ਪਦ੍ਮਨਾਭਾਯ ਨਾਭਿਂ ਤੁ ਜਠਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਯੋਨਯੇ । ਹृਦਯਂ ਜ੍ਞਾਨਗਮ੍ਯਾਯ ਕਂਠਂ ਵੈਕੁਂਠਗਾਮਿਨੇ
ਪਦਮਨਾਭ ਨੂੰ ਨਾਭੀ, ਵਿਸ਼ਵਯੋਨੀ ਨੂੰ ਪੇਟ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਿਲ, ਅਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਗਲਾ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਬਾਹਵੇ ਬਾਹੂ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਯੋਗਰੂਪਿਣੇ । ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦਦ੍ਯਾਦਰ੍ਘਂ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ, ਯੋਗ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਅਰਘ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਭ੍ਰੇਣ ਨਾਲਿਕੇਰੇਣ ਸ਼ਂਖੋਪਰਿ ਸ੍ਥਿਤੇਨ ਹਿ । ਸੂਤ੍ਰੈਰਾਵੇष੍ਟਿਤੇਨੈਵ ਹਸ੍ਤਯੋਰੁਭਯੋਰਪਿ
ਸਾਫ ਨਾਰੀਅਲ ਨੂੰ ਸ਼ੰਖ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਮृਤੋ ਹਰਸਿ ਪਾਪਾਨਿ ਯਦਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਦੁਰ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਮਨਸਾ ਦੁਰ੍ਵਿਚਿਨ੍ਵਿਤਾ
ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਜੇ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤੂੰ ਪਾਪ, ਮਾੜੇ ਸੁਪਨੇ, ਮਾੜੇ ਸ਼ਗਨ ਅਤੇ ਮਨ ਦੇ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਕਂ ਤੁ ਭਯਂ ਦੇਵ ਭਯਦੁਰ੍ਗਤਿਸਂਭਵਮ੍ । ਯਨ੍ਮਮ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵ ਐਹਿਕਂ ਪਾਰਲੌਕਿਕਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਹੜਾ ਨਰਕ ਦਾ ਡਰ, ਮਾੜੀ ਕਿਸਮਤ ਜਾਂ ਦੁਖ ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ—
ਤੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ ਮਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਗृਹਾਣਾਰ੍ਘਂ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਕृਪਾਦृष੍ਟਿਃ ਸਦੈਵਾਸ੍ਤੁ ਦਾਮੋਦਰ ਮਮੋਪਰਿ
ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ; ਇਹ ਅਰਘ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਦਾਮੋਦਰ, ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਹੇ।
ਧੂਪਂ ਦੀਪਂ ਚ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨੀਰਾਜਨਂ ਤਤਃ । ਸ਼ੀਰ੍षੋਪਰਿ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠੇ ਭ੍ਰਾਮਯੇਦ੍ਵਾਰਿਜਂ ਹਰੇਃ
ਧੂਪ, ਦੀਵਾ ਤੇ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਨੀਰਾਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰੀ ਲਈ, ਸਰਵੋਤਮ ਦਰਿਆ ਦੇ ਉੱਤੇ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਘੁੰਮਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਮੇਤਦ੍ਧਿ ਪੂਜਯੇਤ੍ਸ੍ਵਗੁਰੁਂ ਤਤਃ । ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸੋष੍ਣੀषਂ ਚੈਵ ਕਂਚੁਕਮ੍
ਇਹ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੋਨਾ, ਕਪੜੇ, ਪੱਗ ਅਤੇ ਕੰਜੀਕਾ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਉਪਾਨਹੋऽਪਿ ਛਤ੍ਰਂ ਚ ਮੁਦ੍ਰਿਕਾਂ ਚ ਕਮਂਡਲੁਮ੍ । ਭੋਜਨਂ ਚੈਵ ਤਾਂਬੂਲਂ ਸਪ੍ਤਧਾਨ੍ਯਂ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਉਪਾਨਹ, ਛਤਰੀ, ਮੁਦਰਾ, ਕਮੰਡਲ, ਭੋਜਨ, ਤਾਂਬੂਲ, ਸੱਤ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਦਕਸ਼ਣਾ ਵੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਗੁਰੁਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਕੁਰ੍ਯਾਜ੍ਜਾਗਰਣਂ ਹਰੇਃ । ਗੀਤਨृਤ੍ਯਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਤਥਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ ਲਈ ਜਾਗਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੀਤ, ਨ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪਾਠ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ।
ਨਿਸ਼ਾਂਤੇ ਚੈਵ ਦੇਵਾਯ ਦਤ੍ਵਾ ਚਾਰ੍ਘਂ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਸ੍ਨਾਨਾਦਿਕਾਂ ਕ੍ਰਿਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੁਂਜੀਯਾਦ੍ਵਾਡਵੈਃ ਸਹ
ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਅਰਘ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਸਨਾਨ ਆਦਿ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਦ੍ਵਿਜੈਤਤ੍ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾਖ੍ਯਾਨਮਦ੍ਭੁਤਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਲਭਤੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਗਂਗਾਂ ਸ੍ਨਾਨਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦੁਜਾਤਿ, ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਸ਼ਾ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਾਜਪੇਯਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾ ਸਮੁਪੋषਣਾਤ੍
ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਸ਼ਾ ਉਪਵਾਸ ਇਕ ਵਾਰੀ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਸੌ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤृਪਕ੍ਸ਼ੋ ਮਾਤृਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਥਾ ਚੈਵਾਤ੍ਮਪਕ੍ਸ਼ਕਃ । ਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਹ ਸਂਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਪਿਤਾ ਪੱਖ, ਮਾਤਾ ਪੱਖ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਪੱਖ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਕੋਟਿषੁ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਕੋਟਿषੁ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾ ਸਮੁਪੋषਣਾਤ੍
ਲੱਖਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਲੱਖਾਂ ਖੇਤਰਾਂ ਤੇ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਫਲ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਸ਼ਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਯੇऽਪਿ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕृष੍ਣਮਾਨਸਾਃ । ਵੈਸ਼੍ਯਾ ਵਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਜਨ੍ਮਾਨੋ ਯੇ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯਜਾਤਯਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲੇ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ—
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਕ੍ਤਿਮਾਯਾਂਤਿ ਭੁਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਮਂਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮਂਤ੍ਰਰਾਜੋऽਥ ਯਥਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਃ
—ਇਹ ਸਭ, ਦੁਜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦਵਾਦਸ਼ ਅੱਖਰ ਮੰਤ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਚ ਯਥਾ ਚੈषਾ ਯੇਨ ਵੈ ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾ ਕृਤਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚ ਕृਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਰਾਜਰ੍षਿਭਿਃ ਕृਤਾ
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਸ਼ਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਰਾਜਰਸ਼ੀਆਂ ਨੇ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਕਾ ਕਥਾ ਵਤ੍ਸ ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾ ਮੁਕ੍ਤਿਦਾਯਿਨੀ । ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾਸਂਭਵਂ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ, ਪੁੱਤਰ? ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਸ਼ਾ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਸ਼ਾ ਵ੍ਰਤ ਸਥਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ृਣੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਫਲਮ੍ । ਗਂਗਾਵਗਾਹਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਹੁਣ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਫਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਜਾਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਮਨ੍ਵਂਤਰਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾਕਾਰਕੋ ਹਿ ਤਤ੍ । ਪ੍ਰਾਚੀ ਚ ਯਮੁਨਾ ਸ੍ਨਾਨੇ ਵਰ੍षੈਰ੍ਯਤ੍ਕੋਟਿਭਿਃ ਫਲਮ੍
—ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗ ਤਕ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਸ਼ਾ ਕਰਨ ਦਾ ਪੁੰਨ, ਜਾਂ ਪੂਰਬੀ ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਫਲ—
ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾਵ੍ਰਤਕृਨ੍ਨਰਃ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਤੁ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸੂਰ੍ਯਗ੍ਰਹਣਕੋਟਿਭਿਃ
—ਇਹ ਫਲ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਸ਼ਾ ਵ੍ਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਹੇਮਭਾਰਸ਼ਤੈਰ੍ਦਾਨੈਸ੍ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾਕਰਣੇਨ ਤਤ੍ । ਪਾਪਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਹਤ੍ਯਾਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਸ਼ਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਸੈਂਕੜੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜ ਪਾਪ ਤੇ ਹਤਿਆ ਦੇ ਸੌ ਕਰੋੜ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਕੇਨੈਵੋਪਵਾਸੇਨ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍ । ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾਯਾ ਵ੍ਰਤਂ ਯਤ੍ਤੁ ਅਗਤੀਨਾਂ ਗਤਿਪ੍ਰਦਮ੍
ਇੱਕ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਜਲਦੀ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਸ਼ਾ ਵ੍ਰਤ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਗਤਿਮਿਚ੍ਛਂਤਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਮਹਤ੍ਪਾਪਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਸ੍ਵਯਂ ਕृष੍ਣੇਨ ਕਥਿਤਂ ਪਾਰਾਸ਼ਰ੍ਯਸ੍ਯ ਚਾਗ੍ਰਤਃ
ਜੋ ਰਾਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਵਿੱਖੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਹ ਭਾਵੇਂ ਸੈਂਕੜੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਣ—ਇਹ ਸਵੈਮ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਵਿਆਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਹਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯਤਿ ਯਸ਼੍ਚੇਦਂ ਲਿਖਿਤ੍ਵਾ ਵੈष੍ਣਵਂ ਦ੍ਵਿਜੇ । ਪਾਪੋਘੈਰ੍ਗ੍ਰਥਿਤਸ੍ਯਾਪਿ ਤਸ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਵ੍ਰਤ ਲਿਖ ਕੇ ਦੁਜਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਾਵੇਂ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯੈਰਵਾਪ੍ਯਤੇ ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਮਨ੍ਵਂਤਰਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾ ਦੁਰ੍ਲਭਾ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਨੈਵ ਮਾਨਵੈਃ
ਸੈਂਕੜੇ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਵੀ, ਵਿੱਖੇ ਗਿਆਨੀ, ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਸ਼ਾ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਇਹ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ।
ਕਲੌ ਯੇ ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਨਰਾਧਮਾਃ । ਤੇषਾਂ ਜਨ੍ਮਫਲਂ ਚੈਵ ਜੀਵਿਤਂ ਵਿਫਲਂ ਭਵੇਤ੍
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਸ਼ਾ ਮਿਲੀ ਹੋਣ ਤੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਤੇ ਜੀਵਨ ਬੇਕਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੇਤਤ੍ਵਂ ਤੈਃ ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਵਿਨਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੈਰ੍ਵਿਨਾ ਸੁਤੈਃ । ਕृਤਾ ਯੈਸ੍ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾ ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਸਕृਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਲੌ ਯੁਗੇ
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਸ਼ਾ ਕਰ ਲਈ, ਵਿੱਖੇ ਗਿਆਨੀ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਹੋਣ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇ ਪੁਤ੍ਰ ਗਤੋऽਹਂ ਵਿष੍ਣੁਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਤਤ੍ਰ ਪृष੍ਟਂ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਭਵਮ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਕ ਵਾਰੀ, ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ।