ਤਥਾ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯਮਣਂ ਪੂਰੁਂ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਜਨਯਤ੍ਸੁਤਾਨ੍। ਯਦੁਃ ਪੂਰੂਸ਼੍ਚ ਭਰਤਸ੍ਤੇ ਵੈ ਵਂਸ਼ਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਦ੍ਰੁਹਯੁ ਅਤੇ ਪੂਰੁ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤੇ। ਯਦੁ ਅਤੇ ਪੂਰੁ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬਣੇ।
ਪੂਰੋਰ੍ਵਂਸ਼ਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਰ ਜਾਤੋਸਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਯਦੋਸ੍ਤੁ ਯਾਦਵਾ ਜਾਤਾ ਯਤ੍ਰ ਤੌ ਬਲਕੇਸ਼ਵੌ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਪੂਰੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਜਨਮੇ ਹੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਯਦੁ ਤੋਂ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ।
ਭਾਰਾਵਤਾਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਪਾਂਡਵਾਨਾਂ ਹਿਤਾਯ ਚ। ਯਦੋਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਬਭੂਵੁਸ਼੍ਚ ਪਂਚ ਦੇਵਸੁਤੋਪਮਾਃ
ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਯਦੁ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਨ।
ਸਹਸ੍ਰਜਿਤ੍ਤਥਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਕ੍ਰੋष੍ਟਾ ਨੀਲੋਞ੍ਜਿਕੋ ਰਘੁਃ। ਸਹਸ੍ਰਜਿਤੋ ਦਾਯਾਦਃ ਸ਼ਤਜਿਨ੍ਨਾਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਸਹਸ੍ਰਜਿਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਕ੍ਰੋਸ਼ਟਾ, ਨੀਲ, ਅੰਜਿਕਾ ਅਤੇ ਰਘੁ। ਸਹਸ੍ਰਜਿਤ ਦਾ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਤਜਿਤ ਸੀ।
ਸ਼ਤਜਿਤਸ਼੍ਚ ਦਾਯਾਦਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਾਃ। ਹੈਹਯਸ਼੍ਚ ਹਯਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਤਾਲਹਯਸ਼੍ਚ ਯਃ੧੦੦ 1.12.
ਸ਼ਤਜਿਤ ਦੇ ਤਿੰਨ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਸਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਧਾਰਮਿਕ ਸਨ: ਹੈਹਯ, ਹਯ ਅਤੇ ਤਾਲਹਯ।
ਹੈਹਯਸ੍ਯ ਤੁ ਦਾਯਾਦੋ ਧਰ੍ਮਨੇਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਧਰ੍ਮਨੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕੁਂਤਿਸ੍ਤੁ ਸਂਹਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਜਃ
ਹੈਹਯ ਦਾ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਧਰਮਨੇਤ੍ਰ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਨੇਕੀ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਧਰਮਨੇਤ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੁੰਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੰਹਤ ਸੀ।
ਸਂਹਤਸ੍ਯ ਤੁ ਦਾਯਾਦੋ ਮਹਿष੍ਮਾਨ੍ਨਾਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਆਸੀਨ੍ਮਹਿष੍ਮਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਦ੍ਰਸੇਨਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਸੰਹਤ ਦਾ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਰਾਜਾ ਮਹਿਸ਼ਮਾਨ ਸੀ। ਮਹਿਸ਼ਮਾਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭਦ੍ਰਸੇਨ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਮਭੂਦ੍ਰਾਜਾ ਕਥਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਹਿ। ਭਦ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਦੁਰ੍ਦਮੋ ਨਾਮ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਭਦ੍ਰਸੇਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮਕ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਦਮ ਸੀ।
ਦੁਰ੍ਦਮਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਭੀਮੋ ਧਨਕੋ ਨਾਮ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਧਨਕਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਹ੍ਯਾਸਨ੍ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਃ
ਦੁਰਦਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਨਕਾ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ। ਧਨਕਾ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ।
ਕृਤਾਗ੍ਨਿਃ ਕृਤਵੀਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕृਤਧਰ੍ਮਾ ਤਥੈਵ ਚ। ਕृਤੌਜਾਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਥੋਭੂਤ੍ਕृਤਵੀਰ੍ਯਾਚ੍ਚ ਸੋਰ੍ਜੁਨਃ
ਕ੍ਰਿਤਾਗਨੀ, ਕ੍ਰਿਤਵੀਰ, ਕ੍ਰਿਤਧਰਮਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤੌਜਾ ਇਹ ਚਾਰ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਤਵੀਰ ਤੋਂ ਅਰਜੁਨ ਜਨਮਿਆ।
ਜਾਤੋ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪੇਸ਼੍ਵਰੋ ਨृਪਃ। ਵਰ੍षਾਯੁਤਂ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਦੁਸ਼੍ਚਰਂ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ, ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਦਤ੍ਤਮਾਰਾਧਯਾਮਾਸ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਵੀਰ੍ਯੋਤ੍ਰਿਸਂਭਵਮ੍। ਤਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਤੋ ਵਰਾਨ੍ਪ੍ਰਾਦਾਚ੍ਚਤੁਰਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਕਾਰਤਵੀਰਿਆ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਸੀ। ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਵਰ ਦਿੱਤੇ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਸ ਵਵ੍ਰੇ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ। ਅਧਰ੍ਮਂ ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਸ੍ਯ ਭੀਤਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਵਾਰਣਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਅਧਰਮ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।
ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਪृਥਿਵੀਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮੇਣਾਵਾਪ੍ਯ ਵੈ ਬਲਮ੍। ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਵਧਸ਼੍ਚੈਵਾਧਿਕਾਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੰਗ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਤਾਕਤ ਮਿਲੀ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮਿਲੀ।
ਏਤੇਨੇਯਂ ਵਸੁਮਤੀ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾ ਸਪਤ੍ਤਨਾ। ਸਪ੍ਤੋਦਧਿ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰੇਣ ਵਿਧਿਨਾ ਜਿਤਾ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ, ਸੱਤ ਸਮੁੰਦ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਜਿੱਤੀ।
ਜਜ੍ਞੇ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਇਚ੍ਛਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਯਜ੍ਞਾ ਮਹਾਬਾਹੋਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸਨ੍ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ
ਉਸ ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਚਾਹੀ ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਮਿਲੀਆਂ। ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਂਚਨਯੂਪਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਂਚਨਵੇਦਿਕਾਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥੈਰਲਂਕृਤੈਃ
ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਸਤੰਭ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਵੇਦਿਕਾ ਵੀ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ।
ਗਂਧਰ੍ਵੈਰਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵਾਪਿ ਸੇਵਿਤਾਃ। ਯਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞੇ ਜਗੌ ਗਾਥਾ ਗਂਧਂਰ੍ਵੋ ਨਾਰਦਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਜ਼ਰ ਰਹੇ। ਉਸ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਗੰਧਰਵ ਨਾਰਦ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ।
ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਦਾਨੈਸ੍ਤਪੋਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਸ਼੍ਰੁਤੇਨ ਚ। ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਨਨੁਚਰਨ੍ਵੇਗੇਨ ਪਵਨੋਪਮਃ
ਉਹ ਨੇ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਬਹਾਦਰੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪਂਚਾਸ਼ੀਤਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਚ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਪृਥਿਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤੀ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਪਚਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਮਰਾਟ ਬਣ ਕੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ ਏਵ ਪਸ਼ੁਪਾਲੋਭੂਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪਾਲਃ ਸ ਏਵ ਹਿ। ਸ ਏਵ ਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਯੋਗਿਤ੍ਵਾਦਰ੍ਜੁਨੋਭਵਤ੍
ਉਹ ਹੀ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਰੱਖਵਾਲਾ, ਖੇਤਾਂ ਦਾ ਰਖਿਆਕਾਰੀ ਸੀ; ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਪਰਜਨਯਾ ਵਾਂਗ ਅਰਜੁਨ ਬਣ ਗਿਆ।
ਯੋਸੌ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰੇਣ ਜ੍ਯਾਘਾਤਕਠਿਨਤ੍ਵਚਾ। ਭਾਤਿ ਰਸ਼੍ਮਿਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ਾਰਦੇਨੇਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਨਾਲ ਕਠੋਰ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਏष ਨਾਮ ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਮਾਹਿष੍ਮਤ੍ਯਾਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਏष ਵੇਗਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲੇ ਭਜੇਤ ਵੈ
ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਮੀਂਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਸ੍ਵਸੁਖਾ ਯੇ ਵਿਪ੍ਰਤਿਸ੍ਰੋਤੋ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਲਲਨਾਃ ਕ੍ਰੀਡਤਾ ਤੇਨ ਪ੍ਰਤਿਬਦ੍ਧੋਰ੍ਮਿਮਾਲਿਨੀ
ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਉਲਟ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਲਹਿਰਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਝਾਗ ਹੈ, ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਊਰ੍ਮਿਭ੍ਰੁਕੁਟਿਮਾਲਾ ਸਾ ਸ਼ਂਕਿਤਾਭ੍ਯੇਤਿ ਨਰ੍ਮਦਾ। ਏष ਏਵ ਮਨੋਰ੍ਵਂਸ਼ੇ ਤ੍ਵਵਗਾਹੇਨ੍ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਨਰਮਦਾ, ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਭੰਨ ਭੰਨ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਮਨੂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਇਹੀ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ।
ਕਰੇਣੋਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਵੇਗਂ ਤੁ ਕਾਮਿਨੀਪ੍ਰੀਣਨੇਨ ਤੁ। ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਮਾਣੇ ਮਹੋਦਧੌ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤਾਕਤ ਉਠਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਹਲ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ।
ਭਵਂਤਿ ਲੀਨਾ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਾਃ ਪਾਤਾਲਸ੍ਥਾ ਮਹਾਸੁਰਾਃ। ਤਦੂਰੁਕ੍ਸ਼ੋਭਚਕਿਤਾ ਅਮृਤੋਤ੍ਪਾਦਸ਼ਂਕਿਤਾਃ
ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਮਹਾਂ ਦੈਤ ਡਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਰਾਂ ਦੀ ਹਲਚਲ ਨਾਲ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਲੀਨ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਤਾ ਨਿਸ਼੍ਚਲਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾਨੋ ਭਵਂਤਿ ਚ ਮਹੋਰਗਾਃ। ਏष ਧਨ੍ਵੀ ਚ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਰਾਵਣਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਾਯਕਾਨ੍
ਮਹਾਂ ਸੱਪ ਨਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਨਿਸ਼ਚਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਧਨੁਧਾਰੀ ਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏष ਧਨ੍ਵੀ ਧਨੁਰ੍ਗृਹ੍ਯ ਉਤ੍ਸਿਕ੍ਤਂ ਪਂਚਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਲਂਕੇਸ਼ਂ ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਬਲਂ ਰਾਵਣਂ ਬਲਾਤ੍
ਇਹ ਧਨੁਧਾਰੀ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਭੁੱਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।
ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਨੀਯ ਮਾਹਿष੍ਮਤ੍ਯਾਮ੍ਬਬਂਧ ਤਮ੍। ਤਤੋ ਗਤੋਹਂ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਸਂਪ੍ਰਸਾਦਯਨ੍
ਜਿੱਤ ਕੇ, ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਿਆ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ।