ਗਤੇषੁ ਸੁਰਸਂਘੇषੁ ਵਿष੍ਣੁਰਿਂਦ੍ਰਮਭਾषਤ। ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ। ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ
ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਚਲੀ ਗਈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਾਂਗਾ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ।"
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਵਿष੍ਣੁਸਂਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵੀ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਰੰਦਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਿਆ; ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਏष ਤ੍ਵਾਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦਹਾਮਿ ਮਘਵਨ੍ਬਲਾਤ੍। ਮਿषਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਦृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਮੇ ਤਪੋਬਲਮ੍
"ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਸਮੇਤ ਜਬਰਦਸਤੀ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਹੇ ਮਘਵਨ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ; ਮੇਰਾ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖੋ।"
ਤਯਾਭਿਭੂਤੌ ਤੌ ਦੇਵਾਵਿਂਦ੍ਰਵਿष੍ਣੂ ਬਭੂਵਤੁਃ। ਕਥਂ ਮੁਚ੍ਯੇਯ ਸਹਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰਿਂਦ੍ਰਮਭਾषਤ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੇਠ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਵਾਂ?"
ਇਂਦ੍ਰੋਬ੍ਰਵੀਜ੍ਜਹਿ ਹ੍ਯੇਨਾਂ ਯਾਵਨ੍ਨੌ ਨ ਦਹੇਤ੍ਪ੍ਰਭੋ। ਵਿਸ਼ੇषੇਣਾਭਿਭੂਤੋਸ੍ਮਿ ਜਹੀਮਾਂ ਜਹਿ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਾੜ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਮੈਂ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ, ਮਾਰ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।"
ਤਤਃ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧੇ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਅਭਿਧ੍ਯਾਯ ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਮਾਪਨ੍ਨਂ ਸਤ੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ; ਪਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪਏ ਸ਼ਕ੍ਰ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਤ੍ਵਰਯਾਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਕਾਰੀ ਭਯਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੂਰਂ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਤੇ ਡਰ ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਰੂੜ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਰਮਾਦਾਯ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵੈ ਭਯਾਤ੍। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧਂ ਘੋਰਂ ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਭृਗੁਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਕਰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੇਵਤਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਹਿ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਭृਗੁਣਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾਵਧੇ ਕृਤੇ। ਭृਗੁਰੁਵਾਚ। ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਜਾਨਤਾ ਧਰ੍ਮਮਵਧ੍ਯਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਨਿषੂਦਿਤਾ
ਫਿਰ, ਜਦ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਂਦਿਆਂ ਵੀ, ਜਿਸਤਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜੋ ਮਾਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ.'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵੋ ਹਿ ਮਾਨੁषੇषੂਪਯਾਸ੍ਯਸਿ। ਤਤਸ੍ਤੇਨਾਭਿਸ਼ਾਪੇਨ ਨष੍ਟੇ ਧਰ੍ਮੇ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਤ ਵਾਰੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ; ਜਦ ਵੀ ਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਵੇਂਗਾ.
ਲੋਕਸ੍ਯ ਚ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਜਾਯਤੇ ਮਾਨੁषੇष੍ਵਿਹ। ਅਥ ਵ੍ਯਾਹृਤ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ ਤਦਾਦਾਯ ਸ਼ਿਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਅਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ; ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਤਨੀ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ.
ਸਮਾਨੀਯ ਤਤਃ ਕਾਯਂ ਪਾਣੌ ਗृਹ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਭृਗੁਰੁਵਾਚ। ਏषਾ ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਦੇਵਿ ਹਤਾ ਸਂਜੀਵਯਾਮ੍ਯਹਂ
ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਦੇਵੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕਰਾਂਗਾ.'
ਯਦਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨੋ ਮਯਾ ਧਰ੍ਮੋ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਚਰਿਤੋਪਿ ਵਾ। ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਜੀਵਸ੍ਵ ਯਦਿ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍
'ਜੇ ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਜੀਉ—ਜੇ ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ.'
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ੀਤਾਦ੍ਭਿਰ੍ਜੀਵਜੀਵੇਤਿ ਸੋਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤਤੋਭਿਵ੍ਯਾਹृਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਵੀ ਸਂਜੀਵਿਤਾ ਤਦਾ੨੫੦ 1.13.
ਫਿਰ, ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜੀਉ!' ਤੇ ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਦੇਵੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਜੀਵਤ ਹੋ ਗਈ.
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਪ੍ਤੋਤ੍ਥਿਤਾਮਿਵ। ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਵਚਸ੍ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਤੋਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਜਾਗੀ ਹੋਈ ਵਾਂਗ ਦੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਕਿਹਾ, 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!'
ਏਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹृਤਾ ਤੇਨ ਦੇਵੀ ਸਾ ਭृਗੁਣਾ ਤਦਾ। ਮਿषਤਾਂ ਦੈਵਤਾਨਾਂ ਹਿ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ.
ਅਸਂਭ੍ਰਾਂਤੇਨ ਭृਗੁਣਾ ਪਤ੍ਨੀ ਸਂਜੀਵਿਤਾ ਪੁਨਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੇਂਦ੍ਰੋ ਨਾਲਭਤ ਸ਼ਰ੍ਮ ਕਾਵ੍ਯਭਯਾਤ੍ਪੁਨਃ
ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਏ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕੀਤਾ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਵੀ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ.
ਪ੍ਰਜਾਗਰੇ ਤਤਸ਼੍ਚੇਂਦ੍ਰੋ ਜਯਂਤੀਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸਂਧਿਕਾਮੋਭ੍ਯਧਾਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਫਿਰ, ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਜਯੰਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ; ਪਾਕਾ-ਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ.
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਏष ਕਾਵ੍ਯੋ ਹ੍ਯਨਿਂਦ੍ਰਾਯ ਵ੍ਰਤਂ ਚਰਤਿ ਦਾਰੁਣਮ੍। ਤੇਨਾਹਂ ਵ੍ਯਾਕੁਲਃ ਪੁਤ੍ਰਿ ਕृਤੋ ਮਤਿਮਤਾ ਦृਢਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਕਵੀ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਭਿਆਨਕ ਵਰਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੀ ਬੁਧੀਮਾਨ ਧੀ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਾਂ.'
ਤੈਸ੍ਤੈਰ੍ਮਨੋਨੁਕੂਲੈਸ਼੍ਚ ਉਪਚਾਰੈਰਤਂਦ੍ਰਿਤਾ। ਆਰਾਧਯ ਤਥਾ ਪੁਤ੍ਰਿ ਯਥਾ ਤੁष੍ਯੇਤ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ
'ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਾਉਂਦੇ ਸੇਵਾ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਸੇਵਾ ਕਰ, ਧੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ.'
ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਦਤ੍ਤਾਸਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਂ ਕੁਰੁ ਮਤ੍ਕृਤੇ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਜਯਂਤੀ ਸਾ ਵਚਃ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਵੈ ਪਿਤੁਃ
'ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈਂ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰਾ ਯਤਨ ਕਰ.' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਜਯੰਤੀ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ.
ਅਗਚ੍ਛਦ੍ਯਤ੍ਰ ਘੋਰਂ ਸ ਤਪੋ ਹ੍ਯਾਰਭ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਪਿਬਂਤਂ ਸਾ ਕਣਧੂਮਮਧੋਮੁਖਮ੍
ਉਹ ਉੱਥੇ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਸਿਰਫ ਧੂੰਆਂ ਪੀਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ,
ਯਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਂ ਚ ਕੁਂਡਧਾਰੇਣ ਪਾਵਨਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਯਤਮਾਨਂ ਤੁ ਦੇਵੀ ਕਾਵ੍ਯਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਤੇ ਯਕਸ਼ ਵਲੋਂ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ ਕੁੰਡ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਪਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਵੀ ਨੂੰ ਤਪ ਵਿਚ ਡਟਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ.
ਸ਼ਤ੍ਰੂਪਘਾਤੇ ਸ਼੍ਰਾਮ੍ਯਂਨ੍ਤਂ ਦੁਰ੍ਬਲਸ੍ਥਿਤਿਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਪਿਤ੍ਰਾ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਾ ਕਾਵ੍ਯੇ ਕृਤਵਤੀ ਤਦਾ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਕੇ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਸੀ; ਫਿਰ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੁਤਾਬਕ, ਉਹ ਨੇ ਕਵੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ.
ਗੀਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚੈਵਾਨੁਕੂਲਾਭਿਃ ਸ੍ਤੁਵਂਤੀ ਵਲ੍ਗੁਭਾषਿਣੀ। ਗਾਤ੍ਰਸਂਵਾਹਨੈਃ ਕਾਲੇ ਸੇਵਮਾਨਾ ਤ੍ਵਚਃ ਸੁਖੈਃ
ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਭਾਉਂਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੀ, ਉਹ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਸੁਖ ਦਿੰਦੀ ਸੀ.
ਵ੍ਰਤਚਰ੍ਯਾਨੁਕੂਲਾਭਿਰੁਪਾਸ੍ਯ ਬਹੁਲਾਃ ਸਮਾਃ। ਪੂਰ੍ਣੇ ਧੂਮਵ੍ਰਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਘੋਰੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕੇ
ਉਸ ਦੇ ਵਰਤ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ; ਜਦ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ,
ਵਰੇਣ ਛਂਦਯਾਮਾਸ ਸ਼ਿਵਃ ਪ੍ਰੀਤੋਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ। ਏਤਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਤ੍ਵਯੈਕੇਨ ਚੀਰ੍ਣਂ ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗਣ ਦਾ ਆਗਰਹ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਵਰਤ ਸਿਰਫ਼ ਤੂੰ ਹੀ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।'
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈ ਤਪਸਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤੇਨ ਚ ਬਲੇਨ ਚ। ਤੇਜਸਾ ਚ ਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਮੇਕੋਭਿਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੀ ਤਪस्या, ਬੁਧੀ, ਗਿਆਨ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵਧ ਜਾਵੇਗਾ।
ਯਚ੍ਚ ਕਿਂਚਿਨ੍ਮਯਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਭृਗੁਨਂਦਨ। ਪ੍ਰਤਿਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਾਚ੍ਯਂ ਨ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਾਰਾ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ; ਪਰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੀਂ।
ਕਿਂ ਭਾषਿਤੇਨ ਬਹੁਨਾ ਅਵਧ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ। ਤਾਨ੍ਦਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਰਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਭਾਰ੍ਗਵਾਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਅਵਧਿਆ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਉਹ ਵਰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।