ਸ ਏਵ ਪਸ਼ੁਪਾਲੋਭੂਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪਾਲਃ ਸ ਏਵ ਹਿ। ਸ ਏਵ ਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਯੋਗਿਤ੍ਵਾਦਰ੍ਜੁਨੋਭਵਤ੍
ਉਹ ਹੀ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਰੱਖਵਾਲਾ, ਖੇਤਾਂ ਦਾ ਰਖਿਆਕਾਰੀ ਸੀ; ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਪਰਜਨਯਾ ਵਾਂਗ ਅਰਜੁਨ ਬਣ ਗਿਆ।
ਯੋਸੌ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰੇਣ ਜ੍ਯਾਘਾਤਕਠਿਨਤ੍ਵਚਾ। ਭਾਤਿ ਰਸ਼੍ਮਿਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ਾਰਦੇਨੇਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਨਾਲ ਕਠੋਰ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਏष ਨਾਮ ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਮਾਹਿष੍ਮਤ੍ਯਾਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਏष ਵੇਗਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲੇ ਭਜੇਤ ਵੈ
ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਮੀਂਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਸ੍ਵਸੁਖਾ ਯੇ ਵਿਪ੍ਰਤਿਸ੍ਰੋਤੋ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਲਲਨਾਃ ਕ੍ਰੀਡਤਾ ਤੇਨ ਪ੍ਰਤਿਬਦ੍ਧੋਰ੍ਮਿਮਾਲਿਨੀ
ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਉਲਟ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਲਹਿਰਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਝਾਗ ਹੈ, ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਊਰ੍ਮਿਭ੍ਰੁਕੁਟਿਮਾਲਾ ਸਾ ਸ਼ਂਕਿਤਾਭ੍ਯੇਤਿ ਨਰ੍ਮਦਾ। ਏष ਏਵ ਮਨੋਰ੍ਵਂਸ਼ੇ ਤ੍ਵਵਗਾਹੇਨ੍ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਨਰਮਦਾ, ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਭੰਨ ਭੰਨ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਮਨੂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਇਹੀ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ।
ਕਰੇਣੋਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਵੇਗਂ ਤੁ ਕਾਮਿਨੀਪ੍ਰੀਣਨੇਨ ਤੁ। ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਮਾਣੇ ਮਹੋਦਧੌ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤਾਕਤ ਉਠਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਹਲ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ।
ਭਵਂਤਿ ਲੀਨਾ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਾਃ ਪਾਤਾਲਸ੍ਥਾ ਮਹਾਸੁਰਾਃ। ਤਦੂਰੁਕ੍ਸ਼ੋਭਚਕਿਤਾ ਅਮृਤੋਤ੍ਪਾਦਸ਼ਂਕਿਤਾਃ
ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਮਹਾਂ ਦੈਤ ਡਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਰਾਂ ਦੀ ਹਲਚਲ ਨਾਲ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਲੀਨ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਤਾ ਨਿਸ਼੍ਚਲਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾਨੋ ਭਵਂਤਿ ਚ ਮਹੋਰਗਾਃ। ਏष ਧਨ੍ਵੀ ਚ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਰਾਵਣਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਾਯਕਾਨ੍
ਮਹਾਂ ਸੱਪ ਨਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਨਿਸ਼ਚਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਧਨੁਧਾਰੀ ਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏष ਧਨ੍ਵੀ ਧਨੁਰ੍ਗृਹ੍ਯ ਉਤ੍ਸਿਕ੍ਤਂ ਪਂਚਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਲਂਕੇਸ਼ਂ ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਬਲਂ ਰਾਵਣਂ ਬਲਾਤ੍
ਇਹ ਧਨੁਧਾਰੀ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਭੁੱਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।
ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਨੀਯ ਮਾਹਿष੍ਮਤ੍ਯਾਮ੍ਬਬਂਧ ਤਮ੍। ਤਤੋ ਗਤੋਹਂ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਸਂਪ੍ਰਸਾਦਯਨ੍
ਜਿੱਤ ਕੇ, ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਿਆ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ।
ਮੁਮੋਚ ਰਾਜਨ੍ਪੌਤ੍ਰਂ ਮੇ ਸਖ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਬਭੂਵ ਜ੍ਯਾਤਲਸ੍ਵਨਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪੌਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਦੋਸਤੀ ਕਰ ਲਈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਦਾ ਸੁਰ ਉਠਿਆ।
ਯੁਗਾਂਤਾਗ੍ਨੇਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਯਥਾ ਜ੍ਯਾਤਲਨਿਃਸ੍ਵਨਃ। ਅਹੋ ਬਲਂ ਵਿਧੇਰ੍ਵੀਰ੍ਯਂ ਭਾਰ੍ਗਵਃ ਸ ਯਦਾਚ੍ਛਿਨਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਦਾ ਸੁਰ ਉਠਦਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਬਲ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ, ਜਦ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ।
ਮृਧੇ ਸਹਸ੍ਰਂ ਬਾਹੂਨਾਂ ਹੇਮਤਾਲਵਨਂ ਯਥਾ। ਯਂ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹ੍ਯਰ੍ਜੁਨਂ ਸ਼ਪ੍ਤਵਾਨ੍ਵਿਭੁਃ
ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਤਾਲਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਗਈਆਂ; ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਵਨਂ ਪ੍ਰਦਗ੍ਧਂ ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਮ ਹੈਹਯ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਮਨ੍ਯੋ ਹਨਿष੍ਯਤਿ
ਹੈਹਯਾ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਜੰਗਲ ਸਾੜਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰਾ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਹੋਇਆ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇਗਾ।
ਛਿਤ੍ਵਾ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰਂ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥ੍ਯ ਤਰਸਾ ਬਲੀ। ਤਪਸ੍ਵੀ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵੈ ਵਧਿष੍ਯਤਿ ਸ ਭਾਰ੍ਗਵਃ
ਤੇਰੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਤਪਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭਾਰਗਵ, ਤੈਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਰਾਮੋਥ ਹਂਤਾਸੀਨ੍ਮੁਨਿਸ਼ਾਪੇਨ ਧੀਮਤਃ। ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਤ੍ਵਾਸੀਤ੍ਪਂਚ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਧੀਰ ਮুনি ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਰਾਮ ਉਸ ਦਾ ਹਤਿਆਰਾ ਬਣਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪੰਜ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸਨ।
ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾ ਬਲਿਨਃ ਸ਼ੂਰਾ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮਹਾਬਲ। ਸ਼ੂਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚ ਧृष੍ਟੋ ਵੈ ਕृष੍ਣ ਏਵ ਚ
ਉਹ ਸੱਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ, ਵਿਰਲੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਸ਼ੂਰਸੇਨ, ਸ਼ੂਰ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ।
ਜਯਦ੍ਧ੍ਵਜਃ ਸ ਵੈ ਕਰ੍ਤਾ ਅਵਨ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਰਸਾਪਤਿਃ। ਜਯਧ੍ਵਜਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਾਲਜਂਘੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਯਧਵਜ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਅਵੰਤੀ ਤੇ ਰਸਾ ਦੇ ਪਤੀ ਵੀ। ਜਯਧਵਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਲਜੰਘਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਸ਼ਤਾਨ੍ਯੇਵ ਤਾਲਜਂਘਾ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਾਃ। ਤੇषਾਂ ਪਂਚਕੁਲਾਨ੍ਯਾਸਨ੍ਹੈਹਯਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੈਂਕੜੇ ਹੀ ਸਨ, ਜੋ ਤਾਲਜੰਘਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੇਹਯਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਘਰਾਣੇ ਸਨ।
ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਂਜਾਤਾ ਭੋਜਾਸ਼੍ਚਾਵਂਤਯਸ੍ਤਥਾ। ਤੁਂਡਕੇਰਾਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰਾਂਤਾਸ੍ਤਾਲਜਂਘਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰ, ਭੋਜ, ਅਵੰਤੀ ਅਤੇ ਤੂੰਡਕੇਰ ਵੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲੇ ਸਨ, ਤਾਲਜੰਘਾ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ।
ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰਸੁਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਅਨਂਤੋ ਨਾਮ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਦੁਰ੍ਜਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਬਭੂਵਾਮਿਤ੍ਰਕਰ੍षਣਃ
ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਨੰਤ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਜਯਾ ਸੀ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸਦ੍ਭਾਵੇਨ ਮਹਾਰਾਜਃ ਪ੍ਰਜਾਧਰ੍ਮੇਣ ਪਾਲਯਨ੍। ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨੋ ਨਾਮ ਰਾਜਾ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰਧृਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਾਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਾਰਤਵੀਰਿਆਰਜੁਨ ਸੀ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਯੇਨ ਸਾਗਰਪਰ੍ਯਂਤਾ ਧਨੁषਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਮਹੀ। ਯਸ੍ਤਸ੍ਯਕੀਰ੍ਤਯੇਨ੍ਨਾਮ ਕਲ੍ਯਮੁਤ੍ਥਾਯ ਮਾਨਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਜਪਦਾ ਹੈ,
ਨ ਤਸ੍ਯ ਵਿਤ੍ਤਨਾਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨष੍ਟਂ ਚ ਲਭਤੇ ਪੁਨਃ। ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਯੋ ਜਨ੍ਮ ਕਥਯੇਦਿਹ ਧੀਮਤਃ। ਯਥਾ ਯष੍ਟਾ ਯਥਾ ਦਾਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਕਦੇ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤੇ ਜੋ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਇੱਥੇ ਕਾਰਤਵੀਰਿਆ ਦਾ ਜਨਮ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਕ੍ਰੋष੍ਟੋਃ ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਵਂਸ਼ਮੁਤ੍ਤਮਪੂਰੁषਮ੍। ਯਸ੍ਯਾਨ੍ਵਵਾਯੇ ਸਂਭੂਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵृष੍ਣਿਕੁਲੋਦ੍ਵਹਃ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜੇ, ਤੂੰ ਕ੍ਰੋਸ਼ਟੁ ਦੇ ਉੱਚੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਜਿਸ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਘਰਾਣੇ ਦਾ ਮਾਣ ਵਾਲਾ, ਜਨਮਿਆ।
ਕ੍ਰੋष੍ਟੋਰੇਵਾਭਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਵृਜਿਨੀਵਾਨ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋਭਵਤ੍ਸ੍ਵਾਤਿਃ ਕੁਸ਼ਂਕੁਸ੍ਤਤ੍ਸੁਤੋਭਵਤ੍
ਕ੍ਰੋਸ਼ਟੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵ੍ਰਜਨੀਵਾਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵੱਡੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਵਾਤੀ ਸੀ, ਤੇ ਸਵਾਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੁਸ਼ੰਕੁ ਸੀ।
ਕੁਸ਼ਂਕੋਰਭਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਚਿਤ੍ਰਰਥੋਸ੍ਯ ਤੁ। ਸ਼ਸ਼ਬਿਂਦੁਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤੀ ਬਭੂਵ ਹ
ਕੁਸ਼ੰਕੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਚਿਤਰਰਥ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਸ਼ਬਿੰਦੂ ਨਾਮ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸਮੂਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ।
ਅਤ੍ਰਾਨੁਵਂਸ਼ਸ਼੍ਲੋਕੋਯਂ ਗੀਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਾਭਵਤ੍। ਸ਼ਸ਼ਬਿਂਦੋਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਾਨਾਮਭਵਚ੍ਛਤਮ੍
ਇੱਥੇ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਸ਼ਲੋਕ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਸ਼ਸ਼ਬਿੰਦੂ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਤੇ ਹਰ ਇਕ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ।
ਧੀਮਤਾਂ ਚਾਰੁਰੂਪਾਣਾਂ ਭੂਰਿਦ੍ਰਵਿਣਤੇਜਸਾਮ੍। ਤੇषਾਂ ਸ਼ਤਪ੍ਰਧਾਨਾਨਾਂ ਪृਥੁਸਾਹ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਹ ਸੱਭ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੌ ਮੁਖੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਿਥੁ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਪृਥੁਸ਼੍ਰਵਾਃ ਪृਥੁਯਸ਼ਾਃ ਪृਥੁਤੇਜਾਃ ਪृਥੂਦ੍ਭਵਃ। ਪृਥੁਕੀਰ੍ਤਿਃ ਪृਥੁਮਤੋ ਰਾਜਾਨਃ ਸ਼ਸ਼ਬਿਂਦਵਃ
ਪ੍ਰਿਥੁਸ਼ਰਵਾ, ਪ੍ਰਿਥੁਯਸ਼ਾ, ਪ੍ਰਿਥੁਤੇਜ, ਪ੍ਰਿਥੁਉਭਵ ਤੇ ਪ੍ਰਿਥੁਕੀਰਤੀ — ਇਹ ਸੱਭ ਪ੍ਰਿਥੁਮਤ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਸ਼ਸ਼ਬਿੰਦੂ ਘਰਾਣੇ ਦੇ ਸਨ।