ਤਤਃ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੂਰ੍ਣਂ ਦੇਵੈਰਭਿਦ੍ਰੁਤਾਨ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਾਕਾਰ੍ਯੇਣ ਸਂਹृਤ੍ਯ ਦੇਵੇਭ੍ਯਸ੍ਤਾਨ੍ਸੁਰਾਰ੍ਦਿਤਾਨ੍
ਕਵੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਸਨ, ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਲਿਆ।
ਕਾਵ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਂ ਦੇਵਾ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ਂਕਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਜਹੁਃ। ਤਤਃ ਕਾਵ੍ਯੋਨੁਚਿਂਤ੍ਯਾਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਚਨਂ ਹਿਤਮ੍
ਕਵੀ ਨੂੰ ਡਟਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ; ਫਿਰ ਕਵੀ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹਿਤ ਭਰੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆ।
ਤਾਨੁਵਾਚ ਤਤਃ ਕਾਵ੍ਯਃ ਪੂਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵੋ ਹृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਾਮਨੇਨ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਕ੍ਰਮੈਃ
ਫਿਰ ਕਾਵਿਆ ਨੇ, ਪਿਛਲੀ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਮਨ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਲੈ ਲਏ ਹਨ।'
ਬਲਿਰ੍ਬਦ੍ਧੋ ਹਤੋ ਜਂਭੋ ਨਿਹਤਸ਼੍ਚ ਵਿਰੋਚਨਃ। ਮਹਾਸੁਰਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸੁ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇषੁ ਸੁਰੈਰ੍ਹਤਾਃ
ਬਲੀ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਜੰਭਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਵਿਰੋਚਨ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਦਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਰਾਂ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਹਰਾਇਆ ਹੈ।
ਤੈਸ੍ਤੈਰੁਪਾਯੈਰ੍ਭੂਯਿष੍ਠਾ ਨਿਹਤਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਧਾਨਤਃ। ਕੇਚਿਚ੍ਛਿष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਯੂਯਂ ਵੈ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਮੇ ਮਤਮ੍
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮੁਖੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ; ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਹੀ ਬਚੇ ਹੋ। ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਹੁਣ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਨੀਤਯੋ ਵੋ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯਾ ਉਪਾਸੇ ਕਾਲਪਰ੍ਯਯਾਤ੍। ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਮਂਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਵਿਜਯਾਵਹਮ੍
ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਲਾਕੀਆਂ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ। ਮੈਂ ਮਹਾਦੇਵ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਿੱਤ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਲੈਣ ਲਈ।
ਅਪ੍ਰਤੀਪਾਂਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵਾਨ੍ਮਂਤ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍। ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਹੇ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵੈਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਥ ਵੈ ਜਯਮ੍
ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਅਟੱਲ ਮੰਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗੇ; ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਤ ਜ਼ਰੂਰ ਹਾਸਲ ਕਰੋਗੇ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਕृਤਸਂਵਾਦਾ ਦੇਵਾਨੂਚੁਸ੍ਤਦਾਸੁਰਾਃ। ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਃਸ੍ਸਨ੍ਨਾਹਾ ਰਥੈਰ੍ਵਿਨਾ
ਸਭ ਨੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੰਝੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।'
ਵਯਂ ਤਪਸ਼੍ਚਰਿष੍ਯਾਮਃ ਸਂਵृਤਾ ਵਲ੍ਕਲੈਸ੍ਤਥਾ। ਦੇਵਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯਾਭਿਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਤਤਃ
'ਅਸੀਂ ਛਾਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ ਤਪ ਕਰਾਂਗੇ।' ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਤਤੋਨ੍ਯਵਰ੍ਤਯਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਜ੍ਵਰਾ ਮੁਦਿਤਾਸ਼੍ਚ ਤੇ। ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤਾਸ੍ਤਦਾ ਸੁਰਾਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ; ਜਦੋਂ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕਾਵ੍ਯ ਉਪਾਧ੍ਵਂ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਨਿਰੁਤ੍ਸਿਕ੍ਤਾਸ੍ਤਪੋਯੁਕ੍ਤਾਃ ਕਾਲਂ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਾਧਕਮ੍
ਫਿਰ ਕਾਵਿਆ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਤਪ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਰਹੋ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਅਤੇ ਵਿਘਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕੋ।'
ਪਿਤੁਰਾਸ਼੍ਰਮਸਂਸ੍ਥਾ ਵੈ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਥ ਦਾਨਵਾਃ। ਤਾਨੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯਾਸੁਰਾਨ੍ਕਾਵ੍ਯੋ ਮਹਾਦੇਵਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤ
'ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ, ਦਾਨਵੋ।' ਇਹ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਕਾਵਿਆ ਮਹਾਦੇਵ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਮਂਤ੍ਰਾਨਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵ ਯੇਨ ਸਨ੍ਤਿ ਬृਹਸ੍ਪਤੌ। ਪਰਾਭਵਾਯ ਦੇਵਾਨਾਮਸੁਰਾਣਾਂ ਜਯਾਯ ਚ
ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਉਹ ਮੰਤਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਕੋਲ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਰ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵੋ ਵ੍ਰਤਂ ਤ੍ਵਂ ਚਰ ਭਾਰ੍ਗਵ। ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਕਣਧੂਮਮਧਃ ਸ਼ਿਰਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਭਾਰਗਵ, ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰ, ਸਿਰ ਨੀਵਾਂ ਕਰਕੇ, ਸਿਰਫ ਧੂੰਆਂ ਸੁੰਘ ਕੇ।'
ਯਦਿ ਪਾਸ੍ਯਸਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤਤੋ ਮਂਤ੍ਰਾਨਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ। ਤਥੇਤਿ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਤੁ ਭृਗੁਨਂਦਨਃ
'ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਸਹਿ ਲਏਂ, ਤਾਂ ਮੰਤਰ ਮਿਲ ਜਾਣਗੇ।' ਭ੍ਰਿਗੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ।
ਪਾਦੌ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਬਾਢਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ। ਵ੍ਰਤਂ ਚਰਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵ ਤ੍ਵਯਾਦਿष੍ਟੋਦ੍ਯ ਵੈ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪੈਰ ਛੂਹ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਠੀਕ ਹੈ। ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੋਂ ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਪ੍ਰਭੂ।'
ਆਦਿष੍ਟੋ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਕृਤਵਾਨ੍ਭਾਰ੍ਗਵੋ ਮੁਨਿਃ। ਤਦਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇ ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਹਿਤਾਯ ਵੈ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਭਾਰਗਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵਰਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਸ਼ੁਕਰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ—
ਮਂਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਤਨੁਤੇ ਕਾਵ੍ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍। ਤਦ੍ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨੀਤਿਪੂਰ੍ਵਂ ਵੈ ਰਾਜਨ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਸੁਖਂ
ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਕਾਵਿਆ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਨੀਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ।
ਅਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਛਿਦ੍ਰੇ ਤਦਾਮਰ੍षਾਦ੍ਦੇਵਾਸ੍ਤਾਨਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ। ਦਂਸ਼ਿਤਾਃ ਸਾਯੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਪੁਰਃਸਰਾਃ
ਇਸ ਖੋਟੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਦੇਵਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਰਗਣਾ ਦੇਵਾਨ੍ਪ੍ਰਗृਹੀਤਾਯੁਧਾਨ੍ਪੁਨਃ। ਉਤ੍ਪੇਤੁਸ੍ਸਹਸਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾਸ੍ਤਾਨ੍ਵਚੋਬ੍ਰੁਵਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਥੇ ਨੂੰ ਫਿਰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਡਰ ਕੇ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਦੈਤ੍ਯਾ ਊਚੁਃ। ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾ ਵਯਂ ਦੇਵਾ ਆਚਾਰ੍ਯੇ ਵ੍ਰਤਮਾਸ੍ਥਿਤੇ। ਦਤ੍ਵਾ ਭਵਂਤਸ੍ਤ੍ਵਭਯਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਨੋ ਜਿਘਾਂਸਯਾ
ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਸਾਡਾ ਅਚਾਰਯ ਆਪਣਾ ਵਰਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਆਏ ਹੋ।
ਅਨਮਰ੍षਾ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਚੀਰਕृष੍ਣਾਜਿਨਧਰਾ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਾ ਨਿष੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਹ ਬੇਇਨਸਾਫੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ ਖੜੇ ਹਾਂ। ਚੀਰ ਅਤੇ ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜਿਨ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।
ਰਣੇ ਵਿਜੇਤੁਂ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਕਥਂਚਨ। ਅਯੁਦ੍ਧੇਨ ਪ੍ਰਪਤ੍ਸ੍ਯਾਮਃ ਸ਼ਰਣਂ ਕਾਵ੍ਯਮਾਤਰਮ੍
ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਅਸੀਂ ਕਾਵਿ ਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਜ੍ਞਾਪਯਾਮਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਮਿਦਂ ਯਾਵਨ੍ਨਾਭ੍ਯੇਤਿ ਨੋ ਗੁਰੁਃ। ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਚ ਤਥਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮੋ ਦਂਸ਼ਿਤਾਯੁਧਾਃ
ਆਓ, ਆਪਣੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਈਏ, ਜਦ ਤਕ ਸਾਡਾ ਗੁਰੂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦਾ। ਜਦ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ, ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਲੜਾਂਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਤੇਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਕਾਵ੍ਯਮਾਤਰਮ੍। ਪ੍ਰਾਪਦ੍ਯਂਤ ਤਤੋ ਭੀਤਾਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋऽਦਾਦਭਯਂ ਤੁ ਸਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਕਾਵਿ ਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਗਏ। ਡਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਉਸ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਭਯਂ ਤ੍ਯਜਤ ਦਾਨਵਾਃ। ਮਤ੍ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤਾਂ ਵੋ ਨ ਭੀਰ੍ਭਵਿਤੁਰ੍ਮਹਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਡਰੋ ਨਾ, ਡਰੋ ਨਾ; ਆਪਣਾ ਡਰ ਛੱਡੋ, ਹੇ ਦਾਨਵੋ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੋ—ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।"
ਤਯਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਂਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤਦਾऽਸੁਰਾਨ੍। ਅਭਿਜਗ੍ਮੁਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯੈਤਾਨਵਿਚਾਰ੍ਯ ਬਲਾਬਲਮ੍
ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਅਸੁਰ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਬਰਦਸਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ਬਧ੍ਯਮਾਨਾਂਸ੍ਤੁ ਦੇਵੈਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸੁਰਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਦੇਵੀ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵਾਨ੍ਨਿਦ੍ਰਯਾ ਮੋਹਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਮੋਹ ਲਾ ਦੇਵਾਂਗੀ।"
ਸਂਭृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸਂਭਾਰਾਨ੍ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਸਾ ਵ੍ਯਸृਜਤ੍ਤਦਾ। ਤਸ੍ਤਂਭ ਦੇਵੀ ਚ ਬਲਾਦ੍ਯੋਗਯੁਕ੍ਤਾ ਤਪੋਧਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਕੇ, ਨੀਂਦ ਛੱਡੀ; ਤਪ ਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਅਟਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਸ੍ਤਭਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੂਢਵਤ੍। ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਂਤ ਤਤੋ ਭੀਤਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਸ਼ੀਕृਤਮ੍
ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਦੇਵਤੇ ਮੂੜ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ; ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਡਰ ਕੇ ਉਹ ਭੱਜ ਗਏ।