ਜਯਾਰ੍ਥਮੇਤੇ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਮਹੌਜਸਃ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਿਦਮਵ੍ਯਗ੍ਰਂ ਮਹੇਂਦ੍ਰੇਣਾਨੁਪਾਲ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਬਲਵਾਨ ਅਸੁਰ ਜਿੱਤ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਧਰ ਮਹੇਂਦਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ।
ਅਸਮ੍ਪਨ੍ਨਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਾਵਦ੍ਵਰ੍षਾਯੁਤਂ ਪੁਨਃ। ਪਰ੍ਯਾਯੇਣੈਵ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨੇ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਧੂਰਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ, ਫਿਰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਪਾਕਾ (ਇੰਦ੍ਰ) ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋऽਸੁਰਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਯਜ੍ਞੋ ਦੇਵਾਨਗਚ੍ਛਤ। ਯਜ੍ਞੇ ਦੇਵਾਨਥ ਗਤੇ ਦਿਤਿਜਾਃ ਕਾਵ੍ਯਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਫਿਰ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਯਜਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਜਦ ਯਜਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਕਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੈਤ੍ਯਾ ਊਚੁਃ-। ਹृਤਂ ਮਘਵਤਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਃ ਸੁਰਾਨ੍ਗਤਃ। ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ੁਕ੍ਨੁਮੋ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਾਮੋ ਰਸਾਤਲਮ੍੨੦੦ 1.13.
ਦੈਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮਘਵਨ ਨੇ ਸਾਡਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ, ਯਜਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਈਏ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋਬ੍ਰਵੀਦੇਤਾਨ੍ਵਿषਣ੍ਣਾਨ੍ਸਾਂਤ੍ਵਯਨ੍ਗਿਰਾ। ਮਾ ਭੈष੍ਟ ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇਜਸਾ ਸ੍ਵੇਨ ਵੋऽਸੁਰਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਵੀ ਨੇ ਉਦਾਸ ਹੋਏ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ: 'ਡਰੋ ਨਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਭਾਲਾਂਗਾ।'
ਮਂਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚੌषਧਯਸ਼੍ਚੈਵ ਧਰਾਯਾਂ ਯਤ੍ਤੁ ਵਰ੍ਤਤੇ। ਮਯਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪਾਦਮਾਤ੍ਰਂ ਸੁਰੇषੁ ਵੈ
ਧਰਤੀ ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਮੰਤਰ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਪੈਰ ਬਰਾਬਰ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯੁष੍ਮਦਰ੍ਥੇ ਧृਤਂ ਮਯਾ। ਤਤੋ ਦੇਵਾਸ੍ਤੁਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧृਤਾਨ੍ਕਾਵ੍ਯੇਨ ਧੀਮਤਾ
ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ; ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕਵੀ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਅਮਂਤ੍ਰਯਂਤ ਦੇਵਾ ਵੈ ਸਂਵਿਗ੍ਨਾਸ੍ਤਜ੍ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਯਾ। ਕਾਵ੍ਯੋ ਹ੍ਯੇष ਇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਵਰ੍ਤਯਤਿ ਨੋ ਬਲਾਤ੍
ਦੇਵਤੇ, ਚਿੰਤਤ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰਨ ਲੱਗੇ: 'ਇਹ ਕਵੀ ਸਾਡਾ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਜਬਰ ਨਾਲ ਹਟਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਸਾਧੁ ਗਚ੍ਛਾਮਹੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਯਾਵਨ੍ਨ ਚ੍ਯਾਵਯੇਤ ਵੈ। ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਜਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿष੍ਟਾਂਸ੍ਤੁ ਪਾਤਾਲਂ ਪ੍ਰਾਪਯਾਮਹੇ
'ਚਲੋ, ਅਸੀਂ ਤੁਰੰਤ ਚੱਲੀਏ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਹਟਾ ਨਾ ਦੇਵੇ; ਜਬਰ ਨਾਲ ਬਾਕੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿਆਂ।'
ਤਤੋ ਦੇਵਾਸ੍ਤੁ ਸਂਰਬ੍ਧਾ ਦਾਨਵਾਨੁਪਸृਤ੍ਯ ਹ। ਤਤਸ੍ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੈਃ ਕਾਵ੍ਯਮੇਵਾਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ; ਜਦ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਕਵੀ ਕੋਲ ਬਚਾਅ ਲਈ ਦੌੜੇ।
ਤਤਃ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੂਰ੍ਣਂ ਦੇਵੈਰਭਿਦ੍ਰੁਤਾਨ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਾਕਾਰ੍ਯੇਣ ਸਂਹृਤ੍ਯ ਦੇਵੇਭ੍ਯਸ੍ਤਾਨ੍ਸੁਰਾਰ੍ਦਿਤਾਨ੍
ਕਵੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਸਨ, ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਲਿਆ।
ਕਾਵ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਂ ਦੇਵਾ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ਂਕਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਜਹੁਃ। ਤਤਃ ਕਾਵ੍ਯੋਨੁਚਿਂਤ੍ਯਾਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਚਨਂ ਹਿਤਮ੍
ਕਵੀ ਨੂੰ ਡਟਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ; ਫਿਰ ਕਵੀ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹਿਤ ਭਰੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆ।
ਤਾਨੁਵਾਚ ਤਤਃ ਕਾਵ੍ਯਃ ਪੂਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵੋ ਹृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਾਮਨੇਨ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਕ੍ਰਮੈਃ
ਫਿਰ ਕਾਵਿਆ ਨੇ, ਪਿਛਲੀ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਮਨ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਲੈ ਲਏ ਹਨ।'
ਬਲਿਰ੍ਬਦ੍ਧੋ ਹਤੋ ਜਂਭੋ ਨਿਹਤਸ਼੍ਚ ਵਿਰੋਚਨਃ। ਮਹਾਸੁਰਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸੁ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇषੁ ਸੁਰੈਰ੍ਹਤਾਃ
ਬਲੀ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਜੰਭਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਵਿਰੋਚਨ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਦਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਰਾਂ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਹਰਾਇਆ ਹੈ।
ਤੈਸ੍ਤੈਰੁਪਾਯੈਰ੍ਭੂਯਿष੍ਠਾ ਨਿਹਤਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਧਾਨਤਃ। ਕੇਚਿਚ੍ਛਿष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਯੂਯਂ ਵੈ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਮੇ ਮਤਮ੍
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮੁਖੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ; ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਹੀ ਬਚੇ ਹੋ। ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਹੁਣ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਨੀਤਯੋ ਵੋ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯਾ ਉਪਾਸੇ ਕਾਲਪਰ੍ਯਯਾਤ੍। ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਮਂਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਵਿਜਯਾਵਹਮ੍
ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਲਾਕੀਆਂ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ। ਮੈਂ ਮਹਾਦੇਵ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਿੱਤ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਲੈਣ ਲਈ।
ਅਪ੍ਰਤੀਪਾਂਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵਾਨ੍ਮਂਤ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍। ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਹੇ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵੈਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਥ ਵੈ ਜਯਮ੍
ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਅਟੱਲ ਮੰਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗੇ; ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਤ ਜ਼ਰੂਰ ਹਾਸਲ ਕਰੋਗੇ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਕृਤਸਂਵਾਦਾ ਦੇਵਾਨੂਚੁਸ੍ਤਦਾਸੁਰਾਃ। ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਃਸ੍ਸਨ੍ਨਾਹਾ ਰਥੈਰ੍ਵਿਨਾ
ਸਭ ਨੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੰਝੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।'
ਵਯਂ ਤਪਸ਼੍ਚਰਿष੍ਯਾਮਃ ਸਂਵृਤਾ ਵਲ੍ਕਲੈਸ੍ਤਥਾ। ਦੇਵਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯਾਭਿਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਤਤਃ
'ਅਸੀਂ ਛਾਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ ਤਪ ਕਰਾਂਗੇ।' ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਤਤੋਨ੍ਯਵਰ੍ਤਯਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਜ੍ਵਰਾ ਮੁਦਿਤਾਸ਼੍ਚ ਤੇ। ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤਾਸ੍ਤਦਾ ਸੁਰਾਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ; ਜਦੋਂ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕਾਵ੍ਯ ਉਪਾਧ੍ਵਂ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਨਿਰੁਤ੍ਸਿਕ੍ਤਾਸ੍ਤਪੋਯੁਕ੍ਤਾਃ ਕਾਲਂ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਾਧਕਮ੍
ਫਿਰ ਕਾਵਿਆ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਤਪ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਰਹੋ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਅਤੇ ਵਿਘਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕੋ।'
ਪਿਤੁਰਾਸ਼੍ਰਮਸਂਸ੍ਥਾ ਵੈ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਥ ਦਾਨਵਾਃ। ਤਾਨੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯਾਸੁਰਾਨ੍ਕਾਵ੍ਯੋ ਮਹਾਦੇਵਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤ
'ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ, ਦਾਨਵੋ।' ਇਹ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਕਾਵਿਆ ਮਹਾਦੇਵ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਮਂਤ੍ਰਾਨਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵ ਯੇਨ ਸਨ੍ਤਿ ਬृਹਸ੍ਪਤੌ। ਪਰਾਭਵਾਯ ਦੇਵਾਨਾਮਸੁਰਾਣਾਂ ਜਯਾਯ ਚ
ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਉਹ ਮੰਤਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਕੋਲ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਰ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵੋ ਵ੍ਰਤਂ ਤ੍ਵਂ ਚਰ ਭਾਰ੍ਗਵ। ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਕਣਧੂਮਮਧਃ ਸ਼ਿਰਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਭਾਰਗਵ, ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰ, ਸਿਰ ਨੀਵਾਂ ਕਰਕੇ, ਸਿਰਫ ਧੂੰਆਂ ਸੁੰਘ ਕੇ।'
ਯਦਿ ਪਾਸ੍ਯਸਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤਤੋ ਮਂਤ੍ਰਾਨਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ। ਤਥੇਤਿ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਤੁ ਭृਗੁਨਂਦਨਃ
'ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਸਹਿ ਲਏਂ, ਤਾਂ ਮੰਤਰ ਮਿਲ ਜਾਣਗੇ।' ਭ੍ਰਿਗੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ।
ਪਾਦੌ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਬਾਢਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ। ਵ੍ਰਤਂ ਚਰਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵ ਤ੍ਵਯਾਦਿष੍ਟੋਦ੍ਯ ਵੈ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪੈਰ ਛੂਹ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਠੀਕ ਹੈ। ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੋਂ ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਪ੍ਰਭੂ।'
ਆਦਿष੍ਟੋ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਕृਤਵਾਨ੍ਭਾਰ੍ਗਵੋ ਮੁਨਿਃ। ਤਦਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇ ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਹਿਤਾਯ ਵੈ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਭਾਰਗਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵਰਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਸ਼ੁਕਰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ—
ਮਂਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਤਨੁਤੇ ਕਾਵ੍ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍। ਤਦ੍ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨੀਤਿਪੂਰ੍ਵਂ ਵੈ ਰਾਜਨ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਸੁਖਂ
ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਕਾਵਿਆ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਨੀਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ।
ਅਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਛਿਦ੍ਰੇ ਤਦਾਮਰ੍षਾਦ੍ਦੇਵਾਸ੍ਤਾਨਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ। ਦਂਸ਼ਿਤਾਃ ਸਾਯੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਪੁਰਃਸਰਾਃ
ਇਸ ਖੋਟੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਦੇਵਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਰਗਣਾ ਦੇਵਾਨ੍ਪ੍ਰਗृਹੀਤਾਯੁਧਾਨ੍ਪੁਨਃ। ਉਤ੍ਪੇਤੁਸ੍ਸਹਸਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾਸ੍ਤਾਨ੍ਵਚੋਬ੍ਰੁਵਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਥੇ ਨੂੰ ਫਿਰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਡਰ ਕੇ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।