ਅਸਮੌਜਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਮੌਜਾਸ਼੍ਚ ਸੁਤਾਵੁਭੌ। ਅਜਾਤਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੁਤੌ ਪ੍ਰਜਾਯੇਤੇ ਸਮੌਜਸੌ
ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਅਸਮੌਜਾ ਅਤੇ ਸਮੌਜਾ ਹੋਏ; ਅਜਾਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵੀ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ, ਦੋਵੇਂ ਦਾ ਨਾਮ ਸਮੌਜਾ ਸੀ।
ਸਮੌਜਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਾਃ। ਸੁਦਂਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸੁਵਂਸ਼ਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣ ਇਤ੍ਯਨੁਨਾਮਤਃ
ਸਮੌਜਾ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਸਨ: ਸੁਦੰਸ਼, ਸੁਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ।
ਅਂਧਕਾਨਾਮਿਮਂ ਵਂਸ਼ਂ ਯਃ ਕੀਰ੍ਤਯਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਆਤ੍ਮਨੋ ਵਿਪੁਲਂ ਵਂਸ਼ਂ ਪ੍ਰਜਾਮਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਯਂ ਤਤਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਅੰਧਕਾਂ ਦੀ ਇਹ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਨਿੱਤ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਸੰਤਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗਾਂਧਾਰੀ ਚੈਵ ਮਾਦ੍ਰੀ ਚ ਕ੍ਰੋष੍ਟੋਰ੍ਭਾਰ੍ਯੇ ਬਭੂਵਤੁਃ। ਗਾਂਧਾਰੀ ਜਨਯਾਮਾਸ ਸੁਨਿਤ੍ਰਂ ਮਿਤ੍ਰਵਤ੍ਸਲਮ੍
ਗਾਂਧਾਰੀ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ, ਦੋਵੇਂ ਕ੍ਰੋਸ਼ਟੂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਬਣੀਆਂ; ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੇ ਸੁਨਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਮਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਮਾਦ੍ਰੀ ਯੁਧਾਜਿਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਤੋ ਵੈ ਦੇਵਮੀਢੁषਂ। ਅਨਮਿਤ੍ਰਂ ਸ਼ਿਨਿਂ ਚੈਵ ਪਂਚਾਤ੍ਰ ਕृਤਲਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਦੇਵਮੀਢੁਸ਼; ਅਨਮਿਤ੍ਰਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਨੀ ਵੀ — ਇਹ ਪੰਜੇ ਹੀ ਵੱਖਰੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਅਨਮਿਤ੍ਰਸੁਤੋ ਨਿਘ੍ਨੋ ਨਿਘ੍ਨਸ੍ਯਾਪਿ ਚ ਦ੍ਵੌ ਸੁਤੌ। ਪ੍ਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸੇਨਸ਼੍ਚ ਤਾਵੁਭੌ
ਅਨਮਿਤ੍ਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਿਘਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਿਘਨ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਪ੍ਰਸੇਨਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤਿਸੇਨਾ।
ਸ੍ਯਮਂਤਕਂ ਪ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਮਣਿਰਤ੍ਨਮਨੁਤ੍ਤਮਂ। ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਮਣਿਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਰਾਜੇਤਿ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਦਾ ਸੀਮੰਤਕ, ਉਹ ਮਣੀ ਰਤਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ; ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਰਾਜਾ ਮਣੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹृਦਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਬਹੁਸ਼ੋ ਮਣਿਂ ਤਂ ਸ ਵ੍ਯਰਾਜਤ। ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਯਯਾਚੇਥ ਰਾਜਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ੌਰਿਰੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਮਣੀ ਅਕਸਰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ 'ਤੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ; ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਰਾਜ ਲਈ ਉਹ ਉੱਤਮ ਮਣੀ ਉਸ ਤੋਂ ਮੰਗੀ।
ਗੋਵਿਂਦਸ਼੍ਚ ਨ ਤਂ ਲੇਭੇ ਸ਼ਕ੍ਤੋਪਿ ਨ ਜਹਾਰ ਸਃ। ਕਦਾਚਿਨ੍ਮृਗਯਾਂ ਯਾਤਃ ਪ੍ਰਸੇਨਸ੍ਤੇਨ ਭੂषਿਤਃ
ਗੋਵਿੰਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਮਣੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਛੀਨਿਆ; ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪ੍ਰਸੇਨਾ, ਉਹ ਮਣੀ ਪਹਿਨ ਕੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਗਿਆ।
ਬਿਲੇ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਸ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਕृਤਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍। ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸ ਬਿਲਂ ਪ੍ਰਸੇਨੋ ਹ੍ਯृਕ੍ਸ਼ਮਾਸਦਤ੍
ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ; ਫਿਰ, ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਦੀ ਭਾਲੂ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋਈ।
ऋਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਸੇਨਂ ਚ ਤਥਾ ऋਕ੍ਸ਼ਂ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਸੇਨਜਿਤ੍। ਆਸਾਦ੍ਯ ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੇਚ੍ਛਯਾ
ਭਾਲੂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੇਨਾ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੇਨਜਿਤ ਵੀ ਭਾਲੂ ਨਾਲ, ਮਿਲ ਕੇ ਲੜੇ; ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।
ਹਤ੍ਵਾ ऋਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਸੇਨਂ ਚ ਤਤਸ੍ਤਂ ਮਣਿਮਾਦਦਾਤ੍। ਪ੍ਰਸੇਨਂ ਤੁ ਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗੋਵਿਂਦਃ ਪਰਿਸ਼ਂਕਿਤਃ
ਭਾਲੂ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਮਣੀ ਲੈ ਲਿਆ; ਜਦੋਂ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੱਕੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ੍ਰਾ ਤੁ ਤਦ੍ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਯਾਦਵੈਸ਼੍ਚ ਤਥਾਪਰੈਃ। ਗੋਵਿਂਦੇਨ ਹਤੋ ਨੂਨਂ ਪ੍ਰਸੇਨੋ ਮਣਿਕਾਰਣਾਤ੍
ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ, ਯਾਦਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ ਮਣੀ ਲਈ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਸੇਨਸ੍ਤੁ ਗਤੋਰਣ੍ਯਂ ਮਣਿਰਤ੍ਨੇਨ ਭੂषਿਤਃ। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਜਘਾਨਾਥ ਨ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤਂ ਸ੍ਯਮਂਤਕਮ੍
ਪ੍ਰਸੇਨਾ, ਮਣੀ ਪਹਿਨ ਕੇ ਜੰਗਲ ਗਿਆ ਸੀ; ਜਦ ਉਹ ਸੀਮੰਤਕ ਛੱਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਜਘਾਨੈਵਾਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭੂਤਂ ਚ ਕੇਸ਼ਵਃ। ਇਤਿ ਪ੍ਰਵਾਦਸ੍ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਖ੍ਯਾਤਸ੍ਸਤ੍ਰਾਜਿਤਾ ਕृਤਃ
ਉਹ ਮਣੀ ਨਾ ਦੇਣ ਕਾਰਨ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵਾ ਵੈਰੀ ਬਣ ਗਿਆ; ਇਹ ਚਰਚਾ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਗਈ, ਜੋ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਚਲਾਈ।
ਅਥ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਮृਗਯਾਂ ਨਿਰ੍ਗਤਃ ਪੁਨਃ। ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਚ ਗੋਵਿਂਦੋ ਬਿਲਾਭ੍ਯਾਸ਼ਮਥਾਗਮਤ੍
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਉਹ ਮੁੜ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਗਿਆ, ਤਕਦੀਰ ਨਾਲ ਗੋਵਿੰਦਾ ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਸ ਚਕ੍ਰੇ ऋਕ੍ਸ਼ਰਾਡ੍ਬਲੀ। ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗੋਵਿਂਦਃ ਖਙ੍ਗਪਾਣਿਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚ
ਫਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਭਾਲੂਆਂ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ।
ਅਪਸ਼੍ਯਜ੍ਜਾਂਬਵਂਤਂ ਚ ऋਕ੍ਸ਼ਰਾਜਂ ਮਹਾਬਲਂ। ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਹृषੀਕੇਸ਼ਸ੍ਤਮृਕ੍ਸ਼ਮਤਿਰਂਹਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਜਾਮਬਵੰਤ, ਭਾਲੂਆਂ ਦੇ ਮਹਾਂਬਲਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਭਾਲੂ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਜਾਂਬਵਂਤਂ ਸ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੈਨਂ ਤਥਾ ਵਿष੍ਣੁਂ ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਵੈष੍ਣਵੀਂ ਤਨੁਂ
ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਵਿਸ਼ਨੂ-ਸੁਭਾਵ ਅਤੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ,
ਤੁष੍ਟਾਵ ऋਕ੍ਸ਼ਰਾਜੋਪਿ ਵਿष੍ਣੁਸੂਕ੍ਤੇਨ ਸਤ੍ਵਰਂ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੁष੍ਟੋ ਵਰੇਣ ਸਮਰੋਚਯਤ੍
ਭਾਲੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਚਲਦੀ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ-ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਜਾਮ੍ਬਵਾਨੁਵਾਚ। ਇष੍ਟਂ ਚਕ੍ਰਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਮੇ ਮਰਣਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਕਨ੍ਯਾ ਚੇਯਂ ਮਮ ਸੁਤਾ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾਰਂ ਤ੍ਵਾਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਰਨ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਮੌਤ ਹੈ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਧੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ।"
ਯੋਯਂ ਮਣਿਃ ਪ੍ਰਸੇਨਾਤ੍ਤੁ ਹਤ੍ਵਾ ਚੈਵਾਪ੍ਤਵਾਨਹਮ੍। ਸ ਤ੍ਵਯਾ ਗृਹ੍ਯਤਾਂ ਨਾਥ ਮਣਿਰੇषੋऽਤ੍ਰ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
"ਇਹ ਮਣੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਲੈ ਲਈ ਸੀ, ਉਹ ਤੂੰ ਲੈ ਲੈ, ਪ੍ਰਭੂ। ਇਹ ਮਣੀ ਇੱਥੇ ਹੈ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਜਾਂਬਵਂਤਂ ਵੈ ਹਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰੇਣ ਕੇਸ਼ਵਃ। ਕृਤਕਾਰ੍ਯੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਚੈਵਾਦਦੌ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤੇ ਚੈਤਨ੍ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਸ ਵੈ ਦਦੌ। ਯਲ੍ਲਬ੍ਧਮृਕ੍ਸ਼ਰਾਜਾਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਯਾਦਵਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਮਣੀ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਭਾਲੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ।
ਤੇਨ ਮਿਥ੍ਯਾਪ੍ਰਵਾਦੇਨ ਸਂਤਪ੍ਤੋਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਤਤਸ੍ਤੇ ਯਾਦਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਸੁਦੇਵਮਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਸ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਕਾਰਨ ਜਨਾਰਦਨ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਮਨਸਿ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ਪ੍ਰਸੇਨਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਹਤਃ। ਏਕੈਕਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸੁਂਦਰ੍ਯੋ ਦਸ਼ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤਃ ਸੁਤਾਃ
"ਸਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੱਕਾ ਸੀ ਕਿ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਤੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ। ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਦੀਆਂ ਦਸ ਸੋਹਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਹਨ।"
ਸਤ੍ਯੋਤ੍ਪਨ੍ਨਾਸ੍ਸੁਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਤਮੇਕਂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਃ। ਵਿਖ੍ਯਾਤਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਭਂਗਕਾਰਸ਼੍ਚ ਪੂਰ੍ਵਜਃ
"ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਤਿਆ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਸੌ ਹਨ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਭੰਗਕਾਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।"
ਸਤ੍ਯਾ ਵ੍ਰਤਵਤੀ ਸ੍ਵਪ੍ਨਾ ਭਂਗਕਾਰਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਜਾ। ਸੁषੁਵੁਸ੍ਤਾਃ ਕੁਮਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਨੀਵਾਲਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
"ਸਤਿਆ, ਜੋ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਭੰਗਕਾਰਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਨੀਵਾਲਾ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ।"
ਅਭਂਗੋ ਯੁਯੁਧਾਨਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਨਿਸ੍ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜੋਭਵਤ੍। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੁਗਂਧਰਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਸ਼ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
"ਅਭੰਗਾ ਅਤੇ ਯੁਯੁਧਾਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਨੀ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਯੁਗੰਧਰਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇੱਕ ਸੌ ਹਨ, ਜੋ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।"
ਅਨਮਿਤ੍ਰਾਹ੍ਵਯੋ ਯੋ ਵੈ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਵृष੍ਣਿਵਂਸ਼ਜਃ। ਅਨਮਿਤ੍ਰਾਤ੍ਸ਼ਿਨਿਰ੍ਜਜ੍ਞੇ ਕਨਿष੍ਠੋ ਵृष੍ਣਿਨਂਦਨਃ
"ਜੋ ਅਨਮਿਤ੍ਰਾ ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਅਨਮਿਤ੍ਰਾ ਤੋਂ ਸ਼ਿਨੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ।"