ਪਂਚਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਦਸ਼ਭੁਜਂ ਨਾਗਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਿਨਮ੍ । ਦੇਵੀਵਿਰਹਿਤਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਚਂਦ੍ਰਲੇਖਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੰਜ ਮੁੱਖ, ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ, ਸੱਪ ਦੀ ਜਨੇਊ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਦੇਵੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੰਦਰੀਕਾ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਵ ਦੇਖਿਆ।
ਉਚ੍ਛ੍ਵਾਸੋਚ੍ਛ੍ਵਾਸਨਿਰ੍ਮੁਂਚਤ੍ਪृਦਾਕੁਗਣਸੇਵਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਦੇਵਗਣੋਪੇਤਂ ਸੇਵਿਤਂ ਗਣਕੋਟਿਭਿਃ
ਉਹ ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਛੱਡਦਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਮਥ ਗਣ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸਨ, ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਸੇਵਕ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੂਤਂ ਸ਼ਂਭੁਰਾਲੋਕ੍ਯ ਚਾਗ੍ਰਤਃ । ਪ੍ਰਾਹ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਦਾ ਰਾਹੁਰ੍ਵਕ੍ਤੁਂ ਸਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਜਦ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਦੂਤ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਬੋਲ।' ਫਿਰ ਰਾਹੂ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਰਾਹੁਰੁਵਾਚ-। ਦੇਵ ਜਾਲਂਧਰੇਣਾਹਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਸ੍ਤਵ ਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਮੁਖੇਨ ਦ੍ਰੁਤਂ ਕੁਰੁ
ਰਾਹੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਦੇਵ, ਮੈਨੂੰ ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਕਰ।
ਗਿਰਿਸ਼ਤ੍ਵਂ ਤਪੋਨਿष੍ਠੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣੋ ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਤਵ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਵਸੁ ਗੋਤ੍ਰਾਦਿ ਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਨਿਰਲੇਪ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਧਰਮ ਨਹੀਂ। ਤੇਰਾ ਨਾ ਪਿਉ ਹੈ, ਨਾ ਮਾਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਵੰਸ਼, ਨਾ ਕੁਟੰਬ।
ਜਾਲਂਧਰੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਭੁਂਕ੍ਤੇऽਸੌ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍ । ਤਸ੍ਯੈਵ ਵਸ਼੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਤਤਸ਼੍ਚੋਕ੍ਤਂ ਸਮਾਚਰ
ਜਾਲੰਧਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਜੋ ਆਖੇ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਪੁਰਾਣਪੁਰੁषਃ ਕਾਮੀ ਵृषਾਰੂਢਃ ਕਥਂ ਭਵਾਨ੍ । ਏਵਂ ਵਦਤਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਸੁਤੌ ਸ੍ਕਂਦਵਿਨਾਯਕੌ
ਤੂੰ ਤਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰਖ ਹੈਂ, ਵਾਸਨਾ ਵਾਲਾ, ਬਲਦ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਸਕੰਦ ਤੇ ਵਿਨਾਇਕ ਆ ਗਏ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ?
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਦੇਵਦੇਵੋ ਯਤਵਾਗਂਗਮਰ੍ਦਨਮ੍ । ਚਕਾਰ ਚ ਕਰੈਰ੍ਵ੍ਯਸ੍ਤੈਰ੍ਵਾਸੁਕਿਰ੍ਭੂਤਲੇऽਪਤਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ-ਹੱਥ ਰੋਕ ਲਏ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਾਸੁਕੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਹੇਰਂਬਵਾਹਨਸ੍ਯਾਖੋਃ ਪੁਚ੍ਛਂ ਗ੍ਰਸ੍ਤਮਥਾਹਿਨਾ । ਸ੍ਵਪਤ੍ਰਂ ਗ੍ਰਸ੍ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਮੁਂਚਮੁਂਚੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਫਿਰ ਹੇਰੰਬ ਦੇ ਵਾਹਨ ਚੂਹੇ ਦੀ ਪੂੰਛ ਸੱਪ ਨੇ ਫੜ ਲਈ। ਆਪਣਾ ਪਰ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਛੱਡ, ਛੱਡ!'
ਅਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਸ੍ਕਂਦਵਾਹਂ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਾਸ੍ਵਰਮ੍ । ਤਦ੍ਭਯਾਦ੍ਵਾਸੁਕਿਰ੍ਗ੍ਰਸ੍ਤਮਾਖੁਪੁਚ੍ਛਮਥੋਦ੍ਗਿਰਤ੍
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਜਦ ਸਕੰਦ ਦੇ ਵਾਹਨ ਨੂੰ ਉਤਾਵਲਾ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਵਾਸੁਕੀ ਡਰ ਕਰ ਚੂਹੇ ਦੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਪੂੰਛ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਅਥਾਰੁਹ੍ਯ ਹਰਸ੍ਯਾਂਗਂ ਗਲਮਾਵੇष੍ਟ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਵਾਸਪਵਨੈਰਥ ਜਾਤੋ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਗਲ ਵਿਚ ਲਪਟ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਅੱਗ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਤਸ੍ਯੋष੍ਮਣਾ ਚਂਦ੍ਰ ਲੇਖਾ ਜਟਾਜੂਟਾਟਵੀ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਸਾਰ੍ਦ੍ਰਤਾਂ ਤੁ ਤਦਾ ਸਾਯਾਤ੍ਪ੍ਲਾਵਿਤਂ ਤਦ੍ਵਪੁਰ੍ਯਥਾ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਪ ਨਾਲ, ਜੋ ਚੰਦਰੀਕਾ ਜਟਾਵਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸੀ, ਉਹ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਸਰੀਰ ਪੂਰਾ ਤਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਯਾਹ੍ਯਮृਤਧਾਰਾਭਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਸ੍ਤਕਮਾਲਿਕਾ । ਹਰਮੌਲਿਕਪਾਲਾਨਾਮਭੂਤ੍ਸਂਜੀਵਿਤਾ ਤਦਾ
ਉਸ ਦੀ ਅਮਰਤ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਮਾਲਾ ਵੱਜੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਮੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿੰਦ ਆ ਗਈ।
ਪਪਾਠ ਪੂਰ੍ਵਮਭ੍ਯਸ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਯੋਗਸ਼੍ਰੁਤਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰਸ੍ਪਰਾਧੀਤਂ ਵਿਵਦਂਤਿ ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯਥ
ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪੜ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜੋਗ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਉਚਾਰੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਿਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਹਮਾਦਿਰਹਂ ਪੂਰ੍ਵਮਹਮੇਵ ਪਰਾਤ੍ਪਰਃ । ਅਹਂ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਅਹਂ ਪਾਤੇਤ੍ਯੁਤ੍ਸੁਕਾਨਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਮੈਂ ਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਆਦਿ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਹੀ ਰਚਨਹਾਰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹਾਂ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਲੜ ਪਏ।
ਸ਼ੋਚਂਤ੍ਯੇਤਾਨਿ ਨੋ ਦਤ੍ਤਂ ਨੋ ਭੁਕ੍ਤਂ ਨ ਹੁਤਂ ਮਯਾ । ਲੋਭਗ੍ਰਸ੍ਤੇਨ ਮਨਸਾ ਨੋ ਵਿਤ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇऽਪਿ ਤਮ੍
ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ: 'ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾ ਮੈਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਨਾ ਖਾਧੀਆਂ, ਨਾ ਹਵਨ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ; ਲਾਲਚੀ ਮਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ।'
ਅਥੇਸ਼੍ਵਰਜਟਾਜੂਟਾਦਾਵਿਰਾਸੀਦ੍ਗਣੋ ਮਹਾਨ੍ । ਤ੍ਰ੍ਯਾਨਨਸ੍ਤ੍ਰਿਚਰਣਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਚ੍ਛਃ ਸਪ੍ਤਹਸ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦੀ ਜਟਾ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੇਵਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਮੁੱਢ, ਤਿੰਨ ਲੱਤਾਂ, ਤਿੰਨ ਪੂੰਛਾਂ ਤੇ ਸੱਤ ਹੱਥ ਸਨ।
ਸ ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਮੁਖੋ ਨਾਮ ਪਿਂਗਲੋ ਜਟਿਲੋ ਮਹਾਨ੍ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾ ਕਪਾਲਾਲੀ ਭਯਾਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਮृਤੇਵ ਸਾ ੩੭*। ਪੁਰਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸਗਣਸ੍ਤਤਃ ਕੀਰ੍ਤਿਮੁਖਃ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ । ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਸ਼ਿਵਂ ਦੇਵਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਹ ਵੱਡਾ, ਪੀਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਕੀਰਤਿਮੁਖ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਡਰ ਕਰ ਥੰਮ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਮੁਰਦਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਕੀਰਤਿਮੁਖ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ।
ਤਦੋਕ੍ਤਃ ਸ਼ਂਕਰੇਣਾਹੋ ਭਕ੍ਸ਼ਯ ਤ੍ਵਂ ਰਣੇ ਹਤਾਨ੍ । ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਸ ਗਣਃ ਕ੍ਵਾਪ੍ਯਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਣਂ ਤਦਾ
ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਗਏਆਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲੈ।' ਪਰ ਉਹ ਸੇਵਕ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਕਿਤੇ ਵੀ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਨਿਵਾਰਿਤਃ । ਤਤਃ ਕੀਰ੍ਤਿਮੁਖੇਨਾਥ ਸ੍ਵਾਂਗਂ ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲੱਗਿਆ, ਪਰ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਕੀਰਤਿਮੁਖ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਆਪ ਹੀ ਖਾ ਲਿਆ।
ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤੇਨ ਚਾਤ੍ਯਂਤਂ ਨਿषਿਦ੍ਧੇਨ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਤਤ੍ਸਾਹਸਂ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤਿਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਮੁਖਸ੍ਯ ਚ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਉਹ ਹਿੰਮਤ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੇ—
ਤਮੁਵਾਚੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਤਿष੍ਠ ਮੇ ਸਦਾ । ਤ੍ਵਚ੍ਚਿਤ੍ਤਰਹਿਤੋ ਯਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਮਾਲਯੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਸਦਾ ਵੱਸ। ਜੇ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਵੇ—'
ਸ ਪਤਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਹੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸੋਂऽਤਰ੍ਹਿਤੋऽਭਵਤ੍ । ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਮੂਧ੍ਨਿ ਤਦਾ ਦੇਵਾ ਵਵृषੁਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਭਿਃ
'ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਡਿੱਗ ਪਵੇਗਾ,' ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।
ਏਵਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਭਾਯਾਂ ਤੁ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਿਨਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੁਰਪਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਵਰਭਾਨੂ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ।
ਸ੍ਪृਸ਼ਂਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਕਥਂ ਭਾਵਂ ਸ੍ਵਾਧੀਨਂ ਯੋਗਿਨਂ ਬਲਾਤ੍ । ਇਂਦ੍ਰਿਯੈਃ ਪੂਜ੍ਯਸੇ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੋऽਯਂ ਵਿषਯੈਃ ਕਥਮ੍
'ਭਾਵਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਜੋਗੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕਿਵੇਂ ਛੂਹ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ? ਤੂੰ ਤਾਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਾਦਿਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਪੂਜਾਂ ਗृਹ੍ਣਾਸਿ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਨ ਤ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਕਂ ਦੇਵਂ ਤ੍ਵਂ ਪੂਜਯਸਿ ਕਂਚਨ
'ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪੂਜਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਪਰ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।'
ਈਸ਼੍ਵਰੋऽਸਿ ਕਥਂ ਲੋਕੇ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਭੋਜੀ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ । ਸਂਗੋਪਯਸਿ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰ ਗੌਰੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ
'ਤੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਕਿਵੇਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਸੋਹਣੀ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਜੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦੇ ਦੇ।'
ਸ੍ਕਂਦਲਂਬੋਦਰਾਭ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤੋऽਧੁਨਾ । ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਰਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭ੍ਰਮ ਨਿਤ੍ਯਂ ਗृਹੇਗृਹੇ
'ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਕੰਦ ਅਤੇ ਲੰਬੋਦਰ ਨਾਲ, ਭਿਖ ਦਾ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਸਦਾ ਘਰ-ਘਰ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹੁ।'
ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਤਤ੍ਰ ਰਾਹੁਰਾਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਭਗਵਾਨਪਿ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨੋਤ੍ਤਰਂ ਕਿਂਚਿਦਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਹੂ ਨੇ ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ; ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ।
ਅਥੇਸ਼ਂ ਮੌਨਿਨਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਹੁਰ੍ਨਂਦਿਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਤ੍ਵ ਮਂਤ੍ਰੀ ਹ੍ਯਸਿ ਸੇਨਾਨੀਰ੍ਵਿਕਟਾਨਨ ਬਿਂਬਧृਕ੍ 6.10.
ਫਿਰ, ਚੁੱਪ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਹੂ ਨੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਹੈਂ, ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ।'