਿਤ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰ ਕੇ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸੋਂऽਤਰ੍ਹਿਤੇ ਦੇਵੇ ਜਯਂਤੀਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਸੁਭਗੇ ਕਾ ਵਾ ਦੁਃਖਿਤੇ ਮਯਿ ਦੁਃਖਿਤਾ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਜਯੰਤੀ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ, 'ਸੁਭਾਗੇ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਮੇਰੇ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੈਂ?'
ਮਹਤਾ ਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਮਾਂ ਜਿਗੀषਸਿ। ਅਨਯਾ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯੇਣ ਦਮੇਨ ਚ
'ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਇੱਥੇ ਭਕਤੀ, ਨਮਰਤਾ ਅਤੇ ਸੰਜਮ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੋਈ ਹੈਂ,'
ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਚੈਵ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਪ੍ਰੀਤੋਸ੍ਮਿ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ। ਕਿਮਿਚ੍ਛਸਿ ਵਰਾਰੋਹੇ ਕਸ੍ਤੇ ਕਾਮਃ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ
'ਤੇ ਸਨੇਹ ਨਾਲ ਵੀ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ। ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ? ਤੇਰਾ ਕਿਹੜਾ ਮਨੋਰਥ ਹੈ?'
ਤਂ ਤੇ ਸਂਪਾਦਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਯਦ੍ਯਪਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਬ੍ਰਵੀਦੇਨਂ ਤਪਸਾ ਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
'ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅੱਜ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੋਵੇ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ, 'ਤੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।'
ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਂ ਹਿ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਵਦ ਯਥਾਤਥਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤੋਬ੍ਰਵੀਦੇਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
'ਬ੍ਰਹਮਣ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ ਬੋਲਿਆ,
ਮਯਾ ਸਹ ਤ੍ਵਂ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਸ਼ਤਵਰ੍षਾਣਿ ਭਾਮਿਨਿ। ਸਰ੍ਵਭੂਤੈਰਦृਸ਼੍ਯਾਂਤਃ ਸਂਪ੍ਰਯੋਗਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ
'ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਚਮਕਦਾਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਰਹਿ ਕੇ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈਂ।'
ਦੇਵਿ ਇਂਦੀਵਰਸ਼੍ਯਾਮੇ ਵਰਾਰ੍ਹੇ ਵਾਮਲੋਚਨੇ। ਏਵਂ ਵृਣੋषਿ ਕਾਮਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦਦੇ ਵੈ ਵਲ੍ਗੁਭਾषਿਤੇ
'ਦੇਵੀ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਵਰਾਂ ਦੇ ਯੋਗ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਗਦੀ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ।'
ਏਵਂ ਭਵਤੁ ਗਚ੍ਛਾਵ ਗृਹਂ ਮੇ ਮਤ੍ਤਕਾਸ਼ਿਨਿ। ਤਤਃ ਸ ਗृਹਮਾਗਮ੍ਯ ਜਯਂਤ੍ਯਾ ਸਹ ਚੋਸ਼ਨਾ
'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਆ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਚੱਲੀਏ, ਮਸਤ ਚਾਲ ਵਾਲੀ।' ਫਿਰ ਉਹ ਜਯੰਤੀ ਅਤੇ ਉਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ।