ਜਾਤੋ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪੇਸ਼੍ਵਰੋ ਨृਪਃ। ਵਰ੍षਾਯੁਤਂ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਦੁਸ਼੍ਚਰਂ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ, ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਦਤ੍ਤਮਾਰਾਧਯਾਮਾਸ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਵੀਰ੍ਯੋਤ੍ਰਿਸਂਭਵਮ੍। ਤਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਤੋ ਵਰਾਨ੍ਪ੍ਰਾਦਾਚ੍ਚਤੁਰਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਕਾਰਤਵੀਰਿਆ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਸੀ। ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਵਰ ਦਿੱਤੇ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਸ ਵਵ੍ਰੇ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ। ਅਧਰ੍ਮਂ ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਸ੍ਯ ਭੀਤਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਵਾਰਣਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਅਧਰਮ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।
ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਪृਥਿਵੀਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮੇਣਾਵਾਪ੍ਯ ਵੈ ਬਲਮ੍। ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਵਧਸ਼੍ਚੈਵਾਧਿਕਾਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੰਗ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਤਾਕਤ ਮਿਲੀ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮਿਲੀ।
ਏਤੇਨੇਯਂ ਵਸੁਮਤੀ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾ ਸਪਤ੍ਤਨਾ। ਸਪ੍ਤੋਦਧਿ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰੇਣ ਵਿਧਿਨਾ ਜਿਤਾ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ, ਸੱਤ ਸਮੁੰਦ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਜਿੱਤੀ।
ਜਜ੍ਞੇ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਇਚ੍ਛਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਯਜ੍ਞਾ ਮਹਾਬਾਹੋਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸਨ੍ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ
ਉਸ ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਚਾਹੀ ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਮਿਲੀਆਂ। ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਂਚਨਯੂਪਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਂਚਨਵੇਦਿਕਾਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥੈਰਲਂਕृਤੈਃ
ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਸਤੰਭ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਵੇਦਿਕਾ ਵੀ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ।
ਗਂਧਰ੍ਵੈਰਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵਾਪਿ ਸੇਵਿਤਾਃ। ਯਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞੇ ਜਗੌ ਗਾਥਾ ਗਂਧਂਰ੍ਵੋ ਨਾਰਦਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਜ਼ਰ ਰਹੇ। ਉਸ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਗੰਧਰਵ ਨਾਰਦ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ।
ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਦਾਨੈਸ੍ਤਪੋਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਸ਼੍ਰੁਤੇਨ ਚ। ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਨਨੁਚਰਨ੍ਵੇਗੇਨ ਪਵਨੋਪਮਃ
ਉਹ ਨੇ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਬਹਾਦਰੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪਂਚਾਸ਼ੀਤਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਚ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਪृਥਿਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤੀ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਪਚਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਮਰਾਟ ਬਣ ਕੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ ਏਵ ਪਸ਼ੁਪਾਲੋਭੂਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪਾਲਃ ਸ ਏਵ ਹਿ। ਸ ਏਵ ਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਯੋਗਿਤ੍ਵਾਦਰ੍ਜੁਨੋਭਵਤ੍
ਉਹ ਹੀ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਰੱਖਵਾਲਾ, ਖੇਤਾਂ ਦਾ ਰਖਿਆਕਾਰੀ ਸੀ; ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਪਰਜਨਯਾ ਵਾਂਗ ਅਰਜੁਨ ਬਣ ਗਿਆ।
ਯੋਸੌ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰੇਣ ਜ੍ਯਾਘਾਤਕਠਿਨਤ੍ਵਚਾ। ਭਾਤਿ ਰਸ਼੍ਮਿਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ਾਰਦੇਨੇਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਨਾਲ ਕਠੋਰ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਏष ਨਾਮ ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਮਾਹਿष੍ਮਤ੍ਯਾਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਏष ਵੇਗਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲੇ ਭਜੇਤ ਵੈ
ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਮੀਂਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਸ੍ਵਸੁਖਾ ਯੇ ਵਿਪ੍ਰਤਿਸ੍ਰੋਤੋ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਲਲਨਾਃ ਕ੍ਰੀਡਤਾ ਤੇਨ ਪ੍ਰਤਿਬਦ੍ਧੋਰ੍ਮਿਮਾਲਿਨੀ
ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਉਲਟ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਲਹਿਰਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਝਾਗ ਹੈ, ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਊਰ੍ਮਿਭ੍ਰੁਕੁਟਿਮਾਲਾ ਸਾ ਸ਼ਂਕਿਤਾਭ੍ਯੇਤਿ ਨਰ੍ਮਦਾ। ਏष ਏਵ ਮਨੋਰ੍ਵਂਸ਼ੇ ਤ੍ਵਵਗਾਹੇਨ੍ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਨਰਮਦਾ, ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਭੰਨ ਭੰਨ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਮਨੂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਇਹੀ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ।
ਕਰੇਣੋਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਵੇਗਂ ਤੁ ਕਾਮਿਨੀਪ੍ਰੀਣਨੇਨ ਤੁ। ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਮਾਣੇ ਮਹੋਦਧੌ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤਾਕਤ ਉਠਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਹਲ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ।
ਭਵਂਤਿ ਲੀਨਾ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਾਃ ਪਾਤਾਲਸ੍ਥਾ ਮਹਾਸੁਰਾਃ। ਤਦੂਰੁਕ੍ਸ਼ੋਭਚਕਿਤਾ ਅਮृਤੋਤ੍ਪਾਦਸ਼ਂਕਿਤਾਃ
ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਮਹਾਂ ਦੈਤ ਡਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਰਾਂ ਦੀ ਹਲਚਲ ਨਾਲ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਲੀਨ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਤਾ ਨਿਸ਼੍ਚਲਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾਨੋ ਭਵਂਤਿ ਚ ਮਹੋਰਗਾਃ। ਏष ਧਨ੍ਵੀ ਚ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਰਾਵਣਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਾਯਕਾਨ੍
ਮਹਾਂ ਸੱਪ ਨਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਨਿਸ਼ਚਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਧਨੁਧਾਰੀ ਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏष ਧਨ੍ਵੀ ਧਨੁਰ੍ਗृਹ੍ਯ ਉਤ੍ਸਿਕ੍ਤਂ ਪਂਚਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਲਂਕੇਸ਼ਂ ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਬਲਂ ਰਾਵਣਂ ਬਲਾਤ੍
ਇਹ ਧਨੁਧਾਰੀ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਭੁੱਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।
ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਨੀਯ ਮਾਹਿष੍ਮਤ੍ਯਾਮ੍ਬਬਂਧ ਤਮ੍। ਤਤੋ ਗਤੋਹਂ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਸਂਪ੍ਰਸਾਦਯਨ੍
ਜਿੱਤ ਕੇ, ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਿਆ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ।
ਮੁਮੋਚ ਰਾਜਨ੍ਪੌਤ੍ਰਂ ਮੇ ਸਖ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਬਭੂਵ ਜ੍ਯਾਤਲਸ੍ਵਨਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪੌਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਦੋਸਤੀ ਕਰ ਲਈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਦਾ ਸੁਰ ਉਠਿਆ।
ਯੁਗਾਂਤਾਗ੍ਨੇਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਯਥਾ ਜ੍ਯਾਤਲਨਿਃਸ੍ਵਨਃ। ਅਹੋ ਬਲਂ ਵਿਧੇਰ੍ਵੀਰ੍ਯਂ ਭਾਰ੍ਗਵਃ ਸ ਯਦਾਚ੍ਛਿਨਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਦਾ ਸੁਰ ਉਠਦਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਬਲ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ, ਜਦ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ।
ਮृਧੇ ਸਹਸ੍ਰਂ ਬਾਹੂਨਾਂ ਹੇਮਤਾਲਵਨਂ ਯਥਾ। ਯਂ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹ੍ਯਰ੍ਜੁਨਂ ਸ਼ਪ੍ਤਵਾਨ੍ਵਿਭੁਃ
ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਤਾਲਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਗਈਆਂ; ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਵਨਂ ਪ੍ਰਦਗ੍ਧਂ ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਮ ਹੈਹਯ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਮਨ੍ਯੋ ਹਨਿष੍ਯਤਿ
ਹੈਹਯਾ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਜੰਗਲ ਸਾੜਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰਾ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਹੋਇਆ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇਗਾ।
ਛਿਤ੍ਵਾ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰਂ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥ੍ਯ ਤਰਸਾ ਬਲੀ। ਤਪਸ੍ਵੀ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵੈ ਵਧਿष੍ਯਤਿ ਸ ਭਾਰ੍ਗਵਃ
ਤੇਰੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਤਪਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭਾਰਗਵ, ਤੈਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਰਾਮੋਥ ਹਂਤਾਸੀਨ੍ਮੁਨਿਸ਼ਾਪੇਨ ਧੀਮਤਃ। ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਤ੍ਵਾਸੀਤ੍ਪਂਚ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਧੀਰ ਮুনি ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਰਾਮ ਉਸ ਦਾ ਹਤਿਆਰਾ ਬਣਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪੰਜ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸਨ।
ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾ ਬਲਿਨਃ ਸ਼ੂਰਾ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮਹਾਬਲ। ਸ਼ੂਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚ ਧृष੍ਟੋ ਵੈ ਕृष੍ਣ ਏਵ ਚ
ਉਹ ਸੱਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ, ਵਿਰਲੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਸ਼ੂਰਸੇਨ, ਸ਼ੂਰ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ।
ਜਯਦ੍ਧ੍ਵਜਃ ਸ ਵੈ ਕਰ੍ਤਾ ਅਵਨ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਰਸਾਪਤਿਃ। ਜਯਧ੍ਵਜਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਾਲਜਂਘੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਯਧਵਜ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਅਵੰਤੀ ਤੇ ਰਸਾ ਦੇ ਪਤੀ ਵੀ। ਜਯਧਵਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਲਜੰਘਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਸ਼ਤਾਨ੍ਯੇਵ ਤਾਲਜਂਘਾ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਾਃ। ਤੇषਾਂ ਪਂਚਕੁਲਾਨ੍ਯਾਸਨ੍ਹੈਹਯਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੈਂਕੜੇ ਹੀ ਸਨ, ਜੋ ਤਾਲਜੰਘਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੇਹਯਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਘਰਾਣੇ ਸਨ।
ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਂਜਾਤਾ ਭੋਜਾਸ਼੍ਚਾਵਂਤਯਸ੍ਤਥਾ। ਤੁਂਡਕੇਰਾਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰਾਂਤਾਸ੍ਤਾਲਜਂਘਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰ, ਭੋਜ, ਅਵੰਤੀ ਅਤੇ ਤੂੰਡਕੇਰ ਵੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲੇ ਸਨ, ਤਾਲਜੰਘਾ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ।