ਭृਗੋਃ ਸ਼ਾਪਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਤੁ ਦੇਵਾਸੁਰਕृਤੇ ਤਦਾ। ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ। ਕਥਂ ਦੇਵਾਸੁਰਕृਤੇ ਹਰਿਰ੍ਦੇਹਮਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਹੋਇਆ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਰੀਰ ਧਾਰਿਆ?
ਦੈਵਾਸੁਰਂ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਤਨ੍ਮੇ ਕਥਯ ਸੁਵ੍ਰਤ। ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਤੇषਾਂ ਜਯਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਵੈ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾ ਸ੍ਯੁਃ ਸੁਦਾਰੁਣਾਃ
ਹੇ ਨੇਕ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਾਲਾ ਇਹ ਵਾਰਤਾ ਕਿਵੇਂ ਵਾਪਰੀ। ਪੁਲਸਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਅਵਤਾਰਾ ਦਸ਼ਦ੍ਵੌ ਚ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਮਨ੍ਵਂਤਰੇ ਸ੍ਮृਤਾਃ। ਨਾਮਧੇਯਂ ਸਮਾਸੇਨ ਸ਼ृਣੁ ਤੇषਾਂ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਮਨਵੰਤਰਾ ਵਿੱਚ ਦਸ ਪਵਿੱਤਰ ਅਵਤਾਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣੋ।
ਪ੍ਰਥਮੋ ਨਾਰਸਿਂਹਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਾਮਨਃ। ਤृਤੀਯਸ੍ਤੁ ਵਰਾਹਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਥੋऽਮृਤਮਂਥਨਃ
ਪਹਿਲਾ ਨਰਸਿੰਘ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਵਾਮਨ। ਤੀਜਾ ਵਰਾਹ ਤੇ ਚੌਥਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਥਣ ਹੈ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮਃ ਪਂਚਮਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਘੋਰਸ੍ਤਾਰਕਾਮਯਃ। षष੍ਠੋ ਹ੍ਯਾਡੀਬਕਾਖ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਮਸ੍ਤ੍ਰੈਪੁਰਸ੍ਤਥਾ
ਪੰਜਵਾਂ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੈ। ਛੇਵਾਂ ਆਡੀਬਕ ਨਾਂ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਤਵਾਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਾਲਾ ਯੁੱਧ।
ਅष੍ਟਮਸ਼੍ਚਾਂਧਕਵਧੋ ਨਵਮੋ ਵृਤ੍ਰਘਾਤਨਃ। ਧ੍ਵਜਸ਼੍ਚ ਦਸ਼ਮਸ੍ਤੇषਾਂ ਹਾਲਾਹਲਸ੍ਤਤਃ ਪਰਂ
ਅੱਠਵਾਂ ਅੰਧਕ ਦਾ ਵਧ ਹੈ, ਨੌਵਾਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਮਾਰਨਾ। ਦਸਵਾਂ ਧਵਜ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਾਲਾਹਲ।
ਪ੍ਰਥਿਤੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸ੍ਤੇषਾਂ ਘੋਰਃ ਕੋਲਾਹਲਸ੍ਤਥਾ। ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਨਰਸਿਂਹੇਨ ਸੂਦਿਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਰਵਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਕੋਲਾਹਲ ਹੈ। ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੈਤ ਨੂੰ ਨਰਸਿੰਘ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਵਾਮਨੇਨ ਬਲਿਰ੍ਬਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਕ੍ਰਮਣੇ ਪੁਰਾ। ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੋ ਹਤੋ ਦ੍ਵਂਦ੍ਵੇ ਪ੍ਰਤਿਵਾਦੇ ਤੁ ਦੈਵਤੈਃ
ਵਾਮਨ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਜਿੱਤਣ ਵੇਲੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਹਿਰਣਯਾਕਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਯਾ ਤੁ ਵਰਾਹੇਣ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਥੋ ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृਤਃ। ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋ ਨਿਰ੍ਜਿਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਇਂਦ੍ਰੇਣਾਮृਤਮਂਥਨੇ
ਵਰਾਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚਲੇ ਨੂੰ ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਥਣ ਵੇਲੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਰੋਚਨਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਹ੍ਲਾਦਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਵਧੋਦ੍ਯਤਃ। ਇਂਦ੍ਰੇਣੈਵ ਚ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਿਹਤਸ੍ਤਾਰਕਾਮਯੇ
ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਰੋਚਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਫਿਰਾਕ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ਼ਕ੍ਨੁਵਤ੍ਸੁ ਦੇਵੇषੁ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਸੋਢੁਮਾਸੁਰਮ੍। ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾऽਮृਤੇ ਪੀਤੇ ਗੋਰੂਪੇਣਾਸੁਰਾਰਿਣਾ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਠੱਗ ਕੇ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੇ ਗਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਨਾਸਨ੍ਜੀਵਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਭੂਯੋ ਭੂਯੋਮृਤਾਸੁਰਾਃ। ਨਿਹਤਾ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕੇਣ ਤੁ
ਜੋ ਅਸੁਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜੀਉਂਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਅਸੁਰਾਸ਼੍ਚ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚਾਂਧਕੇ ਵਧੇ। ਹਤਾ ਦੇਵਮਨੁष੍ਯੈਸ੍ਤੇ ਪਿਤृਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਅਸੁਰ, ਪਿਸਾਚ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਅੰਧਕ ਦੇ ਵਧ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਸਂਪृਕ੍ਤੋ ਦਾਨਵੈਰ੍ਵृਤ੍ਰੋ ਘੋਰੇ ਕੋਲਾਹਲੇ ਹਤਃ। ਤਦਾ ਵਿष੍ਣੁਸਹਾਯੇਨ ਮਹੇਂਦ੍ਰੇਣ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਡਰਾਉਣੇ ਕੋਲਾਹਲ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਮਹੇਂਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤਸ੍ਤਤੋ ਮਹੇਂਦ੍ਰੇਣ ਮਾਯਾਛਨ੍ਨਸ੍ਤੁ ਯੋਗਵਿਤ੍। ਵਜ੍ਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਚਿਤ੍ਤਿਃ ਸਹਾਨੁਗਃ
ਮਹੇਂਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤਿ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਯੁਤਾਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਸ੍ਤੁ ਤੇ। ਏਤੇ ਦੈਵਾऽਸੁਰਾਵृਤ੍ਤਾਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਦ੍ਵਾ ਦਸ਼ੈਵ ਤੁ
ਦੈਤ ਅਤੇ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਇਕਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਦਸ ਯੁੱਧਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਹੋਈ।
ਦੇਵਾਸੁਰਕ੍ਸ਼ਯਕਰਾਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਚ ਹਿਤਾਯ ਵੈ। ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੂ ਰਾਜਾ ਵਰ੍षਾਣਾਮਰ੍ਬੁਦਂ ਬਭੌ
ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਨੇ ਇੱਕ ਅਰਬ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।
ਦ੍ਵਿਸਪ੍ਤਤਿਂ ਤਥਾਨ੍ਯਾਨਿ ਨਿਯੁਤਾਨ੍ਯਧਿਕਾਨਿ ਤੁ। ਅਸ਼ੀਤਿ ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਵਾਨਭੂਤ੍
ਇਕਹੱਤਰ ਲੱਖ ਸਾਲ ਹੋਰ ਅਤੇ ਅੱਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਵਧੇਰੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।
ਪਰ੍ਯਾਯੇਣ ਤੁ ਰਾਜਾਭੂਦ੍ਬਲਿਰ੍ਵਰ੍षਾਰ੍ਬੁਦਂ ਪੁਨਃ। षष੍ਠਿਂ ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਿਯੁਤਾਨਿ ਚ ਵਿਂਸ਼ਤਿਂ
ਬਲੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਫਿਰ ਇੱਕ ਅਰਬ ਸਾਲ, ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਵੀਹ ਲੱਖ ਹੋਰ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।
ਬਲਿਰਾਜ੍ਯਾਧਿਕਾਰੇ ਤੁ ਯਾਵਤ੍ਕਾਲਸ਼੍ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਤਃ। ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਤੁ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋ ਨਿਰ੍ਵृਤੋ ਹ੍ਯਸੁਰੈਃ ਸਹ
ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਬਲੀ ਦਾ ਰਾਜ ਚਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਤਨਾ ਸਮਾਂ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੁਖ ਪਾਇਆ।
ਜਯਾਰ੍ਥਮੇਤੇ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਮਹੌਜਸਃ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਿਦਮਵ੍ਯਗ੍ਰਂ ਮਹੇਂਦ੍ਰੇਣਾਨੁਪਾਲ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਬਲਵਾਨ ਅਸੁਰ ਜਿੱਤ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਧਰ ਮਹੇਂਦਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ।
ਅਸਮ੍ਪਨ੍ਨਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਾਵਦ੍ਵਰ੍षਾਯੁਤਂ ਪੁਨਃ। ਪਰ੍ਯਾਯੇਣੈਵ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨੇ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਧੂਰਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ, ਫਿਰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਪਾਕਾ (ਇੰਦ੍ਰ) ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋऽਸੁਰਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਯਜ੍ਞੋ ਦੇਵਾਨਗਚ੍ਛਤ। ਯਜ੍ਞੇ ਦੇਵਾਨਥ ਗਤੇ ਦਿਤਿਜਾਃ ਕਾਵ੍ਯਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਫਿਰ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਯਜਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਜਦ ਯਜਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਕਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੈਤ੍ਯਾ ਊਚੁਃ-। ਹृਤਂ ਮਘਵਤਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਃ ਸੁਰਾਨ੍ਗਤਃ। ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ੁਕ੍ਨੁਮੋ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਾਮੋ ਰਸਾਤਲਮ੍੨੦੦ 1.13.
ਦੈਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮਘਵਨ ਨੇ ਸਾਡਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ, ਯਜਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਈਏ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋਬ੍ਰਵੀਦੇਤਾਨ੍ਵਿषਣ੍ਣਾਨ੍ਸਾਂਤ੍ਵਯਨ੍ਗਿਰਾ। ਮਾ ਭੈष੍ਟ ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇਜਸਾ ਸ੍ਵੇਨ ਵੋऽਸੁਰਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਵੀ ਨੇ ਉਦਾਸ ਹੋਏ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ: 'ਡਰੋ ਨਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਭਾਲਾਂਗਾ।'
ਮਂਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚੌषਧਯਸ਼੍ਚੈਵ ਧਰਾਯਾਂ ਯਤ੍ਤੁ ਵਰ੍ਤਤੇ। ਮਯਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪਾਦਮਾਤ੍ਰਂ ਸੁਰੇषੁ ਵੈ
ਧਰਤੀ ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਮੰਤਰ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਪੈਰ ਬਰਾਬਰ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯੁष੍ਮਦਰ੍ਥੇ ਧृਤਂ ਮਯਾ। ਤਤੋ ਦੇਵਾਸ੍ਤੁਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧृਤਾਨ੍ਕਾਵ੍ਯੇਨ ਧੀਮਤਾ
ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ; ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕਵੀ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਅਮਂਤ੍ਰਯਂਤ ਦੇਵਾ ਵੈ ਸਂਵਿਗ੍ਨਾਸ੍ਤਜ੍ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਯਾ। ਕਾਵ੍ਯੋ ਹ੍ਯੇष ਇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਵਰ੍ਤਯਤਿ ਨੋ ਬਲਾਤ੍
ਦੇਵਤੇ, ਚਿੰਤਤ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰਨ ਲੱਗੇ: 'ਇਹ ਕਵੀ ਸਾਡਾ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਜਬਰ ਨਾਲ ਹਟਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਸਾਧੁ ਗਚ੍ਛਾਮਹੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਯਾਵਨ੍ਨ ਚ੍ਯਾਵਯੇਤ ਵੈ। ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਜਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿष੍ਟਾਂਸ੍ਤੁ ਪਾਤਾਲਂ ਪ੍ਰਾਪਯਾਮਹੇ
'ਚਲੋ, ਅਸੀਂ ਤੁਰੰਤ ਚੱਲੀਏ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਹਟਾ ਨਾ ਦੇਵੇ; ਜਬਰ ਨਾਲ ਬਾਕੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿਆਂ।'
ਤਤੋ ਦੇਵਾਸ੍ਤੁ ਸਂਰਬ੍ਧਾ ਦਾਨਵਾਨੁਪਸृਤ੍ਯ ਹ। ਤਤਸ੍ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੈਃ ਕਾਵ੍ਯਮੇਵਾਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ; ਜਦ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਕਵੀ ਕੋਲ ਬਚਾਅ ਲਈ ਦੌੜੇ।