ਤਤਸ੍ਤਾਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕਾਵ੍ਯ ਉਪਾਧ੍ਵਂ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਨਿਰੁਤ੍ਸਿਕ੍ਤਾਸ੍ਤਪੋਯੁਕ੍ਤਾਃ ਕਾਲਂ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਾਧਕਮ੍
ਫਿਰ ਕਾਵਿਆ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਤਪ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਰਹੋ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਅਤੇ ਵਿਘਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕੋ।'
ਪਿਤੁਰਾਸ਼੍ਰਮਸਂਸ੍ਥਾ ਵੈ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਥ ਦਾਨਵਾਃ। ਤਾਨੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯਾਸੁਰਾਨ੍ਕਾਵ੍ਯੋ ਮਹਾਦੇਵਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤ
'ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ, ਦਾਨਵੋ।' ਇਹ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਕਾਵਿਆ ਮਹਾਦੇਵ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਮਂਤ੍ਰਾਨਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵ ਯੇਨ ਸਨ੍ਤਿ ਬृਹਸ੍ਪਤੌ। ਪਰਾਭਵਾਯ ਦੇਵਾਨਾਮਸੁਰਾਣਾਂ ਜਯਾਯ ਚ
ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਉਹ ਮੰਤਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਕੋਲ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਰ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵੋ ਵ੍ਰਤਂ ਤ੍ਵਂ ਚਰ ਭਾਰ੍ਗਵ। ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਕਣਧੂਮਮਧਃ ਸ਼ਿਰਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਭਾਰਗਵ, ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰ, ਸਿਰ ਨੀਵਾਂ ਕਰਕੇ, ਸਿਰਫ ਧੂੰਆਂ ਸੁੰਘ ਕੇ।'
ਯਦਿ ਪਾਸ੍ਯਸਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤਤੋ ਮਂਤ੍ਰਾਨਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ। ਤਥੇਤਿ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਤੁ ਭृਗੁਨਂਦਨਃ
'ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਸਹਿ ਲਏਂ, ਤਾਂ ਮੰਤਰ ਮਿਲ ਜਾਣਗੇ।' ਭ੍ਰਿਗੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ।
ਪਾਦੌ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਬਾਢਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ। ਵ੍ਰਤਂ ਚਰਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵ ਤ੍ਵਯਾਦਿष੍ਟੋਦ੍ਯ ਵੈ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪੈਰ ਛੂਹ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਠੀਕ ਹੈ। ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੋਂ ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਪ੍ਰਭੂ।'
ਆਦਿष੍ਟੋ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਕृਤਵਾਨ੍ਭਾਰ੍ਗਵੋ ਮੁਨਿਃ। ਤਦਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇ ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਹਿਤਾਯ ਵੈ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਭਾਰਗਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵਰਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਸ਼ੁਕਰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ—
ਮਂਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਤਨੁਤੇ ਕਾਵ੍ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍। ਤਦ੍ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨੀਤਿਪੂਰ੍ਵਂ ਵੈ ਰਾਜਨ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਸੁਖਂ
ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਕਾਵਿਆ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਨੀਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ।
ਅਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਛਿਦ੍ਰੇ ਤਦਾਮਰ੍षਾਦ੍ਦੇਵਾਸ੍ਤਾਨਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ। ਦਂਸ਼ਿਤਾਃ ਸਾਯੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਪੁਰਃਸਰਾਃ
ਇਸ ਖੋਟੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਦੇਵਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਰਗਣਾ ਦੇਵਾਨ੍ਪ੍ਰਗृਹੀਤਾਯੁਧਾਨ੍ਪੁਨਃ। ਉਤ੍ਪੇਤੁਸ੍ਸਹਸਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾਸ੍ਤਾਨ੍ਵਚੋਬ੍ਰੁਵਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਥੇ ਨੂੰ ਫਿਰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਡਰ ਕੇ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਦੈਤ੍ਯਾ ਊਚੁਃ। ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾ ਵਯਂ ਦੇਵਾ ਆਚਾਰ੍ਯੇ ਵ੍ਰਤਮਾਸ੍ਥਿਤੇ। ਦਤ੍ਵਾ ਭਵਂਤਸ੍ਤ੍ਵਭਯਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਨੋ ਜਿਘਾਂਸਯਾ
ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਸਾਡਾ ਅਚਾਰਯ ਆਪਣਾ ਵਰਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਆਏ ਹੋ।
ਅਨਮਰ੍षਾ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਚੀਰਕृष੍ਣਾਜਿਨਧਰਾ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਾ ਨਿष੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਹ ਬੇਇਨਸਾਫੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ ਖੜੇ ਹਾਂ। ਚੀਰ ਅਤੇ ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜਿਨ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।
ਰਣੇ ਵਿਜੇਤੁਂ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਕਥਂਚਨ। ਅਯੁਦ੍ਧੇਨ ਪ੍ਰਪਤ੍ਸ੍ਯਾਮਃ ਸ਼ਰਣਂ ਕਾਵ੍ਯਮਾਤਰਮ੍
ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਅਸੀਂ ਕਾਵਿ ਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਜ੍ਞਾਪਯਾਮਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਮਿਦਂ ਯਾਵਨ੍ਨਾਭ੍ਯੇਤਿ ਨੋ ਗੁਰੁਃ। ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਚ ਤਥਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮੋ ਦਂਸ਼ਿਤਾਯੁਧਾਃ
ਆਓ, ਆਪਣੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਈਏ, ਜਦ ਤਕ ਸਾਡਾ ਗੁਰੂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦਾ। ਜਦ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ, ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਲੜਾਂਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਤੇਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਕਾਵ੍ਯਮਾਤਰਮ੍। ਪ੍ਰਾਪਦ੍ਯਂਤ ਤਤੋ ਭੀਤਾਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋऽਦਾਦਭਯਂ ਤੁ ਸਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਕਾਵਿ ਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਗਏ। ਡਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਉਸ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਭਯਂ ਤ੍ਯਜਤ ਦਾਨਵਾਃ। ਮਤ੍ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤਾਂ ਵੋ ਨ ਭੀਰ੍ਭਵਿਤੁਰ੍ਮਹਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਡਰੋ ਨਾ, ਡਰੋ ਨਾ; ਆਪਣਾ ਡਰ ਛੱਡੋ, ਹੇ ਦਾਨਵੋ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੋ—ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।"
ਤਯਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਂਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤਦਾऽਸੁਰਾਨ੍। ਅਭਿਜਗ੍ਮੁਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯੈਤਾਨਵਿਚਾਰ੍ਯ ਬਲਾਬਲਮ੍
ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਅਸੁਰ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਬਰਦਸਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ਬਧ੍ਯਮਾਨਾਂਸ੍ਤੁ ਦੇਵੈਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸੁਰਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਦੇਵੀ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵਾਨ੍ਨਿਦ੍ਰਯਾ ਮੋਹਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਮੋਹ ਲਾ ਦੇਵਾਂਗੀ।"
ਸਂਭृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸਂਭਾਰਾਨ੍ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਸਾ ਵ੍ਯਸृਜਤ੍ਤਦਾ। ਤਸ੍ਤਂਭ ਦੇਵੀ ਚ ਬਲਾਦ੍ਯੋਗਯੁਕ੍ਤਾ ਤਪੋਧਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਕੇ, ਨੀਂਦ ਛੱਡੀ; ਤਪ ਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਅਟਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਸ੍ਤਭਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੂਢਵਤ੍। ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਂਤ ਤਤੋ ਭੀਤਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਸ਼ੀਕृਤਮ੍
ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਦੇਵਤੇ ਮੂੜ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ; ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਡਰ ਕੇ ਉਹ ਭੱਜ ਗਏ।
ਗਤੇषੁ ਸੁਰਸਂਘੇषੁ ਵਿष੍ਣੁਰਿਂਦ੍ਰਮਭਾषਤ। ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ। ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ
ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਚਲੀ ਗਈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਾਂਗਾ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ।"
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਵਿष੍ਣੁਸਂਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵੀ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਰੰਦਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਿਆ; ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਏष ਤ੍ਵਾਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦਹਾਮਿ ਮਘਵਨ੍ਬਲਾਤ੍। ਮਿषਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਦृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਮੇ ਤਪੋਬਲਮ੍
"ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਸਮੇਤ ਜਬਰਦਸਤੀ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਹੇ ਮਘਵਨ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ; ਮੇਰਾ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖੋ।"
ਤਯਾਭਿਭੂਤੌ ਤੌ ਦੇਵਾਵਿਂਦ੍ਰਵਿष੍ਣੂ ਬਭੂਵਤੁਃ। ਕਥਂ ਮੁਚ੍ਯੇਯ ਸਹਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰਿਂਦ੍ਰਮਭਾषਤ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੇਠ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਵਾਂ?"
ਇਂਦ੍ਰੋਬ੍ਰਵੀਜ੍ਜਹਿ ਹ੍ਯੇਨਾਂ ਯਾਵਨ੍ਨੌ ਨ ਦਹੇਤ੍ਪ੍ਰਭੋ। ਵਿਸ਼ੇषੇਣਾਭਿਭੂਤੋਸ੍ਮਿ ਜਹੀਮਾਂ ਜਹਿ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਾੜ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਮੈਂ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ, ਮਾਰ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।"
ਤਤਃ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧੇ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਅਭਿਧ੍ਯਾਯ ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਮਾਪਨ੍ਨਂ ਸਤ੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ; ਪਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪਏ ਸ਼ਕ੍ਰ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਤ੍ਵਰਯਾਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਕਾਰੀ ਭਯਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੂਰਂ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਤੇ ਡਰ ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਰੂੜ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਰਮਾਦਾਯ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵੈ ਭਯਾਤ੍। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧਂ ਘੋਰਂ ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਭृਗੁਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਕਰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੇਵਤਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਹਿ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਭृਗੁਣਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾਵਧੇ ਕृਤੇ। ਭृਗੁਰੁਵਾਚ। ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਜਾਨਤਾ ਧਰ੍ਮਮਵਧ੍ਯਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਨਿषੂਦਿਤਾ
ਫਿਰ, ਜਦ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਂਦਿਆਂ ਵੀ, ਜਿਸਤਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜੋ ਮਾਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ.'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵੋ ਹਿ ਮਾਨੁषੇषੂਪਯਾਸ੍ਯਸਿ। ਤਤਸ੍ਤੇਨਾਭਿਸ਼ਾਪੇਨ ਨष੍ਟੇ ਧਰ੍ਮੇ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਤ ਵਾਰੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ; ਜਦ ਵੀ ਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਵੇਂਗਾ.